Van de boekenplank van Wim

RAYMOND IMPANIS

door Marcel Grosjean

“Dit dunne boekje dateert uit 1953 en het is geschreven door Marcel Grosjean. Het is het eerste deeltje van een reeks met de titel Kampioenen en Vedetten en de hoofdpersoon is Raymond Impanis. Dat was een heel goede renner, die als zodanig niet de erkenning heeft gekregen die hij verdiende. De Belgische wielersupporters waren na de tweede wereldoorlog helemaal in de ban van het trio Van Steenbergen, Schotte en Ockers en ze hadden veel minder oog voor coureurs als Norbert Callens en deze Impanis. Dat lag deels ook aan henzelf, want vooral Impanis was een ...

... sympathieke en bescheiden man, die zich – behoudens in de koers – niet vaak in de schijnwerpers liet zien. Toch is zijn levensverhaal opzienbarend, want hij is bij mijn weten de enige coureur die als vondeling zijn leven is begonnen. Hier in Nederland werden gevonden kinderen vaak uitgerust met namen als Casembroot en Boterenbrood, verwijzend naar de liefderijke opvang met gedekte tafel die hen ten deel viel. De naam Vondeling was zeer in trek bij mensen met weinig fantasie. In het katholieke Vlaanderen ging dat anders. De pastoor van Berg vond het babytje op zijn stoep liggend in een rieten mandje en noemde het kereltje dan ook ‘Ineenmandje’ en vertaalde het vervolgens in het Latijn, de taal van het christendom. Zo kwam Raymond Impanis aan zijn naam en hij werd liefderijk in het gezin van de plaatselijke bakker opgenomen. Zijn beroepsinstelling was lange tijd niet in overeenstemming met zijn talent. Hij gooide er niet met de pet naar, maar hij kwam altijd opmerkelijk fris aan de finish. Pas onder ploegleider Antonin Magne van de Franse Mercier-ploeg kwam hij tot volle wasdom en hij reed een fantastische erelijst bij elkaar. Een aantal jaren geleden is er een dikke biografie van hem verschenen, maar tot die tijd hebben we het met dit flinterdunne boekje moeten doen.

Tot volgende week!”

Win van Eyle

Door Fred van Slogteren, 12 oktober 2006 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web