Het was me het weekje wel!

De wijze waarop Marianne Vos gisteren haar tweede wereldtitel behaalde was indrukwekkend. Net zo imponerend als vorige maand haar triomf in de Olympische strijd. Er lijkt geen maat te staan op dat frêle vrouwtje en dat moet behoorlijk frustrerend zijn voor de concurrentie. Ze is nog maar 25 jaar en op dit moment al in het bezit van elf Nederlandse titels, vier Europese, tien regenboogtruien en twee gouden Olympische plakken. En ze is nog even gretig als vijf jaar geleden. Het lichaam is volgroeid en op volle kracht, haar ervaring ongeëvenaard en haar … 
… verschijning voldoende om de concurrentie met de strijd om de tweede plaats te verzoenen. Gisteren werd de wedstrijdtactiek perfect uitgevoerd en vooral Anna van de Breggen verdient lof voor haar optreden. Dat de oranjemeiden het Voske ook allemaal gunnen, zag je aan de manier hoe ze over de streep kwamen. Juichend. 
Wat me wel een beetje gaat irriteren is de familie Vos. Die vader vooral. Marianne is al lang geen meisje meer dat zich over haar succes verbaast maar een merk, waaraan het hele gezin Vos keihard werkt. Ik zag gisteren het beeld van pa Vos bij de finish in een fel oranje jasje achter het dranghek, terwijl zijn dochter met die vlag over de finish ging. Ze wist ongetwijfeld dat hij daar stond, juichte naar alle kanten, maar niet richting dat oranje jasje. Hij stond daar roerloos. De familie is de laatste maanden regelmatig op televisie geweest en de emotieloze, zakelijke toon verbaast me. Het komt allemaal heel calculerend over en dat is een groot verschil met de wijze waarop Leontien destijds met haar ouders omging. Ook al was Michael in de buurt, over de finish dook ze altijd het eerst huilend in de armen van Harrie en Martha, haar ouders. 
Het zou me niks verbazen als Voske een keer inklapt en een poosje even geen fiets meer kan zien. Ze een jaartje tot haar zelf moet komen om alles eens op een rijtje te zetten. Ze is al tien jaar onafgebroken bezig met winnen en verzadiging lijkt geen vat op haar te hebben. Een poosje rust lijkt me gezond, ook al mist Nederland en de familie dan de nodige titels. De gedwongen pauze die Leontien destijds moest inlassen om weer gezond te worden, heeft haar daarna nog heel veel moois gebracht. Het kan zijn dat ik het allemaal verkeerd zie, maar als ik de lichaamstaal van vader en dochter goed versta dan zit het niet helemaal snor bij de familie. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 23 september 2012 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web