Ben

Ben the two of us
need look no
more

we both found what we were 
looking for

with a friend to call my own
I’ll never be alone

and you, my friend will see
you’ve got a friend in me
“Hoe schrijf je een verhaal over iemand waarvan je eigenlijk niets weet? Natuurlijk, gedurende vele jaren kwam ik hem bijna wekelijks tegen en herkenden we elkaar. Bewust gebruik ik het woord herkennen omdat van kennen nauwelijks sprake was. Wel waren de rollen altijd eenduidig; ik fietste en hij jureerde. Soms ook trad hij op als speaker, maar dat was vaak omdat ... 
... anderen verstek lieten gaan. 
Ben, want we hebben het hier over Ben Roessink, was zo’n man waarzonder de wielersport feitelijk een lege huls is. Natuurlijk zijn er ook vrouwelijke varianten van zijn type. Eén ding hebben ze gemeen; altijd zijn ze in de weer om het wielrenners mogelijk te maken hun wedstrijdjes te rijden. En Ben behoorde bij het bijzondere slag dat geen eisen stelde aan het decor. Dus of het nu een grote wedstrijd was, zoals de Ronde van Overijssel, of een crossje ergens achteraf, Ben maakte het allemaal niet uit. Met hondenweer en op locaties diep verscholen in de binnenlanden van Twente, Salland of de Achterhoek, overal kon je hem tegenkomen en zorgde hij voor een eerlijk verlopen koers. De manier waarop hij dat deed, bleef me vooral bij. Bijna altijd geluidloos, maar altijd volstrekt integer.
Wat hij deed voor de dagelijkse kost, of hij getrouwd was, misschien zelfs wel vader? Ik had en heb geen idee. Na gestopt te zijn met wedstrijden, bezocht ik af en toe nog wel een koers. Steevast ontmoette ik daar Ben. Het bleef bij een wederzijdse groet want hij had een taak en daarbij paste even toegewijd als onkreukbaar je inzetten voor een correcte doorgang van koers of koersje.
En dan lees je: Ben is dood. Raar eigenlijk, want de man was voor mijn gevoel amper ouder dan ik en van die leeftijd heeft de dood simpelweg met zijn poten weg te blijven. 
Toen al en daarvoor leefde het idee aandacht te willen besteden aan die figuren waarzonder sportwedstrijden, dus ook wielerkoersen onmogelijk zijn. Ben zou daarvoor een meer dan geschikt rolmodel zijn.
Maar ik wist vrijwel niets van hem. Daarom overwoog ik mijn licht op te steken bij figuren die hem beter hadden gekend. Uiteindelijk zag ik ervan af. Waarom? Mijn door de jaren heen gevormde beeld was me te lief. Wat zou het bovendien toevoegen als ik plotseling wist dat hij bijvoorbeeld inderdaad getrouwd zou zijn? Of kinderen had? Zagen we dan opeens ook een echtgenoot die elk excuus aangreep om zijn huis te ontvluchten? Of een vader die zijn kinderen de kinderen liet omdat er zo nodig een hobby nagejaagd moest worden? 
Het beeld van de sporttoegewijde Ben zou er hooguit onder kunnen lijden. 
Wel vroeg ik me af of ik mij nu geconfronteerd zag met het door mij zo verfoeide idolenfetisjisme? We kennen ze allemaal; de idioten die met vlaggen langs bergweggetjes rennen, of met spandoeken in stadions dingen roepen die ze alleen nooit durven zeggen? Natuurlijk willen ze geen kwaad woord horen over hun held. Oordeelt u zelf. 
Aan het beeld van Ben verandert het niets. Hij bracht de wielersport alleen maar goeds en hij zat niet te springen om heldenverering. Ja, hij was er altijd en hij was integer. Geen hond loopt een meter voor het product integriteit. Toewijding is net zo’n stiefkind. Volkomen ten onrechte, want daaraan heerst een structureel gebrek. Luister en kijk maar eens om je heen en lees hoeveel koersen er geen doorgang meer vinden, simpelweg omdat figuren als Ben op raken. 
Daarom dit stukje met enkele regels uit één van Michael Jackson's mooiste liedjes, bedoeld als standbeeld. Ben is dood, al jaren, maar zijn herinnering leeft.
Tot een volgende keer!”
Joep Scholten
 
Door Fred van Slogteren, 7 april 2013 10:00

mooi Joep!

Wat een prachtig verhaal: liefde voor de sport!

Geplaatst door hans prakke, 07 april 2013 17:59:57

Ben Roesink

Joep: ik spreek Hans na, want het is een mooi en waar verhaal over Ben Roesink.
Maar helaas, Ben is al heel wat jaren niet meer onder ons. Ongetwijfeld zullen Twentse slogbloggers meer over Ben kunnen melden. Volgens mij was hij niet getrouwd en was de wielersport zijn lust en zijn leven.

Geplaatst door Herman Brinkhoff, 08 april 2013 14:28:22

Ben Roessink

Joep,

Bijzonder dat je Ben zoveel jaar na zijn dood weer in herinnering brengt. De sportgekke, vrijgezelle microfonist en jurymedewerker zonder rijbewijs uit Ambt Delden. Ik ben nog op zijn begrafenis geweest, in de kerk van Bornerbroek, alleen het jaar ben ik vergeten (schat eind jaren 90).
Hij is nog overleden voor de opkomst van het internet. Google zijn naam en zijn foto verschijnt niet. De enige paar hits zijn de stukjes die er via deze site over hem verschenen. De jeugd zou stellen dat hij dus niets betekent heeft voor de wielersport -anders zou je wel voldoende hits krijgen- maar niets is natuurlijk minder waar. Het was een bijzondere,ietwat eigenzinnige man, die leefde voor de wielerwedstrijden in het oosten, en in de winter en passant ook de schaatsmarathons er nog bij deed. Hij had een bijzonder karakteristieke stem en waar je ook op de koers kwam, zijn stem was het eerste wat je hoorde. Jammer dat we toen nog niet het fenomeen youtube hadden, dan kon je dit soort zaken zo weer naar voren halen. Nu moeten we het doen met onze eigen herinneringen……..

Geplaatst door Edo Elfrink, 09 april 2013 08:39:49

niets mis

En daar is niets mis mee, Edo.

Geplaatst door Fred, 09 april 2013 09:02:04

Ben

Inderdaad, een mooi verhal van Joep met de toevoeging van Edo.
Ik heb een vrijwel hetzelfde gevoel.
In het begin Ben leren kennen als een zwijgzaam en onopvallend jurylid. Later als invallend jurylid als Harrie Middeljans absent was. Dat laatste vond ik minder leuk, want Harrie was (en is ook nog wel) een geweldig spreker en Ben vond ik toen maar matig. Karakteristiek waren zijn eerste regels met de mededeling, dat hij uit AMBT (juist, met nadruk) Delden kwam.
Later werd hij een stuk bedrevener, maakten we wel eens een praatje ("hallo Ben") en kreeg ik veel ontzag voor zijn werk als jurylid, maar ook als een van de dragende krachten achter de GOW veldritten en niet te vergeten de Kerstcrossen in Eibergen.
Helaas hield het plotseling en veel te vroeg op.

Geplaatst door Harrie Hofstede, 11 april 2013 15:47:33

Ben Roessink

Ben Roessink was een wieler-en schaatsliefhebber die verschillende schaatsers uit de regio les gaf.Was tot aan zijn dood ook lid van ijsclub Zenderen. Ik heb Ben Roessink vaak meegenomen naar wedstrijden want hij had geen auto. Dronk regelmatig koffie op zijn -kleine boerderij- in Azelo. Ben was vrijgezel die alles van de schaats-en wielersport bijhield. Kwam lullig weg bij Hedemantextiel na een reorganisatie wat hem geweldig aantrok,omdat hij daar een goede boekhouder was. Na zijn dood is er een vrachtauto gekomen om de papierstapel mee te nemen. Was een voortreffelijk jurylid en een redelijke spaeker. Een fijne vent die tevroeg is weggevalln

Geplaatst door Wim Neeskens, 11 april 2013 18:04:33

Ben Roesink

Ik mocht in 2000 samen met Ben verslag doen van het EK mountainbike in Rhenen. Een bijzonder aimabel man. Hij had een uitgebreid archief verzameld door 's avonds na de koersen de wedstrijdorganisatoren op te bellen met de vraag naar de uitslagen. Op http://www.youtube.com/watch?v=TvSUVF-kZgQ vond ik een opname waar zijn karakteristieke stemgeluid nog te horen is.

Geplaatst door Rien van Horik, 27 mei 2013 22:03:00

Ben Roesink

Hij was een broer van mij en vrijgezel. Overleden in 2000. Wat geweldig dat nu nog wat over hem tegenkom.
Geplaatst door Henk Roesink, 09 februari 2021 12:31:11

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web