Van de boekenplank van Wim

DAS WAREN NOCH ZEITEN!

door Hanspeter Born

“Dit is een boek dat ik van een Zwitserse verzamelaar cadeau heb gekregen. Het is verschenen in 1990 bij uitgeverij Sport en het is geschreven door Hanspeter Born, een journalist van Weltwoche met een grote productie boeken op zijn naam over allerlei onderwerpen. Het is een erg goed boekje dat vooral ingaat op de tijd van de grote Zwitserse wielergeneratie met Ferdinand Kübler en Hugo Koblet als gezichtsbepalende factoren. Daarom luidt de titel letterlijk vertaald: ‘Dat waren nog eens tijden’. Er staan leuke wetenswaardigheden in, zoals over de Emmenthaler kaas als de eerste prijs die Kübler ooit in zijn carrière heeft gewonnen. Zo’n kaas was zo groot als ...

... zijn voorwiel, alleen iets dikker.Niet zo bekend is het feit dat deze renners hun loopbaan zijn begonnen als baanrenner. In hun begintijd, in de tweede wereldoorlog en net erna, was het internationale contact nog niet zo geweldig en daarom zochten ze de concurrentie op de befaamde Oerlikonbaan in Zürich. Dat sfeertje dat daar toen heerste wordt heel goed beschreven. Verder gaat het vooral over de tweestrijd tussen de twee ‘K’s’, zoals ze in die tijd werden aangeduid. Ze gunden elkaar het licht in de ogen niet, maar ze hadden ook een diep respect voor elkaar. Het waren concurrenten, maar geen vijanden. In de wedstrijd gaven ze elkaar geen duimbreed toe, maar daar buiten konden ze het uitstekend met elkaar vinden. De Zwitsers waren in hun adoratie niet zo verdeeld als in dezelfde tijd de Italianen. Coppi en Bartali verdeelden de Italianen in twee kampen, maar zo zitten Zwitsers niet in elkaar. Voor de wielerliefhebbers was het natuurlijk een fantastische tijd, want de heren behoorden allebei tot de top van het internationaal cyclisme. Er was ook nog een onderlinge strijd om de beste knechten, teneinde de beste Zwitserse wielrenners van die tijd aan zich te binden. Mannen als Max Schellenberg, Carlo Clerici, Rolf Graf, Fritz Schaer en Emilio Croci Torti werden hevig door de beide kampioenen begeerd. Uiteindelijk zaten ze in de grote wedstrijden toch in één ploeg, want de grote ronden werden toen nog met landenteams verreden. De ploegleider was Hans Knecht, de eerste wereldkampioen van Zwitserse bodem. Het boek verklaart helaas niet waarom er na het afscheid van de twee K’s nooit meer een echte grote Zwitserse kampioen is geweest. Het lijkt me best interessant om daar eens over te filosoferen, want de glorietijd van Kübler en Koblet ligt al meer dan een halve eeuw achter ons.

Tot volgende week!”

Wim van Eyle

Door Fred van Slogteren, 26 oktober 2006 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web