Van de boekenplank van Wim …

WAAROM IK NIET TENNIS (EN OOK NIET HOCKEY)

door Kees Fens
De sportzomer van 2012 is een heel eind op streek, maar nog niet voorbij. De Ronde van Spanje is nog bezig, de Paralympics zijn gisteren geopend en verderop in september wachten ons nog de wereldkampioenschappen wielrennen in eigen land. Daar tussendoor hebben we nog de verkiezingen en dat is ook topsport. Met name voor de lijsttrekkers, die in deze weken meer op treklijsters lijken, omdat ze van het ene programma naar het andere fladderen. Of je nu de radio of de tv aanzet je hoort direct de bekende stemmen elkaar verontwaardigd de maat nemen en voor leugenaar uitmaken. Zelfs Johan Cruyff zou daar geen goed samenwerkend elftal van kunnen maken, dus hou ik mijn hart vast voor de komende formatiepogingen. 
Vanaf begin juni tot eind september zitten we al voor de buis en als ik heel eerlijk ben wordt het mij ... 
... wat te veel van het goede. Daarom tijd voor wat relativering met dit boekje van Kees Fens, die tot mijn grote verbazing in 1980 over sport heeft geschreven. Voor wie niet in literatuur is geïnteresseerd of te jong is om deze vermaarde criticus en essayist gekend te hebben, Kees Fens was voor alle schrijvers een gevreesd beoordelaar van hun werk. Als hij een boek goed vond, wat niet zo vaak voorkwam, dan was het ook goed en zijn kritieken in eerst De Tijd en, toen dat dagblad ter ziele was, in de Volkskrant hadden grote invloed op de verkoopcijfers. Dat deze erudiete man toch iets met sport had, verbaast me. 
Blijkens dit dunne boekje hield hij van voetballen en ook andere sporten, waaronder wielrennen, konden hem bekoren. Hij is er echter nooit de deur voor uit geweest, want hij volgde het allemaal op zijn eigen tribune voor zijn eigen tv in zijn eigen huiskamer. Al kijkend relativeerde hij de sportbeleving en in dit boek ventileerde hij zijn gedachten over, onder veel meer, de overbodigheid van de sportjournalistiek, zijn mededogen met de vrouw van de wielrenner die altijd maar alleen met de kindjes thuiszit en ander maandagmorgenleed over de belangrijkste bijzaak van de wereld. Amusant om te lezen en heel waar. Het belang van sport wordt schromelijk overdreven en de invloed van de sportjournalistiek is op alle gebied terug te vinden. Ook het reguliere journaille is steeds meer geïnteresseerd in quotes en randverschijnselen, terwijl ik als kiezer nu wel eens een doorwrochte analyse van de partijprogramma’s van de grootste partijen zou willen lezen. Onpartijdig, zoals Kees Fens was omdat hij graag naar goed voetbal keek, ongeacht of het door Ajax, Feyenoord of een andere club werd geleverd. Sport heeft zich zo belangrijk gemaakt dat relativeren een kunst is geworden, die Kees Fens als geen ander verstond.
In samenwerking met www.wielersportboeken.nl 

Door Fred van Slogteren, 30 augustus 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web