De Burgerlijke Stand van 5 oktober.

Joseph BRUYÈRE (1948, België)

Ik heb op deze weblog al vaker geschreven dat het veel voorkomt dat kopmannen de ontwikkeling van kopmannen in spe blokkeren. Dat was ook het geval bij Joseph Bruyère. Een halve Nederlander, want de moeder van deze Waal is een echte Maastrichtse. Hij reed het grootste deel van zijn tienjarig profbestaan in de ploeg van Eddy Merckx. Hij had veel klasse en was daarnaast een toegewijd helper. Beide eigenschappen is niet aan Merckx ontgaan en die zorgde er persoonlijk voor dat Bruyère zo nu en dan een koers kon winnen die bij zijn klasse paste. Zoals twee maal de Omloop Het Volk en een keer Luik-Bastenaken-Luik. Maar in 1977 kwam de sleet op Merckx, want twaalf jaar beulen begonnen hun tol te eisen. Eind 1977 liep het contract met sponsor Fiat af en Merckx merkte voor het eerst dat de geldschieters niet meer voor hem in de rij stonden. Pas vlak voor de aanvang van het seizoen 1978 kwam hij rond met confectiegigant C&A en vol goede moed werd aan het seizoen begonnen. Maar in het voorjaar kwamen de C&A’ers er niet aan te pas en Merckx zelf al helemaal niet. Na Luik-Bastenaken-Luik ging de zon weer een beetje schijnen toen Bruyère zijn uitzonderlijke klasse demonstreerde en met overmacht La Doyenne voor de tweede maal op zijn naam schreef. Maar nu op eigen klasse en niet met de hulp van Merckx. Op de Stockeu demarreerde Michel Pollentier en alleen Bruyère kon volgen. Ze pakten ruim een minuut op een sterke groep achtervolgers en op de Redoute besliste Bruyère de koers door met enkele felle pedaalstoten Pollentier van zich af te schudden. Daarna ontspon zich achter hem een gigantisch machtsspel met Moser, Kuiper, Thurau en Vanspringel als toonzetters. Ze liepen wel iets in op de ontketende Bruyère, maar niet genoeg om hem in zicht te krijgen. Een maand later kondigde Merckx per direct zijn afscheid aan en C&A trok zich al na een jaar uit de wielersport terug. Bruyère bolde nog twee jaar uit in de Flandria-ploeg en in zijn laatste jaar won hij voor de derde maal de Omloop Het Volk. Hij wordt vandaag 58. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Nello LAUREDI (1924, overleden 08.04.2001, Frankrijk)

Als er op dit moment vijf Franse renners zijn, die zich met de wereldtop kunnen meten, is het veel. Dat is in het echte wielerland Frankrijk wel eens anders geweest. In de jaren vijftig, de tijd van Louison Bobet, waren er misschien wel twintig Franse renners die nauwelijks voor de Bretonse bakkerszoon onderdeden en tal van overwinningen en ereplaatsen behaalden. Bobet was natuurlijk de primus interparis, de eerste onder zijns gelijken en die gelijken waren mannen als Mahé, Forestier, Hassenforder, Robic, Bauvin, Mallejac, Dotto, Diot, Gauthier, Rolland, Remy en ook Nello Lauredi, een tot Fransman genaturaliseerde Italiaan. Niet dat Lauredi nu direct een Tourwinnaar was, maar wel een kei in de kleinere ronden. Het Criterium du Dauphiné Liberé won hij zelfs drie keer en dat is nog steeds een record. Hij reed de Tour de France negen keer en zijn beste klassering was zevende in 1956. De meeste keren reed hij als helper in de Franse nationale ploeg met de voornoemde Louison Bobet als kopman. Hij vestigde zich vanuit Italië in de Provence en daar is de naam Lauredi nog steeds zeer bekend. Zijn zoon Jerôme was Frans kampioen Judo en hij is nu directeur van een van de mooiste golfbanen, nabij Saint Tropez aan de Franse Rivièra. (Foto: archief Wim van Eyle)

De andere op 5 oktober geborenen zijn:

KEMNA, Rudie (1967, Nederland)
OMLOOP, Wim (1971, België)

Door Fred van Slogteren, 5 oktober 2006 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web