De Burgerlijke Stand van 20 september

Marcel KINT (1914, overleden 23.03.2002, België)

In 1998 heb ik hem eens geïnterviewd. In zijn huis, annex rijwielgroothandel in Kortrijk. Hij was toen 83 jaar en nog volop aan het werk samen met Marcel junior, zijn zoon en diens vrouw die de administratie deed. De aanleiding voor het gesprek was het feit dat de wereldkampioenschappen dat jaar in Nederland werden gehouden en dat er iedere maand in Wieler Revue een oud-wereldkampioen(e) van Nederlandse of Belgische huize aan het woord moest komen over zijn of haar prestatie van damals. Omdat het van Marcel Kint al zo lang geleden was (1938) dat hij in Valkenburg de beste van de wereld werd, dook ik eerst in het archief van een krant die toen ook al bestond. Ik vond het summiere wedstrijdverslag na enig zoeken, want in die tijd was sport een onbeduidende bijzaak in het wereldnieuws. Toch kreeg ik na het lezen van het berichtje veel respect voor de Belg, alsmede voor de Zwitsers Egli en Amberg en onze landgenoot Piet van Nek, die in die volgorde over de finish kwamen. De wedstrijd was zo zwaar geweest dat er slechts zeven renners finishten. Ik was achteraf erg blij dat ik dat verslag had opgeduikeld, want Kint wist het allemaal niet meer. Ik las hem bijna het hele stukje voor, maar er ging geen belletje rinkelen. Ook zijn overige successen, die ik op een blocnotevelletje had verzameld hoorde hij met belangstelling aan alsof het over iemand anders ging. Wat hij zich nog wel helder kon herinneren waren zijn armoedige jeugdjaren. Zijn moeder overleed toen hij nog een kind was en zijn vader was zo arm dat hij de zorg voor de kinderen overdroeg aan oma Kint die het ook maar moest zien te redden met drie keer niks. Op zijn twaalfde kreeg de latere wereldkampioen een baantje bij de draadfabriek van Bekaert, waar hij op zijn achttiende ontslagen werd omdat hij te oud was. Zo werd Marcel Kint coureur, uit pure noodzaak. Hij had de mazzel dat hij veel talent had, maar de pech dat hij wereldkampioen werd aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Die trui heeft hem geen frankske opgeleverd. Wel een eretitel: FLANDRIEN! Een echte!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Vladimir KARPETS (1980, Rusland)

Hij staat te boek als een groot talent deze lange Rus uit Sint Petersburg. Hij won in 2004 het jongerenklassement in de Tour de France en er werd met veel respect over hem gesproken. In 2001 kwam hij naar Spanje. Hij reed bij iBanesto, daarna bij Illes Balears en nu dus voor de voortzetting van die ploeg. In het zwart van Caisse d’Epargne blijft hij echter te veel in de schaduw. Hij geldt nog steeds als het grote talent, maar het komt er maar niet uit. Hij werd dertigste in de Tour de France van dit jaar en hij eindigde als achtste in de zondag geëindigde Vuelta op ruim tien minuten van winnaar Vinokourov. Karpets is een sterke tijdrijder die in de tijdrit van zaterdag maar 30 seconden moest inleveren op Vino. En verder? In de bergen komt hij tekort vanwege zijn te forse gestalte en daarom zal hij wel een eeuwige belofte blijven. Hebben de deskundigen zich dan zo in hem vergist, of is het een mentale kwestie? Of misschien is het een laatbloeier en komt hij – net als die andere Petersburger Ekimow – nog op hoge rennersleeftijd tot indrukwekkende prestaties. Dan heeft hij nog even de tijd, want hij wordt vandaag pas 26.

De andere op 20 september geborenen zijn:

DELCROIX, André (1953, België)
DENIFL, Stefan (1987, Oostenrijk)
GROOT, Jan (1936, Nederland)
HEULOT, Stéphane (1971, Frankrijk)
JIANG, Yanxia (1974, China)
LARSSON, Gustav (1980, Zweden)
LOVERA, Adriana (1985, Venezuela)
LUTE, Nico (1940, Nederland)
MARTINEZ, Mariano (1948, Frankrijk)
MOCQUERY, Magali (1983, Frankrijk)
PATOUR, Kilian (1982, Frankrijk)
PIETERS, Niels (1985, Nederland)
POLLACK, Olaf (1973, Duitsland)
RONCONI, Aldo (1918, Italië)
UMBENHAUER, Georg (1912, overleden 14.07.1970, Duitsland)
VERGOOSSEN, Gerard (1936, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 20 september 2006 0:00

Marcel Kint

Marcel Kint werd in 1938 de laatste wereldkampioen van voor WO II. In 1946 was hij hard op weg de eerste wereldkampioen van na de oorlog te worden. Rik van Steenbergen stak hier een stokje voor.
Deze week werd op de BRT een programma uitgezonden waarin Rik van Steenbergen, Rik van Looy en Eddy Merckx o.l.v. Mark Vanlombeek met ekaar in gesprek waren. Dit was een herhaling van een uitzending uit 1979. Op een bepaald moment begon Van Steenbergen over het WK 1946. Aan dat WK deden 4 Belgen mee(Van Steenbergen, Kint, Schotte en Masson). Vlak voor de start kwam de voorzitter van de BWB zeggen, dat hij wel hoopte op een Belgische zege. Er werden geen afspraken gemaakt. Tegen het eind van de wedstrjd reed Kint in gewonnen positie. Van Steenbergen redeneerde: als ik straks over de finish kom, geef ik Kint een hand, maar het is wel een lege hand. We hebben niets afgesproken. Na dit bedacht te hebben sprong Van Steenbergen uit het peloton met aan zijn wiel de Zwitser Hans Knecht. Knecht nam niet over en riep: "Ich bin kaput, du wilst gewinnen." (Mijn Duits is niet meer wat het geweest is, eerlijk gezegd is het ook nooit wat geweest). Een paar km voor de finish kwam Van Steenbergen met Knecht (maar het was niet zijn knecht) bij Marcel Kint. Van Steenbergen begon direct te onderhandelen: "Marcel als ik win betaal ik je 15.000 Bfr en als jj wint, krijg ik 15.000 Bfr van jou." Volgens Van Steenbergen demarreerde Knecht tijdens de onderhandelingen en won onbedreigd. Dat is niet geheel waar. Kint gooide er een enorme tempoverhoging tegen aan en Van Steenbergen moest lossen en Knecht werd wereldkampioen. In het boek: "De miljoenenfiets van Rik van Steenbergen" geschreven door Achiel van den Broeck (een ongelooflijk slecht geschreven boek, zoals bijna alle Vlaamse wielerboeken tot aan ca 1975)We citeren Marcel Kint. "Ik spring naar Knecht toe en demarreer om hem te lossen. Dat gebeurt op zowat 350 meter van de eindstreep. Dan denk ik bij mijn eigen Hola Marcel, U niet laten verrassen, gij kunt nooit weten, hij moet hetzelf maar doen. Ik stop dus en Knecht stopt ook, op een gegeven moment staan we bijna stil. Op dat ogenblik springen twee Zwitsers uit het volk. De ene grijpt mij bij het zadel en houdt mij vast. De ander loopt met Knecht mee en roept hem iets toe (het ljkt wel een Sinterklaasliedje). Knecht demarreerde en pakte 40 meter.
Uitslag 1 Knecht 2 Kint 3 Van Steenbergen
Knecht werd de eerste wereldkampioen van na de oorlog en hij was de laatste (amateur)wereldkampioen van voor de oorlog.
Van Steenbergen besefte wel dat hij fout was. Hij bleef twee weken weg uit België

Geplaatst door Piet van der Meer, 20 september 2012 19:23:55

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web