Van de boekenplank van Wim …

DE LANCE FACTOR

door Mart Smeets
Afgelopen maandag is de NS Publieksprijs gewonnen door A.F.Th. van der Heijden voor zijn boek Tonio. Dit feit werd enigszins overschaduwd door het nieuws dat Mart Smeets zijn genomineerde boek De Lance Factor had teruggetrokken, omdat zijn drie jaar eerder opgeschreven eerlijke waarheid door de feiten was achterhaald. Het klinkt een beetje huilie, huilie, maar het zou meer indruk maken als hij zijn aan het boek verdiende royalties zou terugstorten en voor een goed doel bestemmen. Bijvoorbeeld in de vorm van een stipendium voor een student aan de School voor Journalistiek om de relatie tussen hoofdpersoon en auteur eens tot op de bodem uit te zoeken.
Omdat hij in diezelfde verklaring iedereen die hem in de afgelopen dagen heeft bekritiseerd een randdebiel noemt, en ik mij ... 
... aangesproken voel, heb ik het bewuste boek er maar eens op nageslagen en er een paar uurtjes in zitten lezen. Ik moet bekennen dat Smeets gelijk heeft. Met zijn besluit het boek terug te trekken, bedoel ik. Het is geen hagiografie, maar evenmin een objectieve beschouwing van een sportman, waar velen wel vraagtekens bij hebben gezet, toen hij na de genezing van kanker in het peloton terugkeerde. 
Het onderwerp doping komt prominent in het boek voor, zij het dat Smeets in gaat op de geruchten om er vervolgens zijn bekende riedel van 'niet bewezen' aan te verbinden. Met andere woorden als hij terugkomend van een schnabbel ’s avonds laat in Haarlem een onguur type uit een donker huis ziet komen die onder zijn kleren duidelijk zichtbaar het een en ander heeft verborgen, dan is dat geen inbreker, maar een gerucht want er is niks bewezen. Ik geef toe dat dit een wat kromme vergelijking is, maar toch wel gerechtvaardigd omdat wat Armstrong na zijn ziekte deed binnen de wielersport niet normaal is en nooit eerder vertoond. Dat had meer achterdocht moeten wekken dan het destijds bij Smeets cs. heeft gedaan. Een stoemper, een krachtmens, een drieste aanvaller in koersen als de Ronde van Vlaanderen was opeens een begenadigd klimmertje geworden die op een pielverzetje bergop de strijd aan kon gaan met mannen als Pantani, Ullrich, Beloki en noem ze allemaal maar op.
Dan moeten bij een journalist toch alle bellen van achterdocht gaan rinkelen? Diverse renners hebben er maanden voor uitgetrokken om net als Armstrong vele kilootjes kwijt te raken en met een koffiemolentje op hoogte te gaan trainen. Het is ze niet gelukt een Armstrong te worden. 
Dit boek is in 2011 verschenen en alleen al het feit dat hij dat tijdstip heeft gekozen, toont aan dat Smeets, zoals hij zelf nu zegt, inderdaad zijn zachte kant heeft laten prevaleren boven zijn journalistieke instinct. Dat zou hem van schaamte onder het gras moeten doen kruipen, maar in plaats daarvan heeft hij zijn 'vriend', gelijk Petrus, inmiddels drie keer verloochend. Ich kenn den Mensch nicht, bis, bis. 

Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2012 10:00

Wolven

En zachtjes huilden de wolven in het bos verder.

Geplaatst door Jan, 18 oktober 2012 19:56:16

Mart J. Smeets!

Als vervent fan van Mart kriebelt er nu toch iets in mij wat me er toe brengt deze reactie te schrijven.
Tijdens een column op radio Nederland I, kort geleden, stelde Mart dat hij heeft gefaald.
Gefaald met het achterhalen van de feiten in de wielerwereld.
Maar laat ik beginnen met Lance Armstrong.
Armstrong waarvan ik overigens nooit een fan ben geweest, heb ik een aantal jaren meegemaakt in de koers. Hij als renner, ik als official.
Als commissaire motard. Ik reed alle grote wedstrijden in Nederland.
Zo "deed" ik vele keren de Amstel Gold Race, de Profronde van Nederland, Veenendaal - Veenendaal, Grote Prijs Forbo, het Nederlands Kampioenschap op de weg en noem ze allemaal maar op.
Maar ik kwam ook in België, Frankrijk, Spanje en Engeland.
De Tour of Britain, toen nog georganiseerd door Sports for Television van Pat McQuiad, (ja inderdaad, dié dus), Alan Rushton en Michael Bennett deed ik zeven keer.
Lance heb ik in die tijd niet ervaren als een prettig mens in de omgang.
Maar...., ik was niet met hem getrouwd dus veel maakte mij dat niet uit.
Aan de andere kant kan ik Lance wél complimenteren om dat hij zijn systeem heeft bedacht en mogelijk ook heb uitgevoerd.
Ik veronderstel dat hij toch uitstekende kwaliteiten aan de dag heb moeten leggen om, als hij pakte, nooit positief getest te worden.
Geen wielerbond, geen "Union", geen laboratorium en geen medisch controleur die ooit vat op Lance heeft kunnen krijgen.
Bravo!
Maar of hij met dit compliment blij moet zijn betwijfel ik want als er iemand van zijn voetstuk is gevallen is het Lance Armstrong wel.

Met Mart is het een ander verhaal.
Mart ontmoette ik de eerste keer in 1974 tijdens het WK in Montreal Canada.
1974, 36 jaar geleden, waar blijft de tijd.
Hij liep toen nog te trekken met zijn been, zó vers was de blessure waardoor hij een succesvolle en nog veel belovende basketbalcarrière moest beëindigen.
Mogelijk was dit einde van Marts actieve sportieve periode een tragedie op zichzelf.

Na een paar dagen WK in Montreal, tijdens veel praten op het middenterrein van de wielerbaan en in de verschillende rennerskwartieren, "leerden" Mart en ik elkaar wat beter kennen. Ik heb zelfs een aantal malen tijdens de radioverslagen naast Mart op de perstribune mogen plaatsnemen.
Als dat nodig was of gewenst kon/mocht ik hem souffleren.
Want Mart zelf, Mart zelf was als nieuwkomer nog redelijk blanco in de wielrennerij.
Maar daarna, later, tijdens al de wedstrijden die Mart heeft gevolgd als verslaggever, al die gesprekken die hij heeft gevoerd, heeft hij veel bijgeleerd.
Mart is niet dom en heel leergierig.
Bijleren was nodig om proberen de stiel te leren kennen. Want als renner het snot in zijn neus en het zweet in zijn ogen hebben heeft hij nooit meegemaakt.

Ook de gebeurtenissen in de koers.
De truuken en gewoonten van de renners.
Het door bepaalde gebeurtenissen voorspelbare koersverloop dat hij zelf vaak de koers lezen heeft genoemd, nee dát heeft Mart van horen zeggen.
Om dan na zoveel jaar een in de wielrennerij als een gevestigd wielerjournalist te worden gezien is knap.
Ook daarvoor mijn complimenten.

Ook hoe Mart kan formuleren. Zijn teksten maakt, grote klasse.
In 1985 na de eerste Elfstedentocht die Evert van Bentum won, reden ’s avonds Mart en ik in de auto terug van de Bonkervaart naar het Oranje Hotel in Leeuwarden.
Dat was kort na de affaire Israel (Ischa) Meijer. Ik zei hem dat hij als hij weg moest bij de NOS, daar was toen sprake van, hij altijd nog parlementair verslaggever kon worden.
"Daarvoor heb je alle kwaliteiten" zei ik.
Nee, de kwaliteiten van Mart daar kunnen, met alle respect, geen Maarten Ducroo, Herbert Dijkstra of Danny Nelissen tegenop.
Als ik Michael Boogert tijdens een commentaar hoor zeggen: “Soms is dat in sommige gevallen het geval" dan denk ik nou Michael, je moet nog veel leren om nog maar in de schaduw van grootmeester Smeets te mogen staan.
Of zitten!

Terug naar Mart.
Ondanks het vele bijleren in de wielersport, het volgen van ontelbare wedstrijden, de commentaren en verslagen op radio en TV, ondanks zijn nadrukkelijke aanwezigheid is Mart in mijn oogjes nooit een wielerman geworden. Het is misschien vreemd, maar ik heb Mart altijd als een soort buitenstaander gezien.
Een man die veel weet van de wielersport maar er geen verstand van heeft.
Gek hé.

En nu, na het veel besproken rapport van de USADA, nu zegt Mart ik heb gefaald.
Een Mea culpa dat zeker op zijn plaats is. En een Mea culpa dat Mart siert. Als het Mea culpa maar niet door Mart wordt gebruikt om op enig moment als excuus te kunnen zeggen: "Ik zei toch al dat ik het mis had".

Okay, als Mart zegt dat hij heeft gefaald zal ik hem niet tegenspreken.
Ik zal hem ook niet aan- of afvallen.
Nee Mart is een vedette en eens een vedette is altijd een vedette.
De kwaliteiten die Mart heeft en hem tot grote hoogten hebben gebracht, over die kwaliteiten beschikt hij nog steeds.

Maar wat er nu gebeurd is, is dat deze man, deze man met zoveel invloed, de man met zoveel uitstraling, de man die zo mooi teksten kan formuleren, deze man die zoveel van wielrennen wet maar er geen verstand van heeft, deze man heeft zichzelf op de kant gezet.
Op de kant en dus in de wind.
En we weten allemaal wat er gebeurt als je op de kant zit.
Dan wordt je, het kan langer of korter duren, maar als je goed op de kant zit wordt er uiteindelijk afgereden.
Dat geldt ook voor vedette Mart.
En wat iedere renner die weleens goed op de kant heb gezeten en daarna is gelost weet, is dat een renner daarna alleen nog maar langzamer gaat rijden.
En niet sneller..............

Geplaatst door Henk Bruijntjes, 19 oktober 2012 19:34:23

Mart

Afstappen, dat doe je dan uiteindelijk

Geplaatst door Smart, 19 oktober 2012 19:58:53

Het terugtrekken van een sponsor!

Het artikel van Fred, over het zich terugtrekken van de Rabobank als geldschieter, heb ik deze morgen met belangstelling gelezen.
Met belangstelling zeg ik, maar ook met opgetrokken wenkbrauwen.
Een bank als partner.
Laat me niet lachen.
De financiële ellende die de handelsbanken recent hebben aangebracht is schandelijk.
Een bank die van de toezichthouder (DNB) geen banklicentie had mogen krijgen! Maar deze licentie tóch kreeg en daardoor wel producten verkocht waardoor particulieren in schulden kwamen waar ze van hun leven niet meer uitkomen.
Banken?
Hou toch op!
Banken, mensen die hebben doorgeleerd, die met belastinggeld, met gemeenschapsgeld, moesten worden behoedt voor omvallen.
Ook zo'n verhullende term.
Omvallen.
Failliet gaan zullen ze bedoelen.

En dat banken zich als financiële steun en toeverlaat zich op enig moment terugtrekken weten we toch al lang.
Uit de wielersport in dit geval, maar dat gebeurt ook in het bedrijfsleven.
In mijn werkzame leventje ben ik altijd zelfstandig ondernemer geweest. Vaak, heel vaak, heb ik toen geld moeten lenen om een (bedrijfs)-auto aan te schaffen als taxi.
Inderdaad........., bij een bank.
Voor het lenen van een bedrag betaalde liet de bank mij fors betalen.
De hoofdsom van de lening uiteraard, maar ook een fors bedrag dat leners vergoeding werd genoemd.
Bijna twintig procent per jaar was geen uitzondering. En als borg werd mij dan gevraagd mijn geldwaardige taxibedrijfsvergunningen als onderpand te stellen.
Als onderpand dat zou worden verkocht als de bank dat nodig vond.
Dus de bank liep binnen door het incasseren van leners vergoedingen en ik moest het risico dragen.
Het is mij gelukkig nooit gebeurd. Maar vaak hebben banken zich uit een transactie die zij hadden met een bedrijf teruggetrokken.
Als het goed gaat en het geld stroomt binnen zijn zij je vriendje.
Dan kan alles, tot aan 120 en 130 procents financieringen toe.
Maar gaat het even minder, een goede en verantwoorde prognose ten spijt, dan trekt de bank zich terug en stellen het uitstaande bedrag direct en in zijn geheel opeisbaar.

De Rabobank wil niet in combinatie worden genoemd met de zich drogerende wielersport.
Dat geeft imagoschade.
Wat denkt de Raad van Bestuur nu dan op te lopen.
Steun van hun klanten?
Vergeet het maar denk ik.
De bank, de sponsor, had respect en waardering afgedwongen en haar imago versterkt als zij in plaats van zich terug te trekken, wat in mijn ogen gelijk staat aan het verlaten van het zinkende schip, de bank dus had meer respect afgedwongen als zou zijn gezegd: “We zijn vanaf 1996 toen de Rabobank instapte met z'n allen in deze betreurenswaardige situatie terechtgekomen, dus maken we ons sterk hier ook weer samen uit te komen”.
En: “Inderdaad, we mogen de huidige generatie renners niet de dupe laten worden van mensen en hun systemen waarmee in het voorbije decennium de wielersport is verziekt”.
Dus is de vraag aan de orde, als Rabo zich niet had teruggetrokken maar zich loyaal had opgesteld, wat nu en hoe verder?
Ik ben niet naïef.
Een schone sport? Nee dat zal niet haalbaar zijn. Altijd en overal zullen er mensen zijn, renners en betrokkenen, die denken een handigheidje kunnen toepassen om twee minuten sneller tegen die col te kunnen oprijden als zonder gebruik te maken van het handigheidje.
Maar spreek een fataal beleid en maatregelen af om doping te weren en laat dit een incident zijn. En geen algemeen goed.
Dopinggebruik en -handel zal, hoe verwerpelijk ook, net als de drugshandel nooit geheel zijn uit te roeien. Daarvoor zijn de belangen te groot.
Wat kan worden bereikt, dat is trouwens nu al een trend, is dat pakkers door collega renners sociaal worden gediskwalificeerd.
Ja juist, uitgestoten worden door het peloton.

En de mensen die voorstaan dopinggebruik vrij te geven dienen daarmee op te houden.
Dat zou betekenen dat jonge gezonde mannen en vrouwen die aan wielrennen gaan doen, per definitie gif moeten gaan eten als zij in deze (onze) sport iets willen bereiken.

Nog even over Fred van Slogteren gesproken.
Fred zegt in zijn artikel: "Gelukkig trekt de bank zich niet volledig terug, want de sponsoring van de amateursport, waaronder de jeugdopleiding en het veldrijden blijft bestaan".
Dan ben ik geneigd om me af te vragen hoe gelukkig moet de Nederlandse wielersport zijn met dit "cadeau-tje"?
Hoe rampzalig zou het zijn geweest als de Rabobank zich van alle activiteiten had teruggetrokken.
Ja vervelend. Inderdaad.
Dat zou een tegenslag van jewelste zijn. Maar dán is het aan de zichzelf respecterende bondsbestuurders, de Bobo's om Gullit te citeren, die altijd en overal vooraan willen staan en gezien willen worden, aan hen zou het zijn om uit dal terug te komen.
En de met beschikbaar gestelde financiële middelen van andere en weer nieuwe sponsors de dingen te financieren die gefinancierd moeten worden.
Het zou de notabelen sieren en zij zouden karakter tonen als ze de aalmoes die de sponsor nog bereid is te betalen hadden afgewezen.

Ja het klopt!
Dit is door mij makkelijker gezegd dan gedaan.
Maar om als een behoeftige blij te zijn en te blijven met de "goedgevigheid" van de Rabobank daar zou ik voor passen.
Vergeet hierbij niet dat alles betrekkelijk is.
En alles is relatief.
Hoezo?
In 1963 werd in Dallas de belangrijkste man van de wereld doodgeschoten.
Pang en dood was ie.
Van de éne minuut op de andere.
De belangrijkste man in de wereld nota bene.
En toen?
Toen niets dus!
“De wereld draait door”.
Want ook de volgende dag ging het zonnetje weer op en viel De Telegraaf net als anders weer gewoon op de deurmat.
Dus hoe zou het zijn geweest als de Bobo's hun trots en zelfrespect hadden getoond en tegen de Rabobank hadden gezegd "Nee dank u".
Ze hadden, in beeldspraak gezegd, de dertien (of de elf tegenwoordig) erop moeten gooien en met de neus op het stuur het gat weer moeten dichtrijden...........................
Die houding is wielersporteigen.

Ten slotte!
De wielersport?
De wielersport is niet dood.
De wielersport leeft.
De wielersport leeft zoals zij altijd heeft geleefd, al vanaf Maurice Garin.
En ik ben ervan overtuigd dat de wielersport ook in de toekomst blijft leven.
Niemand wil de heroïsche tonelen die zich in wedstrijden afspelen missen.
Zie de toeschouwers aantallen bij de Belgische, Franse en Italiaanse voorjaarsklassiekers.
Bij etappewedstrijden als de Rit naar de Zon, de Omloop van de Middellandse Zee, de Ronde van Italië, de Ronde van Spanje, Romandië, de Tour of Britain.
Over Britain gesproken, herinnert u zich het in grote getale toegestroomde publiek nog tijdens de twee Olympische wegwedstrijden?
En dat in een land dat een niet-wielerland wordt genoemd.

Nee, of liever gezegd ja, de wielersport blijft bestaan.
De Armstrongs, de Hincapies, de Leipheimers, de Rasmussens maar ook lang geleden al de Hassenforders en noem ze maar op ten spijt.
Met ieder jaar weer als hoogtepunt de onovertroffen Ronde van Frankrijk.
Inderdaad die van Jan en Joop.
En wie weet, misschien ook nog ooit eens die van Robert Gesink.
Ik kan mij nog een uitspraak van Joop Middelink Sr. de bondscoach herinneren.
In de tijd dat de Oostbloklanden nog volop werden verdacht van het gebruik anabole steroïden zei Middelink eens na deelname van zijn renners aan een wereldkampioenschap: “Als we de Oostbloklanden niet meerekenen zijn wij eerste geworden“.
Eerste van de niet anabole steroïden gebruikers.
Mogelijk is Gesink in de Ronde van Frankrijk dit jaar eerste geworden van de niet dopinggebruikers.
Weet je wat dat betekent?
Als straks de dopinggebruikers geen doping meer gebruiken……………………?
Juist!
In dat geval krijgt de teruggetrokken sponsoring zijn verdiende loon!

Geplaatst door Henk Bruijntjes, 20 oktober 2012 12:40:34

banken

Goh, wat heb ik nou weer aangehaald. Beste Henk, je haalt twee dingen door elkaar die ik in mijn stukje heb proberen te scheiden. Als zelfstandig ondernemer (bijna 35 jaar) kan ik een dik boek schrijven over de meedogenloosheid van banken, maar dat is hier niet aan de orde. Rabobank stapte in 1996 in de wielersport toen met name de profsector in een heel diep dal zat. De bank heeft de sponsoring goed aangepakt, vanaf de basis en verdient daarvoor lof. Dat ze zich nu uit het professionele gebeuren terugtrekken vind ik begrijpelijk, maar dat zij de basis van de sport blijven steunen vind ik te prijzen. Dat is het enige wat ik heb willen zeggen, hoewel ik jouw lange tirade onderschrijf, maar het m.i. niets met de feiten van gisteren heeft te maken. Banken zijn er niet voor ons beste Henk, jij met je bescheiden taxibedrijf en ik met mijn reclamebureautje. Ze zijn er voor de grote bedrijven, de multinationals. Daar verdienen ze hun geld en daar willen ze geen gezichtsverlies lijden. Begrijpelijk toch. Dat er uit een klein bedrijf ook wel eens een multinational groeit, is een gegeven waaraan ze in de regel geen medewerking verlenen. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 20 oktober 2012 13:21:07

Inderdaad ...

... geen paniek. Er zijn in de Nederlandse wielerhistorie wel vaker tijden geweest dat sponsoren ermee ophielden. En er even later weer nieuwe opdoemden, die maar al te graag in het onstane gat sprongen. Net zoals Giant gisteren al zo'n beetje te kennen gaf. Ze komen straks aan het rijden in een witte trui niet eens toe. De laatste keer is dat de formatie "O" (zero) geweest volgens mij midden jaren 80. En aan individuele renners als Thomas Dekker toen hij zijn rentree maakte in juli 2011 in de criteria. Bovendien zou dat maagdelijk wit een beetje misstaan in deze... ;-)

Geplaatst door marcoV, 20 oktober 2012 13:31:30

Respons banken....!

Gelukkig maar Fred dat we het eens zijn over hoe meedogenloos banken zijn als het om geld gaat. En meestal gaat het met een bank over geld.
Jij zegt dat ik voorbij ga aan iets. Meen je dat nou? Ik ben me daarvan niet bewust.

Waar jij begrijp ik aan voorbij gaat is het door mij beweerde, namelijk dat de bank niet alleen een volledige tak van sport maar ook een grote groep jonge in dit geval wielrenners laat zakken. Omdat deze tak van sport verziekt zou zijn. Een situatie die op korte termijn niet te veranderen is.
Dat klopt denk ik.
Maar Fred, dat is vanuit mijn point of view voor de bank eerder een motivatie om er bij te blijven. Er bij te blijven en er aan (mee) te werken de zaak terug gezond te maken. Of in ieder geval weer zo gezond mogelijk.
Zeker ook omdat de bank er vanaf 1996 bij is geweest. Een periode waarin de sfeer ziek is gemaakt. Dit is m.i. juist een reden betrokkenheid te tonen.
Hoe een goede slag had de bank kunnen maken door een houding en performance in te nemen, waardoor renners door het via de bank ingevoerde anti dopingbeleid in hun ploeg, in samenwerking met de sporttechnische mensen, de gore moed niet meer hebben om ook nog maar iets te nemen?
Hoe zelfreinigend zou zo’n ploeg kunnen zijn als je als foute renner wordt afgerekend door je ploeggenoten?
Maar niet weglopen. Het zinkende schip verlaten zei ik al.
Nee, dan kies je voor de verkeerde kant van de streep.
De debetzijde om maar eens een vakterm te gebruiken.

Verder, dat de bank de sponsoring goed heeft aangepakt bestrijd ik niet. Of zij daarvoor lof verdient betwijfel ik wel. Omdat geen enkele multinational, een bank of een ander bedrijf, iets doet voor in dit geval de sport. Hun drijfveer is naamsbekendheid, imago en de mogelijkheid om hun doelgroepen zich te kunnen laten vereenzelvigen.
Mijn bank, mijn ploeg, mijn renner(s) en zo.
Verder speelt relatiebeheer een grote rol.
Een gastenwagen in de koers, een oud renner van naam als chauffeur, of meerijden in de ploegleidersauto!
Daar is niets mis mee. Begrijp mij niet verkeerd.
Maar het is van de bank wel eigenbelang. Daarin hebben ze gelijk, dat is waar, maar geef paarden niet de haver die het niet verdienen.
De wielrennerij is om dit soort van reclame, dit soort publiciteit uitermate geschikt.
En als een bedrijf hier zijn voordeel mee kan doen, in ruil voor een bedrag aan geld waarmee goede doelen kunnen worden gerealiseerd, prima.
Iedereen blij.

Maar nu komt het!
Dat in een wereld, waar de bank zijn voordeel voor het bedrijf haalt, een (grote?) groep renners en aanhorigen zich binnen deze sport bezighouden met niet alleen onwettelijke, oneerlijke maar ook verwerpelijke zaken, dat de bank daar een oogje dichtknijpt is niet verantwoord.
Om dan later, als de media er vol van staat, als de rekening van het oogje dichtknijpen wordt gepresenteerd, om dan weg te lopen en de naam van de bank terug te trekken lijkt mij een onjuiste en beslissing.
En niet loyaal vooral.
Samen uit is samen thuis.
En niet samen uit en ik ga nu weg en jij ziet maar hoe je thuiskomt.

Beste Fred, zo vaak wij het eens zijn, zo vaak kunnen wij het ook oneens zijn.
Ik heb altijd genoten van je visie.
Met permissie blijf ik dat doen en genieten van wat jouw blog aan wielerwetenswaardigheden biedt.
A la prochaine.

Henk. :-)

Geplaatst door Henk Bruijntjes, 20 oktober 2012 17:19:16

Opbellen

Kan die Bruijntjes de volgende keer niet gewoon Van Slogteren opbellen? Dat bespaart mij een hoop tijd en energie. Wat een lap tekst, je wordt er moe van.

Geplaatst door Jan, 21 oktober 2012 08:59:29

Voor of tegen?

...en na dat lange verhaal weten we nog niet of Henk Bruintjes,nu voor of tegen Mart Smeets is!!??

Geplaatst door Harry Hermkens, 21 oktober 2012 21:30:57

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web