De Kus!

Heb je bijna 300 kilometer met frisse voorjaarsbenen langs de bloemenrivièra gereden, heb je de Poggio doorstaan en ben je als 96ste of zo over de finish gekomen. Dan bekruipt je toch het gevoel van waar doe ik het allemaal voor? Wat is de zin hiervan? Maar dan ontwaar je tussen de hollende persmensen, klikkende camera’s, troostende verzorgers, plotseling je eigen Cor. De vrouw die thuis alles regelt, je kinderen heeft gebaard, met wie je de … 
… liefde bedrijft als je weer eens een keer thuis bent en die er voor zorgt dat jij niet hoeft te piekeren over de waterpokjes van les petits, het lekkende dak, nieuwe banden voor de auto en het snoeien van de heg. Dat doet zij allemaal, terwijl jij constant onderweg bent naar trainingskampen en wedstrijden tot in Australië toe. Voor tweehonderd procent wielrenner. Haar situatie heeft ze volledig aanvaard omdat ze weet dat je binnen enkele jaren elke dag thuis zult zijn en een deel van de verantwoordelijkheid van haar zult overnemen. Stralend staat ze daar zonder een spoor van ongelukkig zijn. Voor jou, alleen voor jou. Geen gezeur over de kinderen, want daar gaat het altijd goed mee. Je weet dat dat niet zo is, maar je weet ook dat zij niet wil dat je je daar zorgen om maakt. Jij verdient het geld en zij is het thuisfront. Veilig, onwankelbaar, zelfstandig, voor geen kleintje vervaard, terwijl je nooit zult weten dat ze op die lange avonden in eenzaamheid op de bank wel eens een traantje laat. En dan op zo’n moment tussen duizenden mensen is er dat heilige gevoel van intimiteit, als je even volledig in elkaar opgaat. De profrenner en de rennersvrouw. Si te plaît: monsieur en madame Le Coureur. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 1 september 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web