Uit de ordners van Jan …

Wielersport, het officiële orgaan van de KNWU, was in 1970 toe aan de negentiende jaargang. Iedere licentiehouder kreeg het blad wekelijks en in de wintermaanden veertiendaags thuisgestuurd en de wielerliefhebbers konden zich abonneren voor ƒ 22,88 per jaar voor 40 nummers. De redactie is in de loop der jaren nogal eens van samenstelling veranderd en was in dit nummer in handen van Gerard Sillen, Jan Balder en Ad Vingerhoets. Je kon met deze heren communiceren via het redactieadres op de Amsterdamse Elandsgracht, in de vestiging van uitgever Drukkerij Grafica. Op de cover van deze editie staat een prachtige foto van de Belgische topper Herman Vanspringel, die in de Grand Prix des Nations, toen ... 
... de officieuze wereldtitel tijdrijden, het onaantastbaar lijkende record van Jacques Anquetil had verbeterd. 
Volledig Belgisch podium
‘Vanspringel (de naam wordt in het verslag consequent verkeerd geschreven als van Springel) begint zo langzamerhand de absolute top te halen in de tijdritdiscipline. Na de verloren Tour de France finale van Jan Janssen in 1968 is het eigenlijk alleen maar beter gegaan. Op deze zondag in oktober 1970 lag Herman na 25 kilometer nog op de elfde plaats, na 50 kilometer was hij al vierde en na 75 kilometer op 9 seconden achter landgenoot Willy In ’t Ven, tweede. Op de finish, na 101 kilometer lag In ’t Ven echter 56 seconden achter op de renner uit Grobbendonk. Noël Van Tyghem maakte het feest voor België compleet door als derde te finishen.’ 
Iwan de Verschrikkelijke
Er waagden zich in 1970 geen Nederlandse profs aan deze zware opgave, die door de Vlaamse stoommachine werd afgelegd in een tijd van twee uur 12 minuten en 56 seconden.’ Wel was er Nederlands succes bij de amateurs, want Fedor den Hertog, in het verslag omschreven als `de mysterieuze wielercrack uit Harderwijk´, finishte na 75 kilometer solorijden met een voorsprong van 4 minuten en 28 seconden op de Fransman Yves Hezard. Een glansrijke afsluiting van een zeer succesvol seizoen voor Den Hertog en de schrijver van het verslag vroeg zich af of er behoudens een zege in de Tour de l’Avenir bij de amateurs nog wel wat te wensen was voor Iwan de Verschrikkelijke. Niet veel en een jaar later helemaal niets meer, nadat Fedor in 1972 ook de toekomstronde op zijn  palmares had geschreven.  
Keizer, koning, kampioen 
Aan het einde van het seizoen 1970 namen een aantal renners afscheid van de wedstrijdsport. Wielersport haalde er in dit nummer twee voor het voetlicht en niet de minsten. De Belg Rik Van Looy, een van de beste wielrenners aller tijden en onze landgenoot, de Limburger Eddy Beugels. Vooral voor het afscheid van Van Looy trok Gerard Sillen zijn la met superlatieven volledig open. Zijn plotselinge afscheid van de ene op de andere dag, terwijl hij met een toernee langs Berlijn, Keulen, Bremen en Milaan nog heel wat geld had kunnen ophalen, dwong respect af. Zonder fanfares en huldigingen verliet hij de wielerarena. Aan één plechtigheid ontkwam hij echter niet toen de Keizer van Herentals door koning Boudewijn tot ridder werd geslagen. ‘Hij was een échte grote en een gouden kampioen’, besluit Sillen zijn huldeblijk. 
Fietsende intellectueel
‘Van de routine van Eddy Beugels profiteerde Joop Zoetemelk in zijn eerste Ronde van Frankrijk, waarin hij gelijk tweede werd achter Eddy Merckx’, schrijft Sillen over zijn provinciegenoot. ‘Ook in de Ronde van Romandië, de Omloop van de Zes Provinciën en de Ronde van Zwitserland was Eddy voor de Mars Flandria groepering een waardevolle kracht; een coureur die het vertrouwen van ploegleider Briek Schotte volledig verdiende. Allemaal redenen om niet alleen zijn contract te verlengen, maar ook om het salaris opwaarts te stuwen en de functie van wegkapitein voor hem te reserveren.’ Juist toen deze promotie bekend werd, besloot de fietsende intellectueel zijn racekarretje op stal te zetten en afscheid te nemen van de actieve wielersport. Tezamen met zijn vrouw Miriam had hij de balans opgemaakt en het besluit voor stoppen genomen, te meer omdat hij als zelfstandig ondernemer een verzekeringskantoor had geopend.
Fredje Raketje
Fred Rompelberg, wie herinnert zich hem niet als de man die almaar records najoeg tot en met het absolute snelheidsrecord op een fiets dat nu met 268 kilometer en 831 meter al zeventien jaar op zijn naam staat. Op 3 oktober 1970 won hij als amateur een dernykoers in Geleen op een bijzonder wielercircuit dat het midden hield tussen een wielerbaan en een wegparcours. In de eerste manche werd hij slechts zesde en laatste en leek zijn missie om te winnen kansloos. Met de winst in de tweede manche en een tweede plaats in de derde stelde hij echter alsnog orde op zaken. Een jaar later werd de exuberante Maastrichtenaar beroepsrenner en sindsdien heeft hij tal van records op zijn naam gezet, inclusief dat van de oudste Nederlandse beroepsrenner aller tijden. Pas na het behalen van de AOW-leeftijd vroeg hij geen vergunning meer aan. 65 jaar betekent voor hem overigens niet dat hij niets meer doet, want hij is al meer dan twintig jaar druk met zijn bedrijf in fietsvakanties op Mallorca. Een bijzondere man!   
Tot volgende week!” 
Jan Houterman
Door Fred van Slogteren, 29 oktober 2012 10:00

De doping van Odijk

SPUITGAST.

In Odijk werd overdroten.
Door een veteraan gespoten.
Denkend:Spuit ik in mijn kuit.
Kom ik sneller nog vooruit!
Volgens voorzitter De Ruiter
Was die kloeke kuitenspuiter
Rotte appel in de mand
Van de veteranenstand.
Want die oudjes op fiets
Rijden clean en nemen niets.
Willen slechts hun sport bedrijven
Zonder springstof in hun lijven.
--------------------------
Het verstand komt met de jaren,
Maar hier werd weer eens ervaren,
Hoe een man,door zich te sproeien,
Veel voor anderen kan verknoeien

A.Visser

UIT:Wielersport no40 1978

Geplaatst door Henny van Engelen ., 30 oktober 2012 15:47:33

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web