Uit de ordners van Jan

"In het tweede weekend van oktober in het jaar 1975 hadden onze landgenoten er zin in om het seizoen succesvol uit te luiden. Vooral de vorige maand overleden Roy Schuiten deed van zich spreken. Hij won op indrukwekkende wijze de Grand Prix des Nations. Joop Zoetemelk werd tweede met een achterstand van maar liefst 4 minuut 29. Bernard Hinault eindigde, in zijn eerste profjaar, als zesde op meer dan 7 minuten.

Joop won vervolgens voor de eerste keer Dwars door Lausanne, een koers die hem bijzonder goed bleek te liggen. Eddy Merckx - in zijn nadagen maar nog steeds een topper - werd tweede. Joop had 16 tellen voorsprong.

In hetzelfde weekend won Aad van den Hoek de rittenkoers Ster der Beloften. Roy Schuiten won de tijdrit over 29,5 kilometer en Van den Hoek de slotrit. De 10 seconden voorsprong op de groep waren voldoende om Bernard Vallet uit de leiderstrui te rijden. Bert Pronk werd vijfde.
Een week later won Schuiten alweer een ...

... grote tijdrit, de Grote Prijs van Lugano. De TI-Raleigh coureur was na 75,5 kilometer hardfietsen 45 seconden sneller dan Francesco Moser.

Op zaterdag 9 oktober 1976 won Joop Zoetemelk zijn tweede Dwars door Lausanne. Bernard Thevenet eindigde in dezelfde tijd, maar het waren de tienden van een seconde die het verschil maakten.
Een dag later was Thevenet weer tweede, nu in de door Roger De Vlaeminck gewonnen Ronde van Lombardije. In de kopgroep werden Panizza, Zoetemelk en Poulidor respectievelijk derde, vierde en vijfde.
Na zeven achtereenvolgende zeges van Eddy Merckx won Freddy Maertens in 1976 de Super Prestige Pernod, de toenmalige naam voor de wereldbeker. Ook Francesco Moser en Joop Zoetemelk bleven de Kannibaal in de klassering voor. Merckx, die door blessures dat jaar slechts (!) vijftien overwinningen boekte, beleefde het minst succesvolle seizoen uit zijn profloopbaan. Hij maakte wel bekend dat hij nog twee jaar met zijn carrière wilde doorgaan en dat hij voor 1977 in het automerk FIAT een nieuwe sponsor had gevonden. Ook al zijn vertrouwde Belgische Molteni-knechten verhuisden mee. Cees Bal, die eerder had bekendgemaakt te zullen stoppen, was de enige Nederlander in de ploeg.

In 1977 verlengde Joop Zoetemelk zijn abonnement in Lausanne. Hij won de tijdrit over 5 kilometer, alsmede de rit in lijn waarna hij 8 seconden voorsprong had op Johan Demuynck en 11 op Bernard Thevenet.
Op dezelfde dag wonnen de amateurs Bert Oosterbosch en Guus Bierings de Grand Premio Europa in Bergamo. In deze koppeltijdrit over 71 kilometer hadden ze 43 seconden voorsprong op de Zwitsers Gisiger en DillBundi.

Een dag eerder had Gianbattista Baronchelli de Ronde van Lombardije gewonnen. Op 1 minuut 7 volgden zes renners waarvan Jean-Luc Vandenbroucke de sprint won. Joop zat ook nu weer van voren met een zevende plaats. Freddy Maertens werd twaalfde en dat was voldoende om ook dit jaar weer de Super Prestige Pernod mee naar België te nemen. Eddy Merckx, die FIAT al na één seizoen zou verlaten, werd in zijn laatste volledige seizoen teleurstellend 22e. ‘Het is geen breuk, maar een gezamelijke overeenkomst om uit elkaar te gaan. Eddy wil zich volgend jaar gaan toeleggen op het rijden van een of twee grote ronden. Dat komt niet overeen met onze doeleinden om zoveel mogelijk wedstrijden te rijden, vooral in Frankrijk’, aldus Lorenzo Cesari, president-directeur van de Italiaanse automobielgigant.

Op 7 oktober 1978 won Francesco Moser de Ronde van Lombardije. Hij was de sterkste in een kopgroep van acht. Bernd Johansson was tweede en Tourwinnaar Bernard Hinault derde. Joop Zoetemelk zat er voor het derde opeenvolgende jaar weer dichtbij, want net als in 1977 werd hij zevende. Moser was met zijn overwinning zeker van de winst in het klassement van de Super Prestige Pernod. Hinault werd tweede en Zoetemelk derde.

Een dag later won Joop voor de vierde opeenvolgende maal Dwars door Lausanne, door zowel de tijdrit als de rit in lijn te winnen. Hij had 34 seconden voorsprong op Bernard Hinault.
In de koppeltijdrit rond Bergamo werden Bert Oosterbosch en Jan van Houwelingen tweede, met 2 minuut 28 achterstand op het Zwitserse duo Mutter-Ehrensberger.

In de profronde van Leende beëindigde Jan van Katwijk zijn professionele loopbaan. De koers bestond uit drie onderdelen. De klassementswedstrijd was een prooi voor wereldkampioen Gerrie Knetemann, de afvalrace voor Jan van Katwijk en in de tijdrit over 2200 meter was Henk Lubberding de sterkste. En u voelt het al aankomen, Jan van Katwijk werd eindwinnaar. In totaal boekte de oudste van de Van Katwijkjes 26 overwinningen bij de profs, waaronder de Acht van Chaam in 1969. Hij startte vier maal in de Tour de France, waarin hij twee maal de finish haalde.
Na zijn carrière begon Jan een racespeciaalzaak. Kijk maar op
http://www.latoja.nl/azzuri/ Als je op die site het onderdeel history aanklikt, dan kun je daar alles lezen over het wielerleven van Brabantse Jan!

In 1979 ging het niet goed met Roy Schuiten in de Grote Prijs Lugano. Hij moest opgeven. De Fransman Michel Laurent stond niet bekend als een grote tijdrijder, maar hij won wel voor de Zwitsers Joseph Fuchs, Daniël Gisiger en Stefan Mutter.

De profronde van Leende was in 1979 weer een gewoon criterium over 100 kilometer. Wereldkampioen Jan Raas was de snelste voor Fons en Piet, de twee overgebleven actieve Van Katwijk-broers. Bert Oosterbosch, wereldkampioen achtervolging werd vierde en Roelof Groen, de hoofdpersoon in mijn wekelijkse rubriek Wieler ABC vijfde.

Op dinsdag 9 oktober werd in Parijs het parcours van de Tour de France 1980 gepresenteerd. Zo op het oog minder zwaar dan in de voorgaande jaren. De tijdritten werden teruggebracht van 345 naar 247 kilometer. Voordelig voor Joop Zoetemelk? Joop: ‘Ik moet de Tour nemen zoals hij is. Met een bang hart vertrekken is niet goed. Ik ga ook het hele seizoen niet op de Tour afstemmen. Dat deed ik in 1977 al eens en toen viel ik een keer en het was gedaan.’ Het belangrijkste nieuws bij de presentatie was de automatische uitschakeling van de rode lantaarndrager (nummer laatst in het klassement) van de zevende tot en met de 21e etappe. De organisatie wilde hiermee de polulaire, maar soms smakeloze, duels om de laatste plaats de kop indrukken.
De Tour de France zou in 1980 ongeveer 3900 kilometer lang zijn en die afstand moesten de renners in 23 etappes overbruggen. De start was op 26 juni in Frankfurt, de finish op 20 juli in Parijs.

Op 11 oktober 1987 won Adri van der Poel in Chaville de Grote Herfstprijs. De nationale kampioen achterhaalde in de laatste rechte lijn de Fransman Charly Mottet en rekende in de sprint af met de sterk aandringende Teun van Vliet, die het Nederlands succes compleet maakte. De huidige NOS-commentator Maarten Ducrot werd elfde.

Op 9 oktober 1988 won Peter Pieters Parijs-Tours over 290 kilometer. Het was een barre tocht met voortdurend een stormwind op kop en door de slagregens in de laatste uren deed het peloton er liefst acht-en-een-half uur over. De duisternis was al ingevallen, toen het restant van de tweehonderd gestarte renners met anderhalf uur vertraging op het tijdschema in Tours arriveerde. De Belg Goessens werd tweede achter Pieters. Hij verklaarde na afloop: ‘Er hing een spandoek over de weg en ik meende dat daar de streep lag. Pas toen ik er was zag ik dat ik nog honderd meter verder moest. Toen kon ik niet meer op gang komen.’

In de rubriek Wieler ABC in het blad Wielersport was Roelof Groen op 9 oktober 1980 hoofdpersoon en Ad Vingerhoets schreef in zijn bekende telegramstijl: ‘Groen is geboren op 17 augustus 1952 in Giethoorn. Hij was automonteur, deed aan schaatsen en was doelman van Giethoorn-2. Wielerdebuut in 1968 als aspirant. Bij de nieuwelingen ruim 25 maal bij de eerste tien. Was bijna zes jaar amateur. Behaalde 15 eerste plaatsen. Was in 1973 militair kampioen, in 1974 en 1975 provinciaal kampioen. Deed in de Ronde van Brabant (1975) een zware val waarna de milt verwijderd moest worden. Was 21e in Olympia's Ronde 1975 en 31e in 1976. Sloot met een 35e plaats in de Ronde van Joegoslavië zijn amateurloopbaan af. Beroepsrenner sinds 6 augustus 1976. Tot eind 1979 geen overwinningen. Slaagde in 1977 voor het horecadiploma. Reed voor Ormas Sharp, NMB, Bode-Shimano en HB. Geweldige doorzetter en sympathiek coureur. Kon wel steeds in de prijzen rijden. In de Ronde van Nederland achtereenvolgens 30e, 43e en 27e. Dit seizoen heeft hij het zoet der overwinningen reeds enkele malen kunnen proeven. Hij rijdt in 1980 voor HB Alarmsystemen. Won op 16 maart de Profronde van Galder en op 20 augustus de Profronde van Amby-Maastricht. Tussendoor winnaar van twee koersen in Zwitserland, in Dietiken en Gunzgen. Reed in 1980 in de 65 (!) criteriums voor beroepsrenners 24 keer bij de eerste 15. Ja echt waar, in 1980 werden er in ons land 65 koersen voor de profs georganiseerd. En, zeker na de succesvolle Tour van Joop, 50 à 60.000 toeschouwers per koers waren eerder regelmaat dan uitzondering.’
En hoe vergaat het Roelof Groen anno 2006? Hij is bij het marathonschaatsen ploegleider/coach van het BAM schaatsteam met Tristan Loy, Sander Kingma, Bob de Vries, Willem Hut en Arjen Stroetinga in de gelederen. Het seizoen is afgelopen zaterdag weer begonnen dus we zullen eens gaan kijken of Roelof weer successen zal behalen met zijn team.

En dan nog even de prestaties van Eddy Merckx op 9 oktober. In 1971 won hij de Ronde van Lombardije. Na een solo van 49 kilometer had hij op de meet 3 minuut 31 voorsprong op Franco Bitossi en Frans Verbeeck. Joop Zoetemelk werd elfde en hij was de enige Nederlander die de finish haalde. Op deze dag was ook de eindstand van de Super Prestige Pernod 1971 een feit. Merckx werd eerste met 570 punten, Ocaña tweede met 150 punten en Jopie derde met 140 punten.

Tot volgende week!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 9 oktober 2006 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web