De verdeling van de erfenis ...

Als het seizoen van 2012 straks is afgelopen zou in de Zwitserse plaats Ticino de telefoon wel eens kunnen rinkelen. Het nummer is gedraaid in Aigle, eveneens in Zwitserland, vanuit het hoofdkantoor van de UCI en als de verbinding tot stand is gekomen hebben twee geboren Engelstaligen het volgende indringende gesprek.
TRRRINGGG ...
“Cadel speaking …”
- “Hi Cadel, this is Pat”
“Hi Pat, what’s new?”
- “ik moet je feliciteren”
“Waarmee, zo’n goed seizoen heb ik niet achter de rug”
- “Met je Touroverwinning”
Lange stilte
“Dat was in 2011, mate. A bit late for congratulations”
- “Nee, die van 2005 natuurlijk”
“Van 2005, toen won Lance toch. Ik was achtste als ik het me goed herinner”
- “lees je geen kranten, kijk je geen TV, man. Lance is zijn zege afgepakt en nu heb jij gewonnen”
“Ivan was toen toch tweede?”
- “Okay, maar je kunt moeilijk iemand die twee jaar geschorst is geweest voor dopinggebruik de overwinning geven, in plaats van iemand die nooit is betrapt en van wiens dopinggebruik geen enkel bewijs is geleverd. Dat gelooft toch geen mens”
“Ik zit intussen op cyclingarchives te kijken naar de uitslag van toen en zie dat der Jan toen derde was. Die is nooit geschorst en alleen betrapt op een partydrug. Dan moet hij toch winnen”
- “Ja maar die heeft altijd alles ontkent en ik wil niet dat de hele Duitse pers over me heen valt als we hem alsnog tot winnaar verklaren. Van mij mag het, maar ik moet aan mijn herverkiezing denken”
“Over die kromme, die Mancebo hoeven we het zeker niet te hebben?”
- “Nee en over Vino ook niet. Een schande dat die gouden schoenen en helm nu ongebruikt ergens in Alma Ata liggen?”
“What about Leipe Leipie?”
- “Weet je dat niet meer? Die kreeg jaren terug ineens last van hooikoorts toen hij in het Amerikaans kampioenschap iedereen op een ronde reed. Efedrine. Iedereen is het vergeten, maar als ik hem tot winnaar uitroep gaan alle archieven weer open and all the puppets dancing again
“Ja nou begrijp ik het Pat, want van die Deen met z’n  whereabouts, krijg ik nog steeds spontaan een aanval van kippenvel”
- “… en zo zijn we uiteindelijk bij jou uitgekomen, Cadelleke. Jij moet ons gezicht redden. Op jou is gelukkig nooit iets aan te merken geweest. We gaan je in december in Parijs alsnog huldigen samen met Escartin voor de Tours van 1999 en 2000; Azevedo voor 2002 en 2004 en Zubeldia voor 2003. De trui en de beker voor 2001 komt Vino dan wel ophalen. Die is postuum voor Andrei Kivilev, je weet nog wel die jongen aan wie jullie de helm te danken hebben.
Stilte
- “Cadel? Cadel, hoor je me nog? Are you still there?”
Lange stilte.
“Yes Pat I’m still here? Sorry maar ik moest even tussenbeide komen. Onze zoon Robel was met de hond aan het spelen en ik was bang dat Epo dat kleine mannetje zou gaan bijten …, Pat, Pat?”
Lange stilte
- “tuuttuuttuut …”
"Zeker opgehangen. Nee Robel, je krijgt geen hond. No way!  Met al dat reizen tussen Australië en Europa kan dat niet. We zitten al met dat heen en weer gevlieg van mama’s vleugel en een hond kunnen we helemaal missen als kiespijn met die quarantaineregels. Trouwens, a doggy is veel te gevaarlijk voor een profwielrenner. Voor je het weet ben je verdacht."

Door Fred van Slogteren, 26 augustus 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web