De kortstondigste medailledrager aller tijden …

“Wielerkenners roemden Henk Buis altijd om zijn strijdlust, want als hij aan het vertrek stond was er leven in de brouwerij. Hij reed in de jaren vijftig immer vooraan in klassiekers en etappewedstrijden en ook op de baan stond hij zijn mannetje. Nadat hij in 1959 de vierde etappe in Olympia’s Tour had gewonnen knalde hij de volgende dag onfortuinlijk op een geparkeerde auto. De koers was voor hem gedaan, want met een zware hersenschudding werd hij afgevoerd naar het ziekenhuis. Veel tijd om te herstellen gunde de Halfwegger zichzelf niet, want er stond deelname aan het wereldkampioenschap stayeren op het programma. In eigen land nog wel op ... 
... de hem zo vertrouwde betonnen piste van het Olympisch Stadion. Dat liet hij zich niet ontgaan!
Geen hocus pocus
Van die baan kende hij elke centimeter en alleen daarom gold hij al als een belangrijke medaillekandidaat. Sterker nog, Henk Buis was een van de grootste favorieten voor de regenboogtrui. Zijn voornaamste concurrent was de eigenzinnige Arie van Houwelingen uit Sassenheim. Een goede renner, maar ook een rare snurker onder meer omdat hij de gewoonte had daags voor een belangrijke wedstrijd naar het Noordzeestrand te fietsen om een paar bidons zeewater naar binnen te werken. Naast zijn dagelijkse maaltijd van een half pond rauw spek en vijf eierdooiers ging ook een hartig stukje zeewier er in als koek en Arie geloofde stellig in de heilzame werking van dit alles. Zijn verzorger vond het maar niks en schamperde dat Arie met smaak een paardenvijg zou opeten, als dat zijn prestaties ten goede zou komen. Henk Buis haalde zijn schouders op over die fratsen omdat hij er vanuit ging dat er maar één weg was die naar succes leidde en dat was keihard trainen en optimale strijdlust. En verder: geen hocus pocus.
 
SOS-signalen
Of het aan zijn voeding heeft gelegen, zullen we nooit weten, maar de excentrieke Arie behaalde na een zinderende finale inderdaad de wereldtitel. Na een strijd op leven en dood waarbij de toeschouwers juichend op de banken stonden en het stadion op zijn grondvesten trilde. Zeker toen zijn gangmaker in de laatste fase motorpech kreeg en de strijd de lading kreeg van een thriller, waarvan de spanning pas week toen de witblonde krullenbol uit de Bollenstreek trillend van emotie juichend over de streep kwam. De Fransman Bernard Deconinck was een geduchte tegenstander, maar Van Houwelingen gaf geen krimp. Intussen had Henk Buis het op de derde plaats niet makkelijk, want nog niet helemaal hersteld van zijn val in Olympia’s Tour zat hij achter de brede rug van gangmaker Bertus de Graaf als een beest af te zien. Het zag hem soms zwart voor de ogen, maar zijn prestatiedrang was sterker dan de SOS-signalen vanuit zijn lichaam. 
Enigszins groggy
Hoe hij de finish heeft bereikt, weet hij niet meer. Van ooggetuigen weet hij dat een helper hem na de finish heeft opgevangen en hem bewusteloos op het voetbalgras van het middenterrein heeft gelegd. Er stond direct een grote schare mensen om heen en een woord gonsde fluisterend door de rijen. Doping, natuurlijk doping. Kan niet anders. Niemand wist wat het was, maar conclusies werden ook toen al te pas en te onpas getrokken. Dat iemand die kort daarvoor een hersenschudding had opgelopen bij een zware inspanning het bewustzijn kan verliezen, kwam bij niemand op. Toen hij enigszins groggy weer op zijn benen stond, hoorde hij dat hij als derde was geëindigd en daarom op het erepodium een bronzen medaille in ontvangst moest nemen. Hij strompelde naar het schavot en klom wankel op het plaatsje met het cijfer 3. Veiligheidshalve ging oud-wereldkampioen sprint Arie van Vliet achter hem staan om te voorkomen dat de kersverse bronzenplakwinnaar wederom van zijn stokje zou gaan. 
Protest
Na de ceremonie met het Wilhelmus strompelde Henk Buis naar de kleedkamers in de catacomben van het stadion. Nog voor hij die had bereikt schalde de stem van de stadionspeaker echter dat hij zich onmiddellijk bij de jury moest vervoegen. De Oost-Duitser Lothar Meister, de uittredende wereldkampioen, die als vierde de streep was gepasseerd, had een protest ingediend. Er was naar zijn mening een ronde achterstand van Buis over het hoofd gezien, waardoor niet de Nederlander maar hij recht had op de bronzen medaille. De nog half versufte Henk Buis had geen weerwoord, was blij dat hij het leven had en de bronzen plak verhuisde van zijn nek naar die van de net onttroonde Weltmeister
In de slag
Omdat niemand zeker wist of er met de administratie van de achterstandsronden gesjoemeld was, gingen er direct de vreemdste verhalen. Zo zou gangmaker De Graaf met de Oost-Duitser en diens entraineur in de slag hebben gezeten. Ome Bertus had daarvoor een gigantisch bedrag getoucheerd en opvallend veel contracten in de Duitse Democratische Republiek hebben afgesloten. Geen spoortje van bewijs, maar iedereen geloofde het grif. Henk Buis haalt er met Noord-Hollandse nuchterheid zijn schouders over op en zegt na al die jaren: “Ik weet het niet. Wat er precies is gebeurd is niet meer te achterhalen, hoewel ik het altijd vreemd heb gevonden dat alleen die Meister die telfout heeft ontdekt en niemand anders.”
Een ongelukkige samenloop van omstandigheden met voor Henk Buis één bijzonder record: hij was lang geleden de kortstondigste medailledrager aller tijden.
Tot volgende week!”
Jan van der Horst

Door Fred van Slogteren, 5 augustus 2012 12:00

"De kortstondigste medailledrager aller tijden …"

Ter aanvulling op het geval "Henk Buis" het volgende: Volgens Henk's vrouw is de jury op het verkeerde been gezet door de ronde achterstand die Leen van der Meulen door motorpech opliep. Omdat alle Nederlandse deelnemers in een oranje shirt reden zou de jury van der Meulen voor Buis hebben aangezien! Dat de jury ook na de veranderde uitslag toch niet zo zeker van de zaak was geeft het feit aan dat men eiste dat tijdens de later op de avond te rijden stayersfinale voor de profs iedere deelnemer een ander kleur shirt diende te dragen.

Geplaatst door Jan v d Horst, 03 november 2012 15:21:36

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web