ad ad ad ad
Deel 3 is uit

De Burgerlijke Stand van 24 september

Gustave GARRIGOU (1884, overleden 28.01.1963, Frankrijk)

De verhalen uit de oertijd van de wielersport zijn vaak kostelijk om te lezen, omdat je ze absoluut niet meer kunt plaatsen in de tegenwoordige tijd. Zoals het verhaal van de vergiftiging van Paul Duboc in de Tour de France van 1911. Die werd gewonnen door Gustave Garrigou, die vandaag 122 jaar geleden werd geboren. Hij was een van de beste renners uit zijn tijd die van de 117 Touretappes die hij reed, er 96 keer bij de eerste tien eindigde. Hij won acht etappes en hij was al twee keer tweede, een keer derde en een keer vierde geweest toen hij in 1911 de schepping van Henri Desgrange won. Hoewel de renners in die tijd wel wat gewend waren werd Desgrange gezien als een beul die er van leek te genieten om de renners de meeste barre ontberingen voor te schotelen. Zoals in 1911 toen de Tour 5344 kilometer lang was, verdeeld over 15 etappes. 356 kilometer gemiddeld per etappe. De drie favorieten waren FranÁois Faber, Octave Lapize, die beide al een keer de Tour hadden gewonnen, en Gustave Garrigou. Ze waren nog ploeggenoten ook, dus zouden ze de buit wel onderling verdelen, was de algemene gedachte. Maar plots was daar Paul Duboc van een andere ploeg die in de PyreneeŽn zomaar twee helszware etappes won. In de beklimming van de Aubisque kreeg Duboc een fles toegestopt waaruit hij gulzig een paar flinke slokken nam. Even verderop viel hij van zijn fiets en hij braakte het vocht uit dat rattengif bleek te bevatten. Voor de supporters van Duboc was het zonder enig bewijs direct duidelijk: dit had Garrigou op zijn geweten. Ze zouden hem in Rouen, de woonplaats van de vergiftigde, wel even een lesje leren. Hoewel Duboc snel opknapte, nam Desgrange geen risico met Garrigou. In de 12e etappe van La Rochelle naar Brest kwam de karavaan door Rouen, maar de supporters konden Garrigou niet tussen de renners ontdekken. Logisch, want hij was onherkenbaar gemaakt met een donkere bril, andere kleding en een overgeschilderde fiets. De snor hoefde er niet af want die hadden bijna alle renners. Zo won Garrigou de Tour en Duboc werd tweede. Een van de mooste verhalen uit de Tourgeschiedenis.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Italo ZILIOLI (1941, ItaliŽ)

Een goede renner in een tijd dat er heel veel goede renners waren. Die hadden de pech dat ze een generatiegenoot waren van Eddy Merckx, de superatleet die zijn tegenstanders het liefst de kruimels liet. Zilioli startte veertien keer in de Ronde van ItaliŽ en hij eindigde zes keer bij de eerste vijf, waarvan drie keer op rij als tweede. Het dichtst was hij bij de zege in 1964, omdat hij toen slechts 1 minuut en 22 seconden moest toegeven op winnaar Jacques Anquetil. De andere twee keer kwam hij te kort op Adorni en Motta. Het was vaak net niet bij deze in Turijn geboren renner. Zijn erelijst telt dan ook maar twee grote overwinningen: de klassieker Het Kampioenschap van ZŁrich in 1966 en de rittenkoers Tirreno Adriatico in 1970. In dat laatste jaar was hij een van de helpers van Eddy Merckx in de fameuze Molteni-ploeg. Dat was een sportieve capitulatie, want Italo vergeleek zichzelf graag met Fausto Coppi, omdat hij naar eigen zeggen diens evenbeeld was. Met enige goede wil moet je hem nageven dat hij wel wat van de zo aanbeden campionnisimo weg heeft, maar ook weer niet zo veel om er mee te koketteren. Niet te opvallend, maar toch. Om je dan in dienst te stellen van de man die bij de wielerliefhebbers aller tijden als levend mens moet concurreren met dť legende van de wielerromantiek, vereist veel hovaardigheid en zelfontkenning. En dat had ik niet achter Italo Zilioli gezocht.

De andere op 24 september geborenen zijn:

ADAM, FranÁois (1911, overleden 04.05.2000, Frankrijk)
ALLAN, Donald (1949, AustraliŽ)
BENNATI, Daniele (1980, ItaliŽ)
CLEMENT, Stef (1982, Nederland)
KIEKENS, Henk (1930, Nederland)
MAECHLER, Erich (1960, Zwitserland)
POS, Geurt (1934, Nederland)
VAN DE WOUWER, Kurt (1971, BelgiŽ)
VRIES, Piet de (1922, Nederland)
WOOD, Oenone (1980, AustraliŽ)

Door Fred van Slogteren, 24 september 2006 0:00

Zilioli Merckx

Zoals bovenstaand geschreven, waren Merckx en Zilioli in 1970 ploegmaten, niet in de Molteni ploeg maar bij Faema-Faemino. Merckx won de proloog van de Tour van 1970 voor Grosskost, Jan Janssen en Herman Vanspringel. Merckx dus in het geel. De eerste etappe werd gewonnen door Guimard voor Jan Janssen en Eddy Merckx. Merckx bleef in het geel. In de volgende etappe La Rochelle Angers ging het mis. Zilioli won met kleine voorsprong en kwam tot verdriet van Lomme Driessens, de Belgische pers en de Belgische supporters in het geel, Merckx stond tweede op vier seconden. Na de zesde etappe (Amiens Valenciennes) geschiedde er gerechtigheid en konden de Belgen weer rustig slapen. Zilioli reed lek en de hele Faema ploeg liet hem staan. Zilioli verloor een minuut en de gele trui ging terug om de schouders van Merckx. Merckx bleef de rest van de Tour in het geel. Zonder de domme actie van Zilioli had Merckx van start tot finish in de gele trui gereden. In 1971 reed Zilioli voor Ferretti met o.a. de gebroeders Petterson.

Geplaatst door Piet van der Meer, 24 september 2013 13:38:12

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web