De Kus!

De Fransen zijn een bijzonder volk. Ze zijn onderling heel verschillend, maar toch allemaal geboren in het besef dat la douce France het enige echte leidende land in de wereld is. Dat virus hebben ze ooit opgelopen in de grote dagen van de Lodewijken en vooral in de tijd van Napoleon. Een klein mannetje, maar ook een grote oorlogsmisdadiger die in Frankrijk nog overal wordt vereerd. 
Ik heb sinds jaren Franse vrienden, ken hun familieleden, kennissen en vrienden goed en weet hoezeer de Franse ziel gekwetst is omdat er sinds 1985 geen Fransman meer de Tour de France heeft gewonnen. Die pijn zit heel diep en is er de directe oorzaak van ... 
... om op voorhand iedere niet-Franse renner met doping in verband te brengen. Ze zijn daar zo van overtuigd dat Armstrong, Riis, Ullrich, Pantani, Contador en nu ook Froome overal werden en worden uitgefloten. Behoudens de Kenyaanse Brit hebben ze niet helemaal ongelijk gehad, maar dat wisten ze, op het moment dat ze de vingers in de mond staken, ook niet. 
"Het kan niet zo zijn dat onze Franse renners worden weggereden door buitenlanders zonder dat er doping in het spel is." Dat is het onwrikbare uitgangspunt van alle Fransen. Voor de zonden van bijvoorbeeld Virengue sluiten ze daarentegen chauvinistisch de ogen, want die is minstens zo populair als Napoleon en dus onschendbaar. 
In deze bijna afgelopen Tour werd het Franse volk helemaal op de proef gesteld. 36 keer wonnen ze in honderd jaar de belangrijkste wielerwedstrijd op aarde; de helft meer dan de Belgen, drie keer zo veel als de Spanjolen en vier keer zo veel als de Italianen, allemaal nationaliteiten waar ze een scala aan moppen over in voorraad hebben. Hoewel komisch bedoeld is de ondertoon het aantonen van de eigen superioriteit. Bijna drie weken moesten ze dit jaar lijdzaam toezien, hoe de gehate Duitsers, de minstens zo impopulaire Britten en zelfs Australiërs in de kijker reden en nog een paar andere nationaliteiten etappezeges inpikten, waaronder een Belg en een Italiaan. Geen Spanjaard gelukkig, maar die deden nog volop mee voor de eindzege.
Zelfs op Quatorze Juillet werden de Franse jongens weggefietst door les étrangers en moesten ze het doen met een tiende plaats in de daguitslag. Dat doet pijn, een stekende pijn die elke Fransman heeft gevoeld. Maar afgelopen donderdag was er eindelijk die zoete wraak toen Christophe Riblon de koninginnenrit won en in één klap de megalomanie in het Franse denken terugbracht. Een renner uit Tremblay, het stukje Parijs waar in de zestiger jaren het immense vliegveld Charles De Gaulle, dat de grootheidswaan van alle Fransen nog eens onderstreepte, werd aangelegd.
Christophe Riblon werd op slag een held en hoewel er op deze foto geen kus is te zien werd deze, op het laatste moment als invaller opgeroepen, veteraan door heel het Franse volk intens geliefkoosd en aanbeden. Allons enfants de la Patrie, je jour de gloire est arrivé! Mooier moment kan geen Fransman zich bedenken. (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 20 juli 2013 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web