Van de boekenplank van Wim …

AMARCORDSNEEUW

door Joep Scholten
Trouwe bezoekers van de slogblog kennen Joep Scholten als iemand die regelmatig ergens op reageert, vooral als het over doping en hypocrisie in de wielersport gaat. Dan kun je bijna op een uitgebreide verhandeling van zijn kant rekenen. Er spreekt doorgaans een grote kennis van zaken uit en dat klopt ook wel, want Joep was van beroep artsenbezoeker, ook wel pillenverkoper genoemd, en in zijn vrije tijd een niet onverdienstelijk amateurwielrenner. Als zodanig kent hij de verboden pilletjes en poedertjes beroepshalve en is hij … 
… dikke mik met vele oud-renners van naam uit de regio’s de Achterhoek en Twente. Joep heeft enkele romans op zijn naam staan en kwam afgelopen juni uit met dit boek. Het is een verslag van zijn belevenissen als wielrenner, in wedstrijden, trainingen, enzovoort en de mensen die hij daarbij tegenkomt en -kwam. Joep was geen renner als bijna alle andere die nauwelijks oog hebben voor alles wat er verder met de sport samenhangt. De types ‘blik op oneindig en verstand op nul’. Nee, hij kijkt, ziet, signaleert, denkt, analyseert en oordeelt over van alles en nog wat en legt verbanden met het gewone leven. 
Ik ben zelf geen wielrenner geweest, wat me nog wel eens wordt kwalijk genomen, omdat ik wel over de sport durf te schrijven. Het heeft daarom jaren geduurd voor ik van wielerliefhebber enigszins insider werd. De wielersport was voor mij lang een suikerpaleis met een mooi landgoed eromheen. Langzamerhand kreeg ik een idee van het waarom van de sport en ontdekte dat zich in dat idyllische bouwwerk vleugels, zalen, kamers, privévertrekken en personeelsruimten bevinden, waar de gordijnen zijn neergelaten, de ramen potdicht zitten en het er penetrant kan stinken. Joep leidt je in dit boek door alle spelonken van het gebouw, waarbij je soms de koningin in de gangen ziet schrijden als het toonbeeld van schoonheid, waardoor iedereen toch weer van die klotesport blijkt te houden. Een ambiance waar de waanzin hoogtij viert, terwijl wij dat in de normale maatschappij doodnormaal zouden vinden. Het boek wordt op de achterflap een roman genoemd en dat heeft me lang verbaasd. Het is ogenschijnlijk een aaneenschakeling van feiten die Joep met bestaande personen en situaties heeft beleefd, ook al gebruikt hij vaak schuilnamen of initialen om verwarring te stichten. Tot het laatste bizarre hoofdstuk als alle vragen in een verklaring van de waanzin worden beantwoord. Een boek met een dubbele bodem dat ik met veel plezier heb gelezen.
Het is geen boek voor in de strandstoel, want geen gemakkelijke lectuur. Je moet de kop erbij houden, reden waarom ik er weken over heb gedaan om het te lezen. Maar dan heb je ook wat, zeggen ze wel eens, en Amarcordsneeuw is dan ook zeer de moeite waard, hoewel ik wel benieuwd ben wat er toen in Ochten is gebeurd met Jules Bruessing? 
AMARCORDSNEEUW door Joep Scholten. Uitgeverij Sylfaen – ISB-nummer 978-94-6203-023-7 Verkoopprijs € 14,90

Door Fred van Slogteren, 13 september 2012 10:00

Amarcordsneeuw

Amarcordsneeuw, overpeinzingen van een filosoferende fietser
Ik wist van het bestaan van het boek niet af, totdat het in het prijzenpakket van het Slogblog Tourspel zat. Een ongelooflijk boeiend boek, welke ik in één ruk heb uitgelezen. Het boek zou meer aandacht moeten krijgen via de media, maar ik ben bang dat ze er bijvoorbeeld in De Muur geen regel aan zullen wijden. Met een zin als "Journalistiek en vooral sportjournalistiek ontmaskert zich als het metier van vooral mannen met mooie veren" maak je geen vrienden in dat wereldje. In enkele regels kan Joep Scholten mensen op vaak humoristische wijze op hun plaats zetten. Die plaats blijkt dikwijls geen verheven plaats te zijn. Figuren als Wouter Huibrechtsen, Mart Smeets Jean Nelissen en vele anderen worden volledig afgeserveerd.
Joep Scholten noemt veelal alleen maar voornamen, waarbij ik wel op de achternaam kan komen. Alleen bij Pim lukt het me niet, komt ook doordat Pim een verzonnen naam is.
Ik hoop dat er in de toekomst meer werken van Joep op de markt komen.

Geplaatst door Piet van der Meer, 13 september 2012 14:05:45

Amarcordsneeuw

Wekenlang?
Normaal gesproken lees ik helemaal geen boeken, omdat het maar niet opschiet (ik lees tergend langzaam, ondat ik elk woord en elke zin helemaal wil begrijpen), maar dat van Joep las ik intussen 2 keer:
De eerste keer in flarden, passages en hoofdstukken, gewoon omdat ik wilde weten, wat er allemaal in staat en niet kon wachten, tot ik 't helemaal kon lezen.
Vervolgens las ik het in 2 a 3 dagen nog eens helemaal uit.

Het is geen must, maar wel extra leuk als je Joep ken en daarmee bijna automatisch ook alle figuren in het boek.

En Pim? Tsja. Menig persoon wordt met naam en toenaam genoemd. Bij de rest is slechts een enkele letter of een paar letters vervangen. Bij Pim's naam is Joep (alleen hoe hij aan zijn eigen alias is gekomen weet ik niet) een heel ietsje creatiever geweest, maar ik kon een luid lachen niet onderdrukken toen ik de hele naam las: Pim ter Paard.
Nogmaals, het helpt als je de mensen zelf kent. ;-)
Pim is op dit blog trouwens ook wel eens voorbijgekomen...

Geplaatst door Harrie Hofstede, 13 september 2012 15:09:07

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web