Uit de beeldentuin van Jac …

“Van alle naoorlogse Touwinnaars is Roger Walkowiak waarschijnlijk de meest onbekende. Ook in zijn vaderland, want als Fransen het over het grootse verleden van Frankrijk in hun eigen Tour de France hebben, dan valt zelden zijn naam. Toch staat hij als winnaar in de statistieken achter het jaartal 1956. Het was een Tour zonder favorieten waardoor de regie van un patron ontbrak en er iedere dag renners op avontuur gingen. Zo muisde Walkowiak in de vierde en de zevende rit onopvallend mee met een grote kopgroep en tot ieders verrassing veroverde hij na een week koers de ... 
... gele trui. Niet voor lang, want zijn regionale ploeg had niet de renners om het geel te verdedigen, maar de Poolse Fransman handhaafde zich wel knap voorin het klassement. 
Fransen vonden hem niks
Na de zestiende rit op luttele dagen van Parijs zag het er naar uit dat Wout Wagtmans de eerste Nederlandse Tourwinnaar zou worden, want de Brabander had de gele trui stevig om de schouders. Walkowiak stond weliswaar tweede maar het verschil van 4’30” zou wel genoeg zijn. Drie dagen later in een zware bergetappe steeg Walko boven zich zelf uit en kwam in het spoor van Federico Bahamontes als vijfde over de streep, ver voor Wagtmans die slachtoffer werd van een geweldige inzinking en ruim een kwartier achterstand opliep. De gele trui wisselde van eigenaar en Walkowiak bracht het kleinood keurig in Parijs. Daar werd hij niet met gejuich ontvangen, want het Franse volk vond zo’n nobody als winnaar maar niks. 
Verbitterd en gekrenkt
Dat stempel is de brave Roger niet meer kwijtgeraakt. Hij leverde in zijn verdere wielerloopbaan ook geen prestatie van betekenis meer en raakte daarna verbitterd en gekrenkt over het gebrek aan waardering. Hij is er ook niet rijk van geworden, want hij verdiende jarenlang zijn brood als pompbediende. De man had voor de kenners, door slim en tactisch te koersen, de Tour echter overtuigend gewonnen. Jaren later nam Bernard Hinault het voor hem op met de woorden: ‘Roger heeft die zege niet gestolen. Hij reed elke dag vooraan en niemand heeft het recht te beweren dat de zege hem is geschonken. De Tour winnen is nooit een geschenk.’
Op één podium met …
Toen in 2003 alle nog levende winnaars voor het eeuwfeest van de Touir bij de aankomst in Parijs eregasten van de organisatie waren, stond Roger Walkowiak er voor de foto wat bedremmeld bij. ‘Ik tussen al die grootheden, dat geeft geen pas’, leek hij uit te stralen. Hij kon het nog steeds niet geloven dat hij als eenvoudige renner op één podium stond met mannen als Merckx, Hinault, Indurain, Armstrong en al die andere Tourhelden. 
Ook niet nadat in de plaats Cusset, vlak bij zijn woonplaats Montluçon, aan de Rue de Montbeton een sportpark met een wielerbaan werd aangelegd dat zijn naam kreeg.Espace Cycliste Walkowiak is een opleidingsxcentrum voor de regionale wielerjeugd en er staat dit gedenkteken. Walkowiak (op de foto tijdens de officiële ingebruikstelling) is er President d’Honneur van, een laat eerbetoon voor een aardige, bescheiden man die de Franse taal heeft verrijkt met À la Walko, een uitdrukking voor iemand die onverwacht en onverdiend iets heeft bereikt.
Tot over veertien dagen!”
Jac Zwart
Deze en een veelvoud aan andere wielermonumenten zijn te vinden in een serie e-boeken die zijn te downloaden van de website www.xinxii.nl en geschikt om te lezen op een iPad of andere e-readers.

Door Fred van Slogteren, 13 juli 2013 10:00

Roger Walkowiak

Ik denk dat Roger Walkowiak onrecht aan gedaan wordt door te stellen dat hij in de vierde en zevende etappe meemuisde met een kopgroep en daardoor de Tour won.
Zijn Tourzege werd en wordt ten onrechte gekleineerd. Hij heeft zeer aanvallend gereden. In het 2e gedeelte van de vierde etappe pakte hij 14 minuten op een aantal klimmers, in de vijfde etappe op al zijn directe concurrenten 3 minuten, in de zesde etappe 11 minuten en in de zevende etappe ruim 18 minuten op vooral weer de klimmers. In al deze etappes zat hij in een vrij omvangrjke kopgroep. In deze krankzinnige Tour verloor hij in een aantal andere etappes weer tijd. Aan de voet van de Pyreneeën stonden Gaul en Bahamontes op een achterstand van drie kwartier of meer. Deze situatie kwam vaker voor in de Tour. In 1948 en 1952 stonden respectievelijk Bartali en Coppi op een half uur van de gele trui, toen de bergetappes nog moesten beginnen. Beiden wonnen met grote voorsprong de Tour. Roger Walkowiak hield echter stand in de bergen. In de eerste Pyreneeën-etappe finishte hij in de kopgroep met Gaul en Bahamontes. In de tweede rit door de Pyreneeën finishte hij in dezelfde tijd als Gaul en verloor ruim 2 minuten op Bahamontes. De derde rit eindigde ongeveer in een massasprint. In de eerste Alpen-etappe verloor hij bijna 8 minuten op Bahamontes. Hij verspeelde geen tijd op al zijn andere concurrenten. In de tweede Alpenrit zat hij in de kopgroep van 16 met nagenoeg alle favorieten en werd hij vijfde. In de volgende etappe, die hij wederom als vijfde beëindigde, verloor hij 7’29’’ op een ontketende , maar voor het klassement ongevaarlijke, Charly Gaul en had hij dezelfde tijd als Bahamontes en Nencini (beiden later winnaar van de Tour de France in 1959 respectievelijk 1960). In de laatste Alpenrit behaalde Walkowiak een zesde plaats en verloor hij 1’32’’ op Gaul en Bahamontes. Samengevat kan je stellen dat Walkowiak in de bergetappes tot de topdrie behoorde van deze Tour, achter Gaul en Bahamontes.
Om een grote koers te winnen heb je een beetje geluk nodig. Het geluk van Walkowiak was dat hij een goede ploegleider had, Sauveur Ducazeaux. Op het juiste moment liet hij Walkowiak afstand doen van de gele trui om zodoende de druk bij hem en de ploeg weg te nemen. De ploegleiders van Bauvin en Adriaenssens faalden op beslissende momenten.
Nogmaals: De overwinning van Roger Walkowiak was volledig verdiend. Dat hij het nadien niet kon waarmaken is jammer voor hem en voor de Tour. Dat er in deze Tour onwaarschijnlijk hard is gereden mag blijken uit het gemiddelde: 36,512 km; de snelste Tour voordien was 1954 met een moyenne van 34,632 km.

Geplaatst door Piet van der Meer, 13 juli 2013 18:07:50

Walkowiak

Beste Piet, ik besef nu dat ik nooit akkoord had moeten gaan met de tekstuele veranderingen die Fred heeft aangebracht omdat hij mijn oorspronkelijke stuk te lang vond. De hele strekking daarvan was dat Walkowiak veel onrecht is aangedaan door zijn prestatie te bagatelliseren. De meeste feiten die jij noemt staan daar ook in. Zelfs de foto bij mijn stuk is niet degene die ik heb aangeleverd.

Dit gaat mij niet nog een keer gebeuren.

Geplaatst door Jac Zwart, 14 juli 2013 13:39:11

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web