Uit de ordners van Jan …

“Vandaag is het een klein beetje feest want sinds mijn debuut op 15 augustus 2005 is dit mijn 500ste bijdrage aan de Slogblog. Velen weten wellicht nog dat ik de eerste vijf jaar aan de hand van krantenknipsels terugblikte op de actuele dag maar dan in het verleden. Een soort Theater van het Sentiment, maar dan van de wielersport. En daarbij werden ook de prestaties van mijn held Eddy Merckx niet vergeten. Vanaf augustus 2010 hebben we het format veranderd en komt er wekelijks een tijdschrift, folder of programmaboekje aan de orde. 
En niet alleen de bekende Nederlandse producten als Wielersport, Wieler Revue en Wielerland Magazine maar ook pareltjes uit Engeland, Duitsland, België, Frankrijk, Zwitserland en zelfs Australië viste ik uit mijn archief. En de ordners zijn nog lang niet leeg dus ik hoop nog lang door te mogen gaan met mijn maandagse rubriek. Ook in de zomerperiode want na ... 
... de Tour de France van 1953, 1977, 1982 en 1990 wil ik ook dit jaar weer een mooie Tour uit het verleden naar voren halen. Welk jaar het zal zijn is nog een verrassing maar ik kan wel verklappen dat de Tour van toen net als in 2013 zal eindigen op zondag 21 juli.
Illusie armer, ervaring rijker
Elke zichzelf respecterende toerfietser moet minimaal één keer Luik-Bastenaken-Luik hebben gereden, kreeg ik te horen toen ik in april 1982 amper drie maanden in het wereldje van het toerfietsen verbleef. En dus toog ik op eerste pinksterdag naar Tilff, onder de rook van Luik, om aan de 225 kilometer lange tocht te beginnen. En dat viel niet mee want ik had buiten wat heuvels rond Berg en Dal en Arnhem nog nooit een lange klim gezien. En mijn langste tocht had tot op dat moment slechts 150 kilometer geteld. Maar ach, je bent jong en dan doe je wel eens dingen die je op dat moment beter had kunnen laten. Bastenaken heb ik nog net gehaald maar daarna was de koek snel op. Een allervriendelijkste Belgische volger trok zich mijn lot aan en gaf mij een taxi naar de finish. Een illusie armer maar een enorme ervaring rijker reisde ik weer naar huis. En wees gerust, het is later helemaal goed gekomen hoor. Hoewel het niet mijn favoriete klassieker was om te fietsen, ik ben meer het type voor de kassei klassiekers, heb ik Tilff-Bastogne-Tilff in totaal vier maal op mijn palmares staan. En daar kijk ik met gepaste trots op terug.
Zweet, dorst en pijn
In 1987 was het Vrij Nederland blijkbaar ter ore gekomen dat toerfietsend Nederland zich op eerste pinksterdag al vele jaren aan het afbeulen was op de Wanne, de Redoute en La Forge. Ingrid Harms en Gerard van Wersterloo maakten een prachtige reportage van maar liefst 13 pagina’s waarin ze de vraag proberen te beantwoorden waarom ruim vijfduizend landgenoten in een wereld van zweet, dorst en pijn 225 kilometer gaan fietsen in hun vrije pinksterweekend. De talrijke sfeervolle foto’s zijn van Klaas Koppe en Goos van der Veen. ‘Wat beweegt mensen om, niet voor de verdienste, naar tegen betaling, zo’n tien uur te duursporten over een parcours aan het einde waarvan doorgetrainde profs ook de uitputting nabij zijn?’ vraagt Van Westerloo zich af. Hij omschrijft prachtig wat hij ’s ochtends bij de start aantrof. ‘Het is vier uur en het is pinkstermorgen. Het wonder heeft zich blijvend voltrokken. Een lichtbewolkte, zij het nog donkere hemel. Aan het marktplein in Tilff nemen de autochtone Tilffenaren hun voorlaatste pint terwijl buiten de eerste fietsers zich melden voor de start. Ook arriveren de eerste fietsbussen – die uit Hengelo is die nacht om half een vertrokken en lost 31 mannen met Kapsalon Joop op borst en rug. Bij de startplaats zelf hangt een allengs sterker wordende geur van olie, menigeen heeft zijn benen tot geelwordens toe behandeld. Een lichte onenigheid: slechts de van voor- en achterlicht voorziene racefietsen mogen hun weg door het duister kiezen. De anderen wachten, gedwongen en onder protest, het uur van de zonsopgang af.’
80 procent Nederlands 
In totaal zijn, zwartrijders niet meegerekend, uiteindelijk zo’n 6530 deelnemers vertrokken waarvan maar liefst 80 procent de Nederlandse nationaliteit heeft. ‘Die Nederlandse wielertoerist blijkt, qua shirtnaam, onder te verdelen in club, middenstand of café. De leden van wielervereniging Vlug T’rug uit Den Dungen zijn nauwelijks vertrokken of de concurrerende clubs Tandje ErbijTandje Hoger en Tandje Dertien uit Maarssen, benevens ’t Verzetje (met ondergetekende in de gelederen!) uit Bemmel, Het Snel Verzet (Hoogland) enHet Trapstel (Groningen) zijn hen gevolgd. Anderen zullen op deze dag in de Ardennen de keurslager, boutique, grondbedrijf, steakhouse en loodgietersbedrijf aanprijzen.
Mogelijk kom ik op een later moment nog eens terug op deze heerlijk nostalgische special van Vrij Nederland uit juli 1987.
Tot volgende week!”
Jan Houterman 
Door Fred van Slogteren, 22 april 2013 10:00

De ordners van Jan ...

Nog van harte proficiat, Jan Houterman, met je 500ste Slogblog-bijdrage. Er zijn onder de lezers wel meer wielerverzamelaars, maar om zo'n uitgebreid archief aangelegd te hebben en er ook nog wekelijks wat van met ons te delen is wel heel bijzonder. Hulde!

Geplaatst door Ad van der Linden, 23 april 2013 08:35:59

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web