De Kus!

Een wat donkere foto van Erik Breukink als een open boek tussen twee kussende steunen. Die zware schaduw lijkt wat symbolisch. Niet alleen voor Erik zelf, die met het proces Rasmussen niet de prettigste periode in zijn leven doormaakt, maar ook wat betreft het Nederlandse wielrennen. Met alle respect voor Boogerd, Dekker (Erik), Gesink en Mollema was De Breuk toch de laatste echte Nederlandse vedette in het internationale peloton. Met een tweede, derde en een vierde plaats in de Ronde van Italië, een derde en zevende plaats in de Ronde van Frankrijk en een zevende stek in de Ronde van Spanje was hij jarenlang een ... 
... van de smaakmakers in de grote ronden. Een tijdrijder van wereldklasse die op dat gebied tal van mooie overwinningen heeft geboekt. 
Jammer dat hij na zijn carrière in het management van de Rabobank-ploeg terecht is gekomen en nu voor de rechter en onder ede dingen moet verklaren die niemand gelooft. De wielersport is lang een soort moeras geweest. Bijna iedereen die er in terecht kwam werd vroeger of later omlaag getrokken en langzaam verstikt in een stinkende smurrie waarin je niet overleeft. 
Erik heeft er voor gekozen zich muisstil te houden tot de storm is overgewaaid. Dat lijkt een verstandige beslissing, maar ieder jaar wordt zijn naam weer uit de vergetelheid gehaald. Als de laatste Nederlander die in de Tour de France de gele trui droeg. Dat was in 1989 en dat is al weer 24 jaar geleden. 
Wie van de huidige generatie Nederlandse renners is in staat hem van die loden last te bevrijden? (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 25 mei 2013 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web