Uit de ordners van Jan …

“Deze 69e uitgave van het Franse tijdschrift l’Équipe Cyclisme Magazine, werd destijds gemaakt door een vierkoppige redactie onder leiding van Jacques Marchand. We schrijven oktober 1973 en het blad kostte bij een Bar Tabac of een van de vele Parijse kiosken vijf frank, wat ongeveer neerkomt op 90 eurocent. Het blad doet verslag van de drie grote najaarskoersen die in september/oktober in een tijdsbestek van twee weken werden verreden. Eddy Merckx, zoals bij elke koers waar hij aan het vertrek stond, was in alle drie als de grote favoriet gestart. De Grote Belg was ... 
... dat najaar niet meer in supervorm en won slechts één van de drie. Iedere andere renner zou met winnen van één najaarsklassieker dik tevreden zijn geweest, maar niet De Kannibaal want tevredenheid was er bij hem slechts als hij ze alle drie gewonnen had.
Acht op negen
Wat Merckx in Parijs-Brussel lukte ging in Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije helemaal mis. Ondanks het ‘falen’ van hun idool konden onze zuiderburen toch best tevreden zijn, want van de in totaal negen te verdienen podiumplaatsen eisten de Belgen er maar liefst acht op. Alleen de Italiaan Felice Gimondi wist de Belgische overmacht te doorbreken en pakte met de zege in de Ronde van Lombardije ook meteen de grootste prijs. Overigens niet op de dag zelf maar daarover later meer.
Niet eeuwig
Merckx voelde langzamerhand natuurlijk wel aan dat zijn enorme zegedrang, waarmee hij het peloton al een jaar of acht geselde, niet eeuwig door kon gaan. Hij had aan het eind van het seizoen 1973 zelfs een beetje het gevoel dat hij de internationale profelite moest bewijzen dat hij nog steeds grote koersen kon winnen. En zo trok hij gemotiveerd naar Parijs-Brussel, een koers over 300 kilometer die als klassieker wat in de vergetelheid was geraakt, omdat die al zeven jaar niet meer was verreden. Daarom won hij na een solo met een voorsprong van 14 seconden op zijn landgenoten Frans Verbeeck en Rik Van Linden.
Slechts zesde
Parijs-Tours is de enige klassieker die op de erelijst van Merckx ontbreekt en daarom was hij in 1973 fel op winst gebrand en niet bereid cadeautjes uit te delen. In de laatste drie uur van deze snelle koers stroomde het van de regen. Niemand lukte het om weg te komen en er stormde uiteindelijk een grote groep op de finish af met daarin alle, voornamelijk Belgische, favorieten. Joseph Bruyère trok de sprint voor Merckx aan, maar de Waalse meesterknecht kon niet voorkomen dat zijn patron al op 250 meter voor de streep in geslagen positie lag. De zege ging naar Rik Van Linden, die Roger De Vlaeminck, Frans Verbeeck en Eric Leman te snel af was. Van de tien eerst aankomenden hadden er negen een Belgisch paspoort en de vijfde plaats van de Fransman Jacky Mourioux, net voor Merckx, werd door l’Équipe Cyclisme Magazine bejubeld alsof hij gewonnen had.
Zwaar afzien
In Lombardije liet Merckx vanaf de start zien waarom hij naar Noord-Italië was gekomen. Ruim voor de finish in Como was hij alleen en met een voorsprong van 4 minuten en 26 seconden op wereldkampioen Felice Gimondi bereikte de Belgische veelvraat de eindstreep. Zelden heeft de klassieker van de vallende bladeren zijn naam zo veel eer aangedaan, want de renners hebben zwaar moeten afzien, vanwege de voortdurende regen, de spekgladde wegen en de grimmige kou. Eddy Merckx heeft in zijn loopbaan tal van kunststukjes opgevoerd, maar deze was toch wel heel bijzonder. Achter Gimondi eiste Roger De Vlaeminck de derde plaats op. Tot zover het verslag van Robert Silva dat geïllustreerd was met fraaie foto’s. 
Enkele weken later werd Merckx gedeklasseerd wegens een positieve plas. Het zou gaan om het verboden middel Mucantyl. Merckx protesteerde en begin april 1974 werd hij in ere hersteld. Een internationale commissie verklaarde dat hij wel positief was, maar geen doping had gebruikt, omdat hij lijdend aan bronchitis, een door zijn arts voorgeschreven hoestdrank had gebruikt waarin dat middel zat. De betreffende arts had alle verantwoordelijkheid geclaimd en Merckx werd gerehabiliteerd. Wat overigens niet betekende dat hij zijn glansrijk behaalde overwinning terugkreeg. Die staat 39 jaar later nog steeds op naam van Felice Gimondi, de man die op de dag van de laatste Ronde van Lombardije zijn zeventigste verjaardag vierde. Met uiteraard de welgemeende felicitaties van baron E. Merckx uit Meise.  
Tot volgende week!”  
Jan Houterman
Door Fred van Slogteren, 15 oktober 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web