Rennradfahrer ohne Helm

Elf dagen geleden vertrok ik met de heren (mijn twee zonen en vier van hun vrienden) naar het Zwarte Woud. We hadden vier tochten met verschillende beklimmingen uitgestippeld. Kort na onze aankomst in Kirchzarten gingen we op pad. De lichte regen kon ons niet deren, we wilden er meteen tegenaan. Langer dan 10 km zou dat niet duren. We reden tegen hooguit twintig kilometer per uur toen we van de ene kant van de weg naar de andere kant moesten om op een iets hoger gelegen fietspad te komen. Ik stak als laatste over en dat is meteen ook het laatste dat ik me herinner.
’s Avonds werd ik wakker op de intensive care van het Universitätsklinikum in Freiburg. Ik was er vanuit een streekziekenhuis naartoe gebracht. De diagnose luidde: sleutelbeen ... 
... gebroken, jukbeen gebroken, Felsenbein gebroken, bloeding in flink gezwollen oog en middenoor, hersenschudding, schedelbasisfractuur, epiduraal hematoom. Vooral dat laatste, de bloeding in mijn hoofd, baarde zorgen. In de eerstvolgende uren zou duidelijk worden of operatie noodzakelijk was. Herhaaldelijk werd me verteld dat ik ‘viel, viel Glück’ had gehad. En in de overdrachten werd ik die ‘Rennradfahrer ohne Helm’ genoemd.
Het ergst vond ik dat ik mijn zonen en hun vrienden de schrik van hun leven had bezorgd. Mijn jongste zoon was het eerst bij me na mijn val over de glibberige fietspadrand, de oudste ging mee met de ambulance. Hun blik, hun reactie toen zij bij mij mochten op de intensive care, zal ik nooit vergeten. Henry, een andere heer, zou zich een dag later bij de groep voegen. Hij bracht Paula, mijn geliefde, mee. In haar armen was er geen houden meer aan: de tranen bleven stromen.
Na drie dagen ging ik over naar een afdeling chirurgie. Weer zeven dagen en menig onderzoek later, werd ik stabiel genoeg bevonden om met de ambulance vervoerd te worden. Terug thuis nu, wacht me een lang herstel met bezoeken aan neuroloog, chirurg en KNO-arts.
Uitgerekend in het jaar dat ik een halve eeuw rondtoer op een racefiets, moet ik heel deemoedig mijn mening over het dragen van een helm herzien. Nooit ga ik nog zonder hoofdbescherming op pad. Er is teveel waar ik (intens) dankbaar voor moet zijn.
Miel Vanstreels
Namens alle medewerkers van de slogblog wens ik onze zaterdagse dichter een voorspoedig en volledig herstel toe. En Miel, laten we niet merken dat je ooit nog zonder helm gaat fietsen!

Door Fred van Slogteren, 10 september 2012 10:00

Veel sterkte!

Bij deze wil ik Miel Vanstreels veel sterkte toewensen en hoop op een volledig herstel!
Ja,het fietsen zonder helm blijkt toch weer,en dat voor de zoveelste keer,gevaarlijk te zijn!Daarom,en het kan niet genoeg gezegd worden:Valhelm is Hoofdzaak!
Nogmaals veel beterschap!!

Geplaatst door Harry Hermkens, 10 september 2012 11:23:24

Zonder helm

Waarom toch een helm
Zei de onvervaarde schelm
Een tocht door het Zwarte Woud
Bleek alras te stout
En ruiterlijk bekende hij zijn fout

Geplaatst door Fabio Farelli, 10 september 2012 14:32:26

hellempie

Tja, vroegûh trainde ik (en menig ander) gewoon zonder helm, zeg nou eerlijk. Nu waren die dingen natuurlijk ook niet uitnodigend. Menig keer dat in na een wedstrijd met koppijn van dat ding afstapte. Een maatje groter hielp of een iest soepelere vaak ook al niet. Het waren gewoon ondingen, klaar. Met de komst van de schaalhelm is er toch veel veranderd. Ten goede wel te verstaan. En gelukkig zie je bijna iedereen ook trainen mét.

Geplaatst door marco verbaant, 10 september 2012 19:03:52

Freiburg

Eén troost: menig wielrenner is beter uit die kliniek vertrokken, dan ooit voor mogelijk werd gehouden.

Geplaatst door Harrie Hofstede, 11 september 2012 06:47:53

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web