Herinneringen bij een foto …

Het Gronings plaatsje Ter Apel kennen we van het daar gevestigde Azielzoekerscentrum dat regelmatig in het nieuws is. Mensen die er wel eens toeristisch zijn geweest kennen ongetwijfeld het mooie kloostermuseum met een prachtige collectie iconen en wielerliefhebbers met een goed geheugen associëren Ter Apel met Gerard of Geert Schipper. Opa Schipper voor zijn tijdgenoten uit de jaren tachtig toen deze witblonde wielerbeul op gevorderde leeftijd Olympia’s Tour won en met ... 
... Gerrit Solleveld, Maarten Ducrot en Frits van Bindsbergen wereldkampioen ploegentijdrit werd in het Engelse Goodwood.
Op 23-jarige leeftijd moest hij met een kapotte meniscus stoppen met voetballen. Hij kon geen bal meer trappen, maar op de fiets naar zijn werk had hij nergens last van. Dus maar een racefiets gekocht om te gaan koersen want de geboren sportjongen moest zijn energie kwijt. Hij bleek ontzettend hard te kunnen fietsen en kenners zagen direct een nieuwe Tiemen Groen in hem. Baancoach Frans Mahn zag er brood in en wegcoach Rini Wagtmans wilde hem ook wel in zijn selectie hebben. Opa was ontdekt en behaalde onder meer de bovenstaande successen. 
Ik heb deze bijzonder aardige man eens geïnterviewd en hij vertelde me bij die gelegenheid een ontroerend verhaal. Hij is in Ter Apel nog steeds een held en bij hem in de straat woonde anno 2003 een jongen die helemaal gek was van wielrennen. In plaats van een racefiets kreeg het jochie echter kanker en zijn toekomst werd ineens heel erg beperkt. Toen Gerard dat hoorde is hij bij die jongen op bezoek gegaan en hij maakte het doodzieke patiëntje daar zielsgelukkig mee, Iedere week ging hij daarom even langs met zijn plakboeken, zijn regenboogtrui en alle andere uiterlijke kenmerken van zijn heldendom. Het jochie genoot zichtbaar van de verhalen van Gerard en de bezoekjes van zijn held werden de hoogtepunten in zijn droevig bestaan. Hij kon even de verschrikkingen van zijn ziekte vergeten en ik hoor Gerard op z’n Grunnigs nog zeggen: “Als ik dat jong in de ogen kiek en ik zie hoe gelukkig ‘m dat maakt, dan krieg ik de kriebels.” (Foto: archief Piet Kessels)

Door Fred van Slogteren, 28 augustus 2012 10:00

Geert Schipper

Mooi stukje Fred!
Ik heb de eer gehad vak met Geert/Gerard te mogen trainen en koersen. Hij was dan wel een paar klassen beter en ook een paar jaar ouder dan ik, maar doordat we bij dezelfde vereniging reden en uit dezelfde regio kwamen, reden we toch regelmatig samen. Ik heb het nodige aan hem te danken, in ieder geval een stukje hardheid en sportmentaliteit.
In de koers (zeker de criteriums) was hij een topper en een killer. Daarbuiten was hij uiterst aardig, nooit te beroerd om iemand te helpen.
Memorabel zijn de trainingen voor en wedstrijden om het NCK in Dronten. Strijd op leven en dood en toch een enorme saamhorigheid.
Dat hij bij tijd en wijle een broodamateur was en "op de steun" was? Tsja, zo ging dat in die tijd en nu nog. Als brave scholier/student met minder talent en vlieguren had je het er wel moeilijk mee, maar toch wel de charme van de "top"sport in die jaren.

Geplaatst door Harrie Hofstede, 28 augustus 2012 10:35:37

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web