Herinneringen bij een foto …

“Steek voor geen enkele prof je hand in het vuur’. Het is de bekende opmerking als het onderwerp doping ter sprake komt, mij ook wel voorgehouden door renners die op dat moment zelf nog volop in koers waren. En zij zullen het wel weten denk je dan. Maar twijfel blijft er altijd. Als wielerjournalist schreef ik honderden krantenkolommen tekst over plaatselijke rondjes, nationale wedstrijden, internationale klassiekers en ook wereldkampioenschappen. Over hoeveel verslagen waarin ik de loftrompet stak over een renner die niet eerlijk aan zijn zege was gekomen, lig ik niet wakker. Dat laat ik over aan ... 
... de valsspelers, over hoe zij dat later aan hun kinderen moeten vertellen. 
Maar er zijn toch uitzonderingen, denk ik. En dat houd je als wielerliefhebber op de been. De afgelopen week zat ik te kijken naar de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik waarin Laurens ten Dam – die ik diep in mijn hart wel vertrouw - prominent in beeld kwam. Laurens won die koers niet, haalde zelfs geen topklassering en dat is jammer want juist hem gun ik een succes hartstochtelijk.
Laurens, geboren op 13 november 1980 in Zuidwolde en na enkele jaren verhuisd naar Heiloo, kwam als nieuweling in de Alcmaria-trainingsgroep bij Siem Lust terecht. De manier waarop hij daar verscheen komt nu nog wel eens ten sprake. Laurens meldde zich op een rammelende sportfiets waar hij zelf de spatborden vanaf had gesloopt. Gekleed in een trainingsbroek, een trui en op sportschoenen peddelde hij rustig mee tussen zijn veel mooier uitgedoste en van lichte racefietsen voorziene clubmakkers.
Trainer Lust zag het een paar weken aan en stelde Laurens toen voor het blok. ‘Je koopt nu een mooie tweedehands racefiets, ik heb er toevallig één thuis staan, of je gaat weer voetballen.’ Duidelijk was dat de clubgenoten gefrustreerd raakten omdat zij de zo gemakkelijk rijdende nieuweling op zijn oude barrel niet los konden krijgen.
Zo begon de wielerloopbaan van Laurens ten Dam. Nog niet direct aan de top maar onmiskenbaar elk jaar een stapje hoger. Als tweedejaars junior werd hij districtskampioen en derde in het nationaal kampioenschap. Daarin werd duidelijk dat hij over meer dan normale klimcapaciteiten beschikte. Dat bewees hij ook toen hij eens met zijn vriendin kampeerde in de Alpen en ter plaatse besloot mee te doen aan de Marmotte, een cyclo-sportieve klassieker over 175 kilometer met beklimmingen in het parcours van de Glandon, de Télégraphe, de Galibier, de Lautaret en met aankomst op l’Alpe-d’Huez. Eigenlijk geheel onvoorbereid was Laurens van de vele duizenden deelnemers de snelste…
Via de Rabo amateurs – waar hij niet goed genoeg werd bevonden om prof te worden, kwam hij terecht bij de Bankgiroloterij, Shimano-Memory Corp, Unibet.com en vanaf 2008 toch weer bij de Rabobank terwijl hij dit jaar de Blanco-kleuren verdedigt. 
Winnen deed Laurens niet veel al maakte hij grote indruk in 2008 toen hij in het Criterium Internationaal won op een manier die hij nooit meer zal vergeten. Al na twee kilometer ontsnapte hij met de Amerikaan Mc Kissick en nam maximaal 17 minuten voorsprong. Toen de Amerikaan echter na 150 km verslapte besloot hij maar alleen door te gaan. Na 193 km bereikte hij als eerste de finish. Met het peloton op tien seconden hijgend in zijn nek behaalde hij een overwinning ‘om in te lijsten’ aldus zijn ploegleider Frans Maassen.
Tegenslag kende Laurens in die jaren ook. Met name zijn valpartij in een Pyreneeëncol met een gangetje van pakweg 70 per uur (zie foto) blijft velen bij. Zwaar gehavend zette hij dapper door. Laurens verdient gewoon weer een mooie overwinning.
Tot volgende week!”
Rob Kat
Door Fred van Slogteren, 23 april 2013 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web