Mijn wielerverhaal

Als fotograaf bij de Ronde van Lombardije

“Hoewel het op de dag zelf ook nog had gekund, had ik liever al op vrijdag mijn bij de accreditatie behorende spullen in bezit. Dit had ook als voordeel dat ik de weg dan zaterdag beter zou kunnen vinden. Met vriendin en dochter zijn we daarom vrijdagochtend vanuit Domaso vertrokken en via een uitgebreide tussenstop in Lugano om twee uur ’s middags in Mendrisio aangekomen. Het afhalen van de spullen kon echter pas vanaf een uur later. Niet erg, want een nabijgelegen terras was een prima locatie voor een kop koffie. Om drie uur was er dan het spannende moment van naar binnen gaan. Na het aanvinken van mijn naam bij het medium http://wielersport.slogblog.nl kreeg ik een envelop met daarin een pasje, een roadbook, twee stickers voor op de auto en een groen hesje. Verder kreeg ik een boek cadeau ter gelegenheid van de honderdste editie van de Giro di Lombardia. Vervolgens zijn we via Chiasso en Como weer naar ons appartement gereden.

De volgende morgen had ik de wekker op zes uur gezet om een half uur later te kunnen vertrekken. De festiviteiten rond de start begonnen ...

... om negen uur. Via de nog rustige en donkere weg langs het meer was het makkelijk om weer via Como en Chiasso ruim op tijd in Mendrisio aan te komen. Aanvankelijk was daar nog weinig te doen en was er voldoende tijd koffie te drinken en wat rond te kijken naar hoe men de start aan het organiseren was en wat met ‘collega's’ te praten. Een van hen was er helemaal voor uit Californië gekomen.
Ik schat dat de eerste coureurs net iets voor tienen kwamen opdagen om te tekenen. Het ging daarna heel snel en het was wat onoverzichtelijk. André Darrigade, de winnaar van 1956 was ook aanwezig, maar de meeste aandacht ging uit naar - uiteraard - Paolo Bettini.
Meer renners dan me lief was heb ik gemist of niet herkend. Zo vind ik het spijtig dat ik bijvoorbeeld Samuel Sanchez niet opgemerkt heb of mannen als Nocentini, Anza, Ricco, Millar en Evans. Pas bij schrijven van dit verhaal ben ik gaan controleren of ik Vandenbroucke gemist had, maar die stond helemaal niet aan de start.
Even voor half elf ben ik - ondanks dat ik ook nog geen Valverde had gezien - de straat opgegaan, want de inschrijving was wel buiten maar op een soort binnenplaats van een winkelcentrum. Achteraf gezien had ik het anders moeten doen, want op straat was veel mooier licht voor foto's en stonden de coureurs er beter voor. Vlak voor het vertrek gaf Bettini nog een interview met aan zijn zijde Valverde die als laatste kwam aanrijden. Pas toen ik terug was in Nederland begreep ik waarover Bettini vermoedelijk gesproken heeft en misschien ook waarom Valverde zo laat was.
Met wat vertraging ging het peloton op weg en de start was wat onoverzichtelijk. Bij aankomst in Mendrisio was ik al in verwarring geraakt door de roze bewegwijzering. Kort na de start kwamen de renners na een rondje terug en vervolgens zelfs nog een keer. Op dat tweede rondje was ik niet voorbereid.

Mijn oorspronkelijke plan was stress vermijden en na de start rustig naar Como rijden. Indien ik de aankomst niet zou kunnen vinden, wilde ik richting Ghisallo rijden om vanuit daar via het parcours naar de finish te gaan. In Mendrisio bedacht ik me. Het leek me wel wat om de renners onderweg nog ergens te zien. Na een blik op de kaart moest het kunnen lukken om via Zwitserland vanaf de andere kant het peloton op de eerste berg te zien. Dat ging lange tijd goed totdat ik ergens kennelijk een verkeerde weg gekozen had en de berg weer aan het afdalen was. Daarmee was mijn kans voor foto’s onderweg verkeken, want veel speling had ik niet. Jammer, maar niet echt erg. Op het gemak vervolgens via Chiasso naar Como gereden. Heel eenvoudig kwam ik bij speciaal voor volgers gereserveerde parkeerplaatsen bij het perscentrum aan. Het zal toen ongeveer één uur geweest zijn. Dat perscentrum was een bezoek meer dan waard. Het was gevestigd in de monumentale Villa Olmo en er was ook een buffet met eten en drinken. Tot mijn verbazing zag ik daar mezelf terug op een groot videoscherm met beelden van de start.
Dat perscentrum lag aan het Comomeer zo’n anderhalve kilometer van de aankomst. De rest van de middag heb ik wat bij de aankomstzone rondgekeken en een korte wandeling door het centrum van Como gemaakt. Verder ontmoette ik nog enkele bekenden die ik voor het eerst bij de Giro in Seraing ontmoet had. Het waren Alessia, de vrouw van Michael Rogers en haar ouders.
Als eerste fotograaf heb ik plaatsgenomen in het daarvoor aangewezen vak. Pas heel laat begon de speaker met een wedstrijdverslag en ook heel laat werd de straat schoongeveegd (verkeer weg en mensen weg). In die tijd voor de aankomst nog met collega-fotografen gesproken en begrepen dat het fotograferen van de renners onderweg heel goed mogelijk is. Niet meer vanaf de Ghisallo, maar voor die klim zijn er mogelijkheden zat. De omgeving is zo mooi dat het zeer bevredigend moet zijn om actiefoto's te maken in combinatie met natuur of dorpjes.
Kort voor de aankomst was er weliswaar rust en stilte, maar de spanning was voelbaar. Het was toen al duidelijk dat Bettini de winnaar zou worden. Het was zaak nu de juiste scherpte te hebben om DE PLAAT te schieten. Bettini werd na zijn aankomst snel weggevoerd en vanaf dat moment gebeurde er van alles tegelijk. Renners die aankwamen en zich in de aankomstzone verspreidden. Ik koos er voor buiten de chaos van Bettini te blijven. Gaandeweg bleek dat er geen huldiging zou komen. Dat was pech. Ik vond het enigszins overdreven om vanwege het overlijden van de broer van Bettini de hele huldiging achterwege te laten. Achteraf bleek het echter een andere reden te hebben. De weg voor het podium bleef lang afgesloten en de kans dat er toch een soort huldiging zou komen bleef bestaan. Alle renners waren binnen en Bettini zat ergens in een camper. Het duurde mij te lang en ik ben uiteindelijk om zes uur richting perscentrum gelopen. Ook daar was onduidelijkheid over de vraag of Bettini nog een persconferentie zou geven. Alles wees er op dat dat niet zou gebeuren en het aantal aanwezigen nam daarom zienderogen af. Om kwart voor zeven vond ik het ook welletjes, maar op het moment dat ik op de parkeerplaats kwam om te vertrekken kwam er een auto van Quick Step aanrijden met, jawel, Paolo Bettini. Zo heb ik de persconferentie uiteindelijk toch nog meegemaakt. Het duurde hooguit een kwartier en om even over zeven ben ik naar Domaso teruggereden.”

Philip van der Ploeg

Door Fred van Slogteren, 22 oktober 2006 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web