De Burgerlijke Stand van 22 september

Giuseppe SARONNI (1957, Italië)

Toen Beppe Saronni met dispensatie van de Italiaanse wielerbond in 1977 bij de profs debuteerde won hij achter elkaar de ene na de andere wedstrijd in eigen land. Hij leek niet te stuiten en hij werd enorm opgehemeld. In augustus van dat jaar raakte de pas 19-jarige Lombardijn bij een valpartij betrokken en hij brak zijn sleutelbeen. “Dat is het beste wat hem dit jaar is overkomen”, sprak Eddy Merckx wijs. Twee jaar later won Beppe op 21-jarige leeftijd de Giro d’Italia. In de grijze oudheid van de wielersport hebben wel eens meer heel jonge renners een grote ronde gewonnen, maar na de tweede wereldoorlog is dat – bij mijn weten – niet meer voorgekomen. De Giro was zijn wedstrijd, want hij won hem twee keer, veroverde vier maal de trui van het puntenklassement, hij droeg 39 koersdagen de roze trui en hij schreef 26 etappes op zijn naam. Hij kon aardig klimmen, hij had een sterke tijdrit in de benen en hij was – en dat is een zeldzame combinatie – ook nog eens razendsnel. Die snelheid had hij ontwikkeld door als jong rennertje regelmatig op de Milanese Vigorellibaan te trainen. Zo leerde hij sprinten en met die vaardigheid kon hij zich in wedstrijden sparen omdat hij op zijn eindschot kon vertrouwen. Daardoor was hij onder collega’s niet zo geliefd. Toch is Saronni niet de campionnissimo geworden die velen in hem hebben gezien. Dat kwam door het feit dat hij jarenlang voor een Italiaanse ploeg reed waarvan de sponsor (de meubelindustrie Del Tongo) geen belangen in het buitenland had. Slechts eenmaal startte hij in de Tour. Dat was in 1987 en hij haalde het einde niet. Hij won in zijn carrière vier klassiekers, het Kampioenschap van Zürich, de Waalse Pijl, de Ronde van Lombardije en Milaan-San Remo. Zijn mooiste triomf is echter het wereldkampioenschap geweest in 1982 in Engeland. In een zinderende finale rekende hij af met LeMond en Kelly. Giuseppe Saronni is nu al weer een aantal jaren teammanager van de Lampre-ploeg.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Eddy PLANCKAERT (1958, België)

Renners als Eddy Planckaert zijn voor mij het zout in de pap. Hij is een van de laatste vertegenwoordigers van een uitstervend ras. De grappenmaker, de speelvogel, een man die ook de kranten haalt met allerlei andere activiteiten. Hij past in het rijtje van Wout en Rini Wagtmans, Roger Hassenforder, Willy Debosscher, Gerben Karstens, Fedor den Hertog, Eric Vanderaerden, Dries van Wijhe en ga zo nog maar even door. Zij verschillen sterk van de huidige generatie wielrenners, die vrijwel zonder uitzondering vreselijk serieus is en te boek staat als ideale schoonzoon. Net als Saronni is Eddy een telg uit een roemrucht wielergeslacht. Hij stond lang in de schaduw van zijn oudere broers Willy en Walter, maar onder ploegleider Peter Post kwam hij tot volle wasdom. Hij won veel, maar zijn handicap was dat hij na een aantal overwinningen verzadigd raakte en het niet meer voor honderd procent kon opbrengen. Daardoor kwam het tot een breuk met Post en hij werd opgevangen door José De Cauwer, ploegleider van de bescheiden ADR-ploeg. De renners hebben, geloof ik, nooit salaris ontvangen van de onbetrouwbare sponsor, maar De Cauwer kwam in 1989 wel met de gele (LeMond) en de groene trui (Planckaert) in Parijs aan. Het was de enige keer dat Eddy de Tour uitreed, want in het zicht der bergen wilde hij maar één ding: naar huis. In 1990 was hij weer terug bij Post en hij won verrassend Parijs-Roubaix. Hij verklaarde na afloop doodleuk dat hij zich had laten injecteren met cellen van schapenbloed en dat was een van de eerste vormen van bloeddoping in de wielersport. Maar daar werd toen nog niet op gecontroleerd, laat staan moeilijk over gedaan en Planckaaert staat nog steeds op de erelijst van de Hel van het Noorden. Na zijn carrière ging hij in zaken, maar een zakenman was hij niet. Hij ging twee keer failliet en hij verspeelde al zijn geld. Met zijn gezin leende hij zich voor de reality soap De Planckaerts en je ziet hem veelvuldig op de televisie in allerlei praatprogramma’s. Ik heb nooit een aflevering van De Planckaerts gezien. Het zal best leuk zijn, want Eddy is het zout in de pap. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 22 september geborenen zijn:

COUVREUR, Hilaire (1924, overleden 17.02.1998, België)
DEIJKERS, Gerrie (1939, Nederland)
GAUTHIER, Bernard (1924, Frankrijk)
KLINGER, Tim (1984, Duitsland)
LILHOLT, Sören (1965, Denemarken)
MEULENBERGH, Eloï (1912, overleden 26.02.1989, België)
PUTTEN, Joop van der (1935, Nederland)
VALETTI, Giovanni (1913, overleden 28.05.1998, Italië)

Door Fred van Slogteren, 22 september 2006 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web