Het ware manneke met de dikke poten …

“Wanneer je wielerkenners, zeker de ouderen, vraagt wie bedoeld wordt met ‘het manneke met de dikke poten’ dan roept iedereen: Rik Van Looy. Inderdaad, rappe en lepe Rik had indrukwekkende dijen en ook de rest paste bij een explosieve renner. Lang geleden was Van Looy vedette en ook nu vallen sommige onmiddellijk in katzwijm als we praten over wat hij allemaal won. Rik kun je daarvan nauwelijks de schuld geven; hij glimlacht sereen en laat het zo. Je ziet hem niet of zelden op TV en over zijn bekentenis tegenover Jan Zomer, namelijk dat van dat pervetine tabletje standaard voor de koers, heb ik hem nooit horen praten. Die terughoudendheid past bij het verzoek aan Jan om het toch maar beter uit het interview te laten. Oude mannen en ijdelheid. Of moeten we dat ... 
... laatste woord vervangen door vermeende puurheid? 
Maar gek, voor mij bestaat, of liever bestond, er maar een ‘echte man met de dikke poten’ en dat is Johan Pluimers. Zijn wieg alsook zijn kist stonden in Enter. Johan kwam ik voor het eerst tegen toen ik zelf bij de nieuwelingen begon te fietsen. Johan, een jaar of tien ouder, was toen al een vaste waarde bij de amateurs. Hij had een geweldige spurt in zijn indrukwekkende benen. Wie naar zijn dijen keek zodra hij aanzette, zag zich geconfronteerd met een haast anatomisch wonder.
Machtige dijen
De eerste kennismaking herinner ik me van een vroege maart in het jaar 1966. Het buitengebied van Markelo was er omgedoopt tot een soort Vlaanderenland. Wekelijks werden er trainingswedstrijden verreden. Dat gebeurde op smalle wegen waar Onze Lieve Heer genadeloos was zodra je op de kant verzeild raakte. Ze waren er allemaal; Nieuwkamp, Boode, Neeskens, Dokter, de Niemeijers, Kuiper, de Hassinks enzovoort. De Zwaluwrijders uit Doetinchem reden (provincie)grensoverschrijdend. Op de fiets komend en gaand sloten we aan; de Scheffers, Ribbers en ondergetekende. Daar zag ik voor het eerst de machtige dijen van Johan. 
In de sloot
Later overal in Twente zaten we vaak in kleedkamers vooraf en nadien. Ook ‘s winters als er wekelijks GOW crossen werden verreden. Ooit donderde Johan van hoog langs de spoorbaan diep in een sloot ergens bij het huidige FBK atletiekstadion te Hengelo. Een nare sloot die niet alleen diep was, maar ook vol rotzooi lag. Elke zondag daarop kon je hem horen kreunen en bij het aan- en uittrekken van zijn shirt, moest je hem soms helpen. Tot hij na een week of vier toch maar besloot naar de dokter te gaan. Vijf gebroken ribben was de diagnose. 
Beschüt’nkeizer
Johan herinner ik me als een praatgrage, humorvolle man die net als zijn broer Gerrit, eveneens een meer dan behoorlijke renner, naast hardfietsen altijd een volledige baan had. Ze deden iets in de metaal in Hengelo, begreep ik. ‘Bij welk bedrijf,’ was ik nieuwsgierig. Toen noemden ze een naam die ik van thuis kende. ‘Volgens mij werkt een oom van mij daar ook,’ wist ik te vertellen. Ze vroegen hoe hij heette en ik noemde zijn naam. Waarop hun reactie als in koor klonk: ‘Beschüt’nkeizer, den kent wie wa.’  Zo had ik mijn oom niet eerder genoemd gehoord, maar het scheen dat hij als een soort Willy Wortel in dat bedrijf bekend stond. Zijn ‘beschuitenmachine’ bleek vermaard. 
Is dat een goeie?
Johan bleef nog lang fietsen, ook bij de veteranen.Ergens kort na de eeuwwisseling ontmoette ik hem weer tijdens de Kerstcross in Eibergen. Hij was op de fiets samen met Henk Scheuten en het ging weer enigszins redelijk met hem. ‘Darmkanker,’ meen ik me te herinneren dat hij zei en toen volgde de vraag: ‘Ie wet hoe dat zit met die dokters. Is dat een goeie woar’k bun?’ en hij noemde een naam. Toen hij wegreed, zag ik dat hij flink was afgevallen, maar die geweldige dikke poten leken nog in volle glorie aanwezig.
In 2003 is Johan overleden en ter herinnering aan zijn sportieve persoon en zijn inspanningen voor de wielersport wordt in Enter jaarlijks de Johan Pluimers Memorial verreden.
Tot een volgende keer!”
Joep Scholten
Door Fred van Slogteren, 12 mei 2013 10:00

Johan Pluimers

Dit roept weer allerlei herinneringen op aan de gebroeders Pluimers. Ik meen dat Johan bouwvakker was. Hij reed vaak als training op de fiets van Enter naar Zevenaar om daar te werken in de nieuwbouwwijk Zonnemaat waar ik toen ook wooonde. Markante persoonlijkheid!

Geplaatst door Herman Brinkhoff, 12 mei 2013 12:35:25

Johan Pluimers

Mooi verhaal over (oom) Johan Pluimers.Het fietsen was zijn leven. En het klopt Herman Brinkhoff, hij was metselaar net als twee oudere broers van hem, inclu. mijn vader. Hij kwam vaak terug fietsen van Zevenaar. Hij had nogal de neiging tot overdrijven op de fietsgebied, over fanatiek was hij. Mijn vader vond dat vaak veel te gek gaan. Oom Johan viel een keer en brak zijn sleutelbeen. Zo, zei mijn vader, nu neemt hij eindelijk eens wat rust. We zaten 's avonds aan tafel te eten en konden zo op straat kijken. U raad het al, Oom Johan kwam voorbij,op de racefiets, met zijn arm in de mitella. Mijn vader schudde het hoofd en verklaarde zijn jongere broer voor absoluut gek. Oom Gerrit is gepensioneerd en fietst nog veel, hij is o.a. toerleider voor onze fietsclub en verzorger van het eerste elftal van v.v. Enter Vooruit.

Geplaatst door Geert Pluimers, 15 mei 2013 00:08:45

Johan Pluimers

Met enige trots lees ik deze mooie verhalen over mijn vader.

Mijn vader en wielrennen, dat hoorde bij elkaar.

Ik ging vaak mee naar de wedstrijden en heb daar altijd erg van genoten.
Nu geniet ik ervan om verhalen (vooral nieuwe) over hem te lezen of te horen.

Fijn om te weten dat hij voor anderen veel heeft betekent.
Een bijzondere man!

Geplaatst door Olga Bakker-Pluimers, 15 mei 2013 23:32:11

Johan Pluimers

Leuk stukje van Joep Scholten.Johan Pluimers heeft zeker 40jaar een licentie gehad zijn broer Gerrit ,die overigens bij Hollands Signaalapparatenfabriek werkte,had minder talent maar was ook snel aan de meet.Johan heeft,denk ik,zeker 180 wedstrijden gewonnen. De begrafenis destijds was indrukwekkend. Gisteren is ons weer een wielerman ontvallen. Arend Scheppink, fijne vent,73 jaar, oprichter CC,75 en stichter profwielerploeg van Spekenbrink. Net onderscheiden met Gouden Wiel van de KNWU. Wordt zaterdag in Nijverdal begraven. Overigens gaat de ronde van Nijverdal zaterdag dan ook niet door.

Geplaatst door Wim Neeskens, 21 mei 2013 23:41:16

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web