Uit de beeldentuin van Jac …

“Bij de plaats Remouchamps in de Belgische Ardennen bevindt zich de Côte de la Redoute, één van de beruchtste kuitenbijters in Luik-Bastenaken-Luik. Hier is in 1992 een gedenksteen geplaatst ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van deze wielerklassieker. Op de steen is een plaat bevestigd met de tekst: 'Hier dwongen de grote wielerkampioenen hun overwinning af in Luik-Bastenaken-Luik'. La Doyenne, de bijnaam van deze roemruchte wielerkoers, is één van de meest bekende wielerklassiekers, die in 1892 voor het eerst werd georganiseerd voor amateurs door de Pesant Club Liégeois. De tweede versie, in 1894 was de eerste ‘open’ wedstrijd zoals wij die nu nog kennen. De koers had in de beginjaren niet de ... 
... status van nu: het parcours en de organisatie waren nogal wisselvallig met steeds andere data en categorieën renners. 
Het was aanvankelijk een koers voor alleen Walen. Het bleef wat dat betreft aanmodderen tot na de Tweede Wereldoorlog, toen de veel jongere Waalse Pijl veel meer aanzien genoot omdat die koers deel uitmaakte van de Trofee Desgrange-Colombo, de wereldbeker. Omdat de Belgische wielerbond aanvoerde dat de koersen in Frankrijk en Italië in de strijd om die trofee oververtegenwoordigd waren, werd ook L-B-L in het klassement opgenomen en vanaf dat moment kreeg de wedstrijd een meer internationale uitstraling. 
Ardeense weekeinde
Samen met de Waalse Pijl maakte de wedstrijd van 1950 tot en met 1964 deel uit van het ‘Ardeense Weekeinde’, een puntenklassement van de twee koersen. Het behalen van die ‘dubbel’ betekende een prestatie van formaat. Heden ten dage geldt L-B-L als een de vijf belangrijkste klassiekers van het jaar die met bekende hellingen als de Wanne, de Stockeu, de Haute-Levée, de Rosier en de Redoute niet meer van de kalender is weg te denken. Vrijwel iedere renner van naam is er op gebrand op de erelijst van deze koers te staan en de verschillende toerversies oefenen een magische aantrekkingskracht uit op de vele wielertoeristen.
De helletocht van 1919
De wedstrijd is in het verleden vaak verreden onder apocalyptische omstandigheden, hoewel Jacques Anquetil in 1966 bij wijze van uitzondering bijna tropische weersomstandigheden trof. In 1919 won de West-Vlaming Leon Devos onder barre omstandigheden. Slechts 32 renners startten in ijskoud regenweer. In Bastenaken onderbraken de organisatoren de wedstrijd en gaven de negen renners die nog over waren twee uur de tijd voor een warme maaltijd. Er kwamen slechts zes coureurs aan en de winnaar reed de laatste kilometers met een gemiddelde van slechts 15 kilometer per uur. Devos vestigde zich na zijn wielercarrière in Zuid-Frankrijk. Hij had waarschijnlijk genoeg van de kou. 
De beproeving van 1957
In 1957 is de Waalse Pijl nog onder normale omstandigheden verreden, maar bij het vertrek twee dagen later van La Doyenne daalde een ijskoude regen op de renners neer en werd er zelfs sneeuw voorspeld . Halverwege koers begon het inderdaad te sneeuwen. Fred De Bruyne tuimelde van zijn fiets omdat hij met zijn bevroren vingers de toeclipsriemen niet los kon krijgen. Er waren vijf leiders met onder meer Louison Bobet en Germain Derijcke toen een tegenaanval werd ingezet. De renners stuitten op gesloten spoorbomen maar klommen voor een deel over de obstakels. Het peloton moest vervolgens twee minuten wachten op een goederentrein die voorbij sukkelde. Na een aantal positiewisselingen en samensmeltingen bleek Derijcke alleen op kop te liggen met achter zich een negental renners in een groep die later ook weer uiteen spatte. De Belg kwam uiteindelijk alleen aan in een zonnig Luik met een kleine drie minuten voorsprong op Frans Schoubben die tweede werd. Schoubben diende een protest in vanwege het spoorboomincident en de jury besloot zowel Derijcke als Schoubben als winnaar aan te wijzen. Louison Bobet kwam totaal verkleumd aan de finish en antwoordde op de vraag waarom hij niet had opgegeven met de woorden: ‘omdat het mijn vak is’.
Siberische toestanden in 1980
Een versie die vele wielerliefhebbers zich nog zullen herinneren is de editie van 1980. Gerrie Knetemann besloot toen om niet te starten en Bernard Hinault verscheen met bivakmuts, handschoenen en dubbele kleding. Le Blaireau was er op gebrand - ook een beetje opgejut door de pers - om iets speciaals te laten zien. Rudy Pevenage begon aan een even dappere als kansloze solo. Op de Côte de Stockeu werd de Belg bijgehaald door Hinault, die weg gereden was uit een achtervolgende groep. Hennie Kuiper was onderaan de klim door een wegglijdende motor onderuit gegaan maar wist met een imponerende krachtsinspanning na zeven kilometer weer aan te sluiten. Op de Haute Levée kon Pevenage Hinault niet meer volgen. De Breton bouwde zijn voorsprong uit en finishte met bijna negen en een halve minuut voorsprong op Hennie Kuiper. De paar renners die de eindstreep haalden werden afgevoerd in warme dekens. Kuiper verklaarde na afloop: ‘Ik kan gelukkig tegen een stootje. Ik was vandaag in topvorm. Ik vind het nog steeds doodzonde dat die motorrijder me omver reed. Niemand heeft het misschien gezien maar ik reed zeer sterk. Als dat niet gebeurd was, had Hinault me niet gelost'.
Tot over veertien dagen!”
Jac Zwart
Deze en een veelvoud aan andere wielermonumenten zijn te vinden in een serie e-boeken die zijn te downloaden van de website www.xinxii.nl en geschikt om te lezen op een iPad of andere e-readers.

Door Fred van Slogteren, 20 april 2013 10:00

hennie kuiper

Hennie Kuiper heeft een geweldige erelijst bij elkaar gereden.Een groot kampioen.Hennie Kuiper heeft alleen 1 minpuntje; Hij zwetst ook heel vaak. Hier ook weer. Hij wordt op 10 minuten gereden en zegt doodleuk dat hij Hinault had kunnen bijhouden.Ook over de etappe in de tour 1978 waar hij valt in de afdaling van de Granier praat hij altijd onzin.Hij stond op 5 minuten die morgen maar achteraf zegt hij dat hij het hele spel overhoop zou hebben gereden die dag.Ook over zijn 2de plaats in de tour 1977 is het weer raak. Hij had die tour eigenlijk moeten winnen. Had dat dan gedaan zeg ik dan.
Er zijn altijd wel redenen waarom je eigenlijk had moeten winnen maar helaas kun je een wedstrijd maar 1 keer rijden dus moet je het dan ook doen.
Nogmaals; Voor de erelijst van Kuiper heb ik groot respect, maar voor zijn realiteitszin een stuk minder.

Geplaatst door Gerard Struik, 20 april 2013 15:50:11

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web