De Burgerlijke Stand van 16 september

Alexandre VINOKOUROV (1973, Kazachstan)

Als alles gaat zoals verwacht dan wordt Alexandre Vinokourov op zijn verjaardag definitief winnaar van de Ronde van Spanje 2006. En reken maar dat dat gaat gebeuren, want de nu 33-jarige Kazach was de afgelopen dagen een klasse apart. Hij startte niet als favoriet, maar naarmate de Vuelta vorderde kwam de grote vorm. En zie, Vinokourov lijkt sterker dan ooit tevoren. Ook mentaal moet hij zijn gegroeid na dit aanvankelijk desastreus verlopen seizoen. Hij stapte eind vorig jaar van T-Mobile over naar Liberty Seguros en hij liet weten alles op de Tour te zullen zetten. Zijn voorbereiding was ongetwijfeld perfect, maar hij geraakte onbedoeld – en wellicht onschuldig want ik geloof niemand meer – in de neerwaartse spiraal die zijn ploegleider Manolo Saiz in gang zette. Op persoonlijke titel regelde hij een nieuwe sponsor vanuit zijn vaderland, toen verzekeraar Liberty Seguros nog langer weigerde haar reputatie afhankelijk te maken van sjoemelende wielrenners, ploegleiders en ploegartsen. De Tour moest hij laten schieten, maar hij wist direct waar hij zijn revanche wilde halen. In de Vuelta natuurlijk. Hij startte als outsider, zo slim had hij zijn campagne voorbereid. Maar hij won twee etappes en in de laatste week sloeg hij genadeloos toe. Hij heeft in eigen land voldoende losgemaakt om een oliemagnaat te bewegen om Kazachstan voor eens en voor altijd op de kaart te zetten. Onder de naam van de hoofdstad van dat grote en zeer onbekende land is er een formatie in wording die volgend jaar wel eens de sterkste ploeg in het ProTour-circuit zou kunnen zijn. Met een opengetrokken blik Kazachstanen onder aanvoering van de bonkige Vino. Met zeer veel olie en gas in de bodem is het land op weg naar status en rijkdom. De nouveau riche in het voormalige Sowjetrijk is bezig de West-Europese sport over te nemen. Of dat een gelukkige ontwikkeling is moeten we afwachten, maar bij Astana is die machtsgreep wel gebaseerd op kwaliteit. De kwaliteit van die kleine renner met dat grote witblonde hoofd, die al jaren als grootkapitalist in het westen woont. Met het geld van zijn suikeroom en de kracht van de Kazachstaanse wielertop zou de jarige van vandaag wel eens de Armstrong van morgen kunnen zijn. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Heinz MÜLLER (1924, overleden 25.09.1975, Duitsland)

Bij de capitulatie van Hitler-Duitsland in mei 1945 werd het land in tweeën gedeeld en het lag volledig in puin. Er was haast niets meer over van de vooroorlogse natie, die ook op wielergebied altijd een belangrijke rol had gespeeld. In de jaren die volgden was er vrijwel geen Duitse renner die zich nog met de concurrentie uit Frankrijk, Italië en België kon meten. Toen kwam het WK van 1952. De baankampioen- schappen werden in Parijs gehouden en de wegkampioenschappen voor profs en amateurs was aan Luxemburg toebedeeld. Ze hadden een selectiever parcours kunnen uitzoeken, want in de finale was Henk Faanhof een van de tenoren. Niets ten nadele van Henk, die bij de amateurs al wereldkampioen was geweest, maar hij kon geen brug op. De snelle Amsterdammer kwam er in de sprint echter niet aan te pas en er stond even later een geheel Duits sprekend podium. Eén Heinz Müller, twee Gottfried Weilenmann en drie Ludwig Hörmann. Voor het eerst sinds de oorlog ging het Duitse spandoek omhoog en de aanwezige supporters uit de Heimat beleefden die dag als een erkenning van de weg terug. Weilenmann was weliswaar een Zwitser, maar Müller en Hörmann kwamen respectievelijk uit het Schwarzwald en uit Beieren. En er was ook nog Hans Preiskeit die dat jaar goed presteerde. Drie Duitse renners die in 1952 hun landgenoten het gevoel gaven dat ze er weer een beetje bijhoorden. Echt bevestigd heeft Heinrich Müller zijn wereldtitel niet en hij wordt gezien als een van de weinige profrenners die per ongeluk wereldkampioen werden. De wereldtitel is voorbehouden aan de allergrootsten in het cyclisme, maar soms loopt er een Beheyt, een Ottenbros en een Müller tussendoor. Als uitzonderingen die de regel bevestigen, zeggen we dan. Veertien jaar later werd ene Altig de volgende Duitse wereldkampioen, maar daar werd in andere landen niet op gesneerd want der Rudi behoorde tot de grootste renners van zijn tijd.

De andere op 16 september geborenen zijn:

BENJAMINS, Henk (1945, Nederland)
BRABER, John den (1970, Nederland)
GERDEMANN, Linus (1982, Duitsland)
HOURLIER, Leon (1995, overleden 16.10.1915, Frankrijk)
ITURRIAGA ECHEVARRIA MAZAG, Eneritz (1980, Spanje)
VANOTTI, Alessandro (1980, Italië)

Door Fred van Slogteren, 16 september 2006 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web