Uit de ordners van Jan …

“Vandaag aandacht voor een bijzonder tijdschrift, Cycling Weekly van 3 november 1988. Dat is op zich niet bijzonder, maar wel dat het uitgave nummer 5068 is en dan kom ik terugrekenend uit op het jaar 1891. Dat is wel bijzonder, want er is voor zover ik weet geen wielertijdschrift dat ouder is. De reden van de oprichting was destijds waarschijnlijk dat Britse wielrenners in 1891 een hoofdrol vervulden in de internationale wielersport. Zo werd in dat jaar de eerste editie verreden van Bordeaux-Parijs. Een wedstrijd over 572 kilometer. Er werden toen nog alleen amateurs uitgenodigd om er van verzekerd te zijn dat de sterkste Britse wielrenners aan de start zouden komen, die niet tegen de Franse profs wilden rijden. Zo werd ... 
... George-Pilkington Mills de eerste winnaar met een gemiddelde snelheid van 21,5 kilometer per uur. Mills verraste het publiek en zijn concurrenten door al het eten en drinken voor onderweg in zijn tricot mee te nemen, waardoor hij de ravitaillering over kon slaan en aldus tijd winnen. In 1988 zetelde de redactie van Cycling Weekly in Cheam in het Engelse graafschap Surrey. Vorig jaar heeft het blad zijn 120ste verjaardag gevierd en ik kan de website http://www.cyclingweekly.co.uk/ van harte aanbevelen. 
Rompelberg268
Op de cover van deze uitgave staat een mooie foto van Cor Vos, waarop onze eigen Flying Dutchman Fred Rompelberg in volle actie is te zien. Hoewel deze sympathieke Limburger vorige week ook al in deze rubriek voorkwam, kan ik vanwege dit omslag moeilijk om hem heen. De foto is gemaakt tijdens een van de eerdere pogingen het record te verbeteren om het wereldsnelheidsrecord wielrennen met gangmaking op zijn naam te brengen. Plaats van handeling was de zoutvlakte van Bonneville in de Amerikaanse staat Utah. Rompelberg wilde de snelheid halen over twee afstanden, namelijk een mijl en een kilometer. Hij was een zeer geroutineerde stayer die achter de brede ruggen van Noppie Koch, Bruno Walrave en Joop Stakenburg al een aantal records had gevestigd. Als beginneling achter een speciaal voor deze gelegenheid opgetuigde racebolide boekte hij mooie prestaties. Zo haalde in een van zijn pogingen spelenderwijs 212 kilometer per uur, slechts 33 kilometer minder dan de Amerikaanse recordhouder John Howard die in 1985 achter een soortgelijke bolide tot 245 kilometer per uur was gekomen, het record dat Rompelberg wilde breken. Bij een van die pogingen in 1988 ging Fred hard onderuit toen de auto plots begon te slingeren. Met 24 botbreuken lag hij lang in het ziekenhuis, maar zijn ambitie was ongebroken. Uiteindelijk slaagde hij eind september 1995 toen hij op diezelfde zoutvlakte een snelheid bereikte van 166 mijl per uur, omgerekend 268 kilometer en 831 meter.
Monique de Bruin
In het hart van het blad staat een mooie fotocollage met in het midden een podiumfoto van de allereerste wereldtitelstrijd puntenkoers voor dames die in 1988 in Gent werd verreden. Helaas hebben de opmakers van het blad de winnares van het brons er afgeknipt, want dat was onze landgenote Monique de Bruin. Sally Hodge uit Cardiff staat er natuurlijk wel op want zij was die eerste wereldkampioene. Hodge verzamelde in de eerste koershelft voldoende punten om de eindrush van Barbara Ganz te weerstaan. De Zwitserse slaagde er wel in De Bruin van het zilver af te houden. De Amersfoortse trok slim haar plan. Vanaf de eerste door haar gewonnen sprint zat ze lekker in de wedstrijd en sprokkelde in dertien van de twintig spurtjes punten bijeen. Hodge was net zo actief, maar intrinsiek ietsje sneller dan Monique en Ganz was waarschijnlijk de sterkste van allemaal, maar begon iets te laat met het verzamelen van punten. 
Ook een klimmer
Chris Boardman is in zijn carrière op het vasteland van Europa vooral vermaard geworden als een sublieme tijdrijder. Er zullen dan ook niet veel liefhebbers zijn die zich hem als klimmer herinneren. Toch won de latere werelduurrecordhouder uit Manchester in 1988 in eigen land het National Hill Climb Championship. “I had eaten chips every day for a long while, and now I am on a all-protein diet. I used to take four sandwiches for lunch, now only one”, zo verklaarde hij dit succes. Na de Gemenebest Spelen van dat jaar wilde hij serieus bekijken of er een wielertoekomst voor hem op het vasteland zou zijn. Blijf ik als amateur voor mijn plezier fietsen of maak ik van het wielrennen mijn beroep? Hij koos voor het laatste en brak in 1992 bij de Olympische Spelen in Barcelona door naar de wereldtop door goud te halen in het achtervolgen. Een jaar later reed hij voor het eerst een wegprogramma om in 1994 voor het eerst de proloog van de Tour de France te winnen, een prestatie die hij nog twee keer zou herhalen. Het uurgemiddelde dat hij in 1994 in Lille reed is met 55 kilometer en 152 meter nog altijd een wereldrecord.
Werelduurrecord
In 1996 bracht Boardman het werelduurrecord op 56 kilometer en 375 meter. Kort daarna besliste de UCI dat het record aller records alleen nog maar erkend zou worden als het op een standaard racefiets zou zijn behaald. Alle records op aerodynamische fietsen werden uit de boeken geschrapt en de toptijd van Eddy Merckx uit 1972 in ere hersteld. Boardman zat er niet mee en overtrof de tijd van Merckx in 2000 op een gewone fiets.
Tot volgende week!"
Jan Houterman
Door Fred van Slogteren, 5 november 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web