De Burgerlijke Stand van 17 september

Jens VOIGT (1971, Duitsland)

Ik heb het al vaker op deze blog geschreven, Jens Voigt is een renner naar mijn hart. Een onvermoeibare aanvaller. Geen coureur die in de grote ronden een goed klassement kan rijden, want met zijn 1 meter 92 en een gewicht van 77 kilo is hij etwas zu schwer voor het hooggebergte. Maar in het middengebergte kan hij goed mee. Hij is een van de laatste Duitse coureurs die in hun jeugd nog gedrilld zijn in het sportsysteem van de DDR. Als amateur won hij de Vredeskoers en dat beloofde veel. Maar door militaire dienst duurde het tot zijn 26e voor hij prof werd. Na een jaar bij een onbeduidend ploegje te hebben gereden, werd hij ontdekt door Roger Legeay destijds ploegleider van Gan Mercier. Door een transfer naar Crédit Agricole brak hij door en hij leerde daar veel van zijn ploeggenoot en buurman Stuart O’Grady, want Jens woont met zijn Franse vrouw Stéphanie al jaren in Zuid-Frankrijk. Hij bouwde geen geweldige erelijst op, want hij was vooral een voorbeeldige ploegmaat. Bjarne Riis heeft meerdere malen bewezen dat hij in staat is om er bij renners die tegen de top aanzitten nog dat beetje extra uit te halen en daar is Jens een goed voorbeeld van. Dit seizoen werd het beste uit zijn carrière, want hij won een etappe in de Tour de France en met drie etappezeges op indrukwekkende wijze de Ronde van Duitsland. Die gewonnen Touretappe is achteraf gezien van beslissende betekenis voor de afloop geweest. Het was die warme zaterdag en er ontstond een kopgroep die van geletruidrager Floyd Landis alle ruimte kreeg. Vooral door het beulswerk van Voigt werd een grote voorsprong opgebouwd. Voor hem zelf maakte dat niet veel uit, maar voor medevluchter Oscar Pereiro Sio wel. Die stond op bijna een half uur achterstand ergens in de twintig, maar aan het eind van de door Voigt gewonnen etappe had hij het geel te pakken. Over twintig jaar zal bijna niemand het meer over Floyd Landis hebben, maar wel over Oscar Pereiro. Want die staat in de geschiedenisboekjes als Tourwinnaar en dat is different cake. Of dan nog algemeen bekend is wie Jens Voigt was, moeten we afwachten. Een wereldtitel zal zeker helpen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Robert GRASSIN (1898, overleden 26.06.1980, Frankrijk)

Vorig jaar kreeg ik van Wim van Eyle een flinterdun boekje cadeau. Hij had het dubbel, want een echte verzamelaar geeft nooit een uniek exemplaar weg. Het was een in juni 1929 door Du Miroir des Sports uitgegeven werkje in de serie La Galerie des Champions. De hoofdpersoon is Robert Grassin, een stayer uit de tijd dat die discipline op zijn Frans nog ‘Demi-fond’ werd genoemd. Grassin was in 1925 wereldkampioen in de halve fond, zoals het in Vlaanderen heette en hij behoorde jarenlang tot de internationale top. Het boekje onthult dat Grassin ook een goed wegrenner is geweest die onder meer de Tour de France heeft gereden. Ik heb de Parijzenaar wel in het deelnemersveld van dat jaar gevonden, maar niet in de einduitslag. In het boekje lees ik dat hij door pech ver achterop raakte en op een dag zijn weg moest vervolgen op een geleende fiets, met zijn racefiets op zijn nek. Toto, zoals het publiek hem liefkozend noemde, was een geboren Parijzenaar en daarom reed hij ook veel op de Vel d’Hiv, de beroemde winterbaan die in de jaren vijftig gesloopt is. Daar reed hij in allerlei baanonderdelen en hij heeft ook diverse zesdaagsen gereden. Maar zijn bestemming vond hij als stayer met als hoogtepunt zijn wereldtitel behaald in Amsterdam achter een van de beste gangmakers van die tijd Léon Didier. Om de titel te behalen moest hij afrekenen met de Hagenaar Jan Snoek, zijn landgenoot Sérès en de beroemde Belg Victor Linart. Het boekje geeft een prachtig beeld van de toenmalige wielersport en vooral daar in Parijs, met beroemdheden als Maurice Chevalier, Mistinguette en Josephine Baker op gehoorsafstand. Maar als ik het boekje goed interpreteer dan was Toto Grassin minstens zo beroemd.

De andere op 17 september geborenen zijn:

DEPAUW, Maurice (1924, overleden 21.03.1993, België)
FLECHA GIANNONI, Juan Antonio (1977, Spanje)
GYSELINCK, Roger (1920, overleden 05.01.2002, België)
KLEINE, Piet (1951, Nederland)
KONINGS, Paul (1941, Nederland)
MASSI, Rodolfo (1965, Italië)
ROON, Piet van (1930, overleden ???, Nederland)
ROOSEN, Luc (1964, België)
TOLHOEK, Ko (1941, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 17 september 2006 0:00

Jens Voigt

Ik wil de Woensdag 43 jaar geworden, nu oud renner Jens Voigt complimenteren met het verbeteren van het Werelduurrecord op de piste met ruim 51 km. is hij nu voor eeuwig in de annalen van het wielrennen opgenomen. Deze sympathieke renner, nooit verzakend en altijd strijd leverend, ook op deze weblog in het zonnetje tezetten. Helaas is een einde gekomen aan zijn toch imposante rennersleven. Heb genoten van de wijze waarop deze kerel zijn vak uit oefende, en heeft een onvergetelijke indruk op mij gemaakt, met zijn talrijke solo's, gelukt of niet, zoals laatst nog in Amerika, enkele km. voor de finish ingehaald, maar andere lukte wel. Hopende dat deze nu wereldrecordhouder, zijn carriere voort kan zetten, in een of andere ploeg, want ervaring heeft hij genoeg en twijfel dan ook niet dat hij zich gaat manifesteren in een of andere functie van het wielrennen, waar dan ook.Hij verdient dit ten volle! Theo ten Dam

Geplaatst door Theo ten Dam, 20 september 2014 01:00:46

voor eeuwig...

... is wellicht iets te hoog gegrepen. Dat dachten o.a. Obree en Moser ook. Maar zij zijn toch geschrapt, vanwege de andere toepassing van regelgeving voor de fietsen door de UCI op de uurrecordpoging... Ook Jens reed toch met dichte wielen. In de tijd van en vóór Merkcx zaten er nog gewoon spaken in de wielen die als mixerstaafjes door de wind moesten snijden... Overigens doet dit niks af aan de prestatie van Jens. Top gedaan.... :-)

Geplaatst door marcoV, 20 september 2014 11:12:56

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web