De Burgerlijke Stand van 11 november.

Franco MARVULLI (1978, Zwitserland)

Bij de laatste Zesdaagse van Amsterdam was ik in de gelegenheid om hem van dichtbij gade te slaan toen hij even op het middenterrein liep. Franco Marvulli, een lange atletische vent van het type Indurain of Olano. Een van de beste zesdaagserenners van dit moment. Waarschijnlijk was hij nooit wielrenner geworden als hij met zijn ouders in 1988 niet verhuisd was. Geboren in Zúrich, nabij het vliegveld Kloten, verhuisden de Marvullietjes naar het stadsdeel Seebach en daar ligt al sinds mensenheugenis de wielerbaan Oerlikon. Daar werd de jonge Franco baanwielrenner. De villa van Arie van Vliet in Woerden heette Oerlikon, omdat de bewoner daar in 1953 wereldkampioen was geworden en hem dat voldoende geld opleverde om het mooie witte huis van zijn dromen te bouwen. Van Vliet was toen 37 jaar en bijna aan het eind van zijn carrière. Marvulli heeft waarschijnlijk nu al een mooie stulp, want ook zesdaagserenners verdienen tegenwoordig veel geld. Daar zullen de komende jaren nog wel de nodige Zwitserse Franken bijkomen, want Franco is sinds dit winterseizoen de vaste partner van Bruno Risi, de beste zesdaagsecoureur ter wereld. Risi vormde jarenlang een vast koppel met zijn zwager Kurt Betschart, maar die is gestopt met wielrennen. Marvulli is de ideale opvolger want de lange man uit de grootste stad van Zwitserland heeft een geweldige ausdauer die minstens gelijk is aan die van Betschart, maar qua explosiviteit is hij zeker de meerdere van zijn gestopte landgenoot. Het koppel Risi-Marvulli won gelijk de eerste zesdaagse van het seizoen in Maastricht en ik denk dat daar dit jaar nog wel enkele overwinningen bijkomen. Ik zal in Rotterdam met veel belangstelling een avondje naar ze gaan kijken.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Wim de RUYTER (1918, overleden 21.11.1995, Nederland)

Als er niet ene Wim de Ruyter uit Rotterdam was geweest, dan zou ik misschien nooit een schrijvend persoon over de wielersport zijn geworden. Ik was in 1950 voor het eerst helemaal begeesterd geraakt van de Tour de France. Het radiojournaal van zes uur gaf elke dag de uitslag van de etappe door en noemde daarbij ook steeds de beste Nederlander. Dat was vanaf week 2 Wim de Ruyter. Dat kon ook niet anders want de andere vijf Hollanders waren al uitgevallen. De Nederlandse ploeg werd opgeheven en De Ruyter werd ingedeeld bij de Parijse ploeg, onder leiding van oud-renner Jean Maréchal. Hij speelde een belangrijke rol in de dertiende etappe van Perpignan naar Nimes, waarin de latere winnaar Ferdi Kübler de basis legde voor zijn zege. Hij dankte dat deels aan Wim de Ruyter, die zich als goed beroepsrenner aan de Zwitser had verhuurd en er onderweg alles aan deed om dolle Ferdi te pleasen. De Ruyter werd in die etappe zesde en dat was het hoogtepunt van zijn carrière. Hij werd terug in Rotterdam ingehaald alsof hij de Tour had gewonnen. Ik vond het als jongetje een fantastische prestatie en op mijn jongensfiets met racestuur verbeeldde ik me Wim de Ruyter te zijn. Vreemd genoeg is de Rotterdammer direct daarna in de vergetelheid geraakt en zijn prestatie werd geheel vergeten in de lawine van gele en groene truien die de generatie Van Est, Wagtmans en Voorting bij elkaar fietste. Tussen 1950 en 1996 heb ik me zo nu en dan eens afgevraagd wat er van die Wim de Ruyter was geworden. In dat laatste jaar ben ik mede door die nieuwsgierigheid voor Wieler Revue gaan schrijven en met tussenpozen ben ik op zoek gegaan naar mijn idool van toen. Niemand wist waar hij was. Ik begon mijn zoektocht echter iets te laat, want hij is in 1995 overleden. Wel heb ik, met behulp van zijn dochter de kunstenares Laura DeRyter en haar Amerikaanse man de filmacteur Dick Denne, zijn uitzonderlijke geschiedenis boven water gekregen. Een turbulent leven dat zich na zijn wielercarrière voornamelijk in de Verenigde Staten afspeelde. Wat hij daar over zijn Tourverleden verteld heeft, weet ik niet, maar nadat hij was overleden verscheen er een In Memoriam in de krant van zijn woonplaats Hollywood, waarin stond dat Bill DeRyter, de winnaar van de Tour de France 1950, op 77-jarige leeftijd was heengegaan. Ferdi Kübler zal er waarschijnlijk uit sympathie voor de kleine Rotterdammer niet tegen geprotesteerd hebben.

De andere op 11 november geborenen zijn:

BOERMAN, Coen (1976, Nederland)
BUYSSE, Marcel (1889, overleden 03.10.1939, België)
DE NUL, Johnny (1955, België)
LE DISSEZ, André (1929, Frankrijk)
SCHOUBBEN, Frans (1933, overleden 31.07.1997, België)
SPENCER, Willie (1895, overleden 02.10.1963, Verenigde Staten)
VOOREN, Arie (1923, overleden 03.06.1988, Nederland)
WEST, Leslie (1943, Groot Brittannië)

Door Fred van Slogteren, 10 november 2006 23:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web