Hartstikke gezellig, majesteit!

Ik heb vanmorgen na een paar uurtjes fietsen even zitten kijken naar het verslag van het bezoek dat de koningin en haar familie vanmorgen aan Rhenen en Veenendaal brachten. In de laatste gemeente stonden een aantal fietstrainers opgesteld met daarop racefietsen waarop leden van de plaatselijke wielerclub in AXA-shirts denkbeeldige kilometertjes wegtrapten. Een van de vier zonen van Pieter en Margriet – ik kan ze nooit uit elkaar houden -, deed even mee en dacht dat hij in een racebolide zat, want het ging gelijk van onder uit de zak. Weinig gefietst in zijn leven, leek me en hij stapte dan ook weer snel af. Mij met de vraag achterlatend of de Oranjes wel iets met … 
… de wielersport hebben? Dat Willem Alexander gek is op blonde hockeymeisjes was me bekend en ik herinner me ook nog wel een spontane kus voor Leontien na een van haar gouden plakken, maar verder? Drie keer niks of wacht even, was het niet in 1979?
Geen oranje
In dat jaar werden de wereldkampioenschappen weer eens in ons land gehouden en maar liefst zeven landgenoten mochten zich na afloop van het gecombineerde weg- en baantoernooi met de regenboogtrui tooien. Uiteraard was Dries van Agt, de toenmalige minister-president, als wielerman behoorlijk in zijn sas met zoveel succes en hij had ter plaatse de laureaten in zijn specifieke stijl al de nodige lof toegezwaaid. Maar behalve in de shirts van de renners en de uitmonstering van de supporters was er noch in Valkenburg, noch in het Amsterdamse stadion enig oranje te bekennen. Terwijl er toch, in naam van Hare Majesteit, het een en ander was gepresteerd. Het was uniek zelfs, maar de inbreng van het Koninklijk Huis kwam niet verder dan zeven felicitatietelegrammen. Wat wel erg karig was, volgens Jan van Dulm, de toenmalige penningmeester van de KNWU. 
Informele ontvangst
Commandeur b.d. J.F. van Dulm was in de Tweede Wereldoorlog een hoge marineofficier en als duikbootcommandant had hij met torpedo’s een Duitse U-Boot vernietigd. Daarvoor was hij onderscheiden met de Militaire Willemsorde. Met zo’n kruis op je borst was je toen automatisch kind aan huis op Soestdijk, want prins Bernhard was gek op oorlog en alles wat daarmee verband hield. Eén telefoontje van Van Dulm naar de prins was voldoende om terstond een koninklijke uitnodiging naar de KNWU te sturen voor een informele ontmoeting van de wereldkampioenen met de koningin. Jan Raas en Bert Oosterbosch hadden verplichtingen elders, maar Keetie Hage, Petra de Bruin, Martin Venix, Matthé Pronk sr., Teun van Vliet en gangmaker Noppie Koch waren glimmend van de groene zeep in pakkie deftig aanwezig. 
Lange stiltes
Hen was op het hart gedrukt dat ze overeenkomstig het protocol niks mochten zeggen, tenzij ze door de koningin werden aangesproken. Aangezien de oude Juliana echt geen raad wist met die hardfietsers, vielen er aanvankelijk lange stiltes. Van Dulm begreep dat er iets moest gebeuren en fluisterde een hofdame in het oor dat het misschien aardig zou zijn als de koningin eens aan Keetie zou vragen wat zoal haar dagelijkse bezigheden waren. De Zeeuwse vertelde over haar ervaringen voor de klas in Goes waar ze meisjes onderrichtte in het breien en borduren. De koningin luisterde aandachtig en vroeg vervolgens aan de pas 17-jarige Petra de Bruin wat zij uitspookte als ze niet fietste. 
Aardappelen rooien
Petra is een spontane meid en ze barstte los over school en over de uren dat ze als stagiaire de verpleegsters in het bejaardenhuis van Nieuwkoop hielp. Mooie mensen kwam ze daar tegen, zoals dat oude demente opaatje die de hele dag door zijn kamertje kroop op zoek naar aardappelen die gerooid moesten worden. Beeldend vertelde ze hoe hij met zijn oude verweerde handen in de vaste vloerbedekking wroette, maar geen Bintje, Bevelander en zelfs geen Eigenheimer boven water kreeg. Iedereen lachen natuurlijk en ook de koningin kon een glimlach niet onderdrukken. De oude vorstin kreeg er zin in en ging ook even één voor één bij de fietsende heren langs. Zo werd het nog reuze gezellig en vloog de tijd. De koningin ging naast haar rode loper staan en er vielen die middag geen stiltes meer. 
Toen het tijd werd om afscheid te nemen greep Teuntje van Vliet – wereldkampioen op de weg bij de junioren – de gerimpelde hand van de vorstin, zwengelde langdurig haar broze arm op en neer en sprak enthousiast: “Majesteit, ik vond het hartstikke gezellig!” (Foto: archief KNWU)

Door Fred van Slogteren, 30 april 2012 16:00

Mooi verhaal. Teuntje was overigens geen wereldkampioen junioren op de weg, maar in de puntenkoers.

Geplaatst door Jos van Nierop, 30 april 2012 18:33:56

Jan F. van Dulm Commandeur b.d.

Leuk ook iets te vernemen van wijlen de Heer Jan F. van Dulm Commandeur b.d., toendertijd wonende te Wassenaar en buiten dat hij lid was van de K.N.W.U., was deze aimabele persoon bovendien lid van de nu R.W.V. de Spartaan, vroeger was dat de H.W.V., echter om redenen dat deze vereniging geen wekelijkse wedstrijden meer kon rijden op de openbare weg via Wassenaar richting Sassenheim via Noordwijk, en bij langere wedstrijden ging het richting Heemstede om via Aerdenhout en Noordwijkerhout richting het Marine Vliegveld Valkenburg na een ca. een kilometer te finishen op de Stenenbrug dat immer een valsplatte aankomst had. Jan van Dulm woonde in Wassenaar en bij het langsrijden in gesloten formatie kwamen we bijna langs zijn woning, en toen Mijnheer Jan gepensioneerd was vond hij op zijn aftandse stalenros het plezierig om zijn energie te verdoen op deze racefiets, ik had het genoegen hem meerdere malen tijdens zijn rondje via het Westland met hem van gedachten te wisselen en hij kon honderd uit vertellen over zijn ervaringen als Commandant bij de Koninklike Marine, ja en dat geschiedde altijd met enige flinke druppels aan zijn niet te kleine neus, ik vond het een voorrecht deze man gekend te hebben en ondanks dat hij al vele jaren is overleden ben ik verheugd dat ook Fred van Slogteren enige aandacht aan deze markante persoonlijkheid heeft besteed, en voel mij geroepen op deze bijzondere zonnige Koninginnedag aan hem te denken, overigens is er een Laan in Voorschoten naar hem vernoemd en dat zullen andere gemeenten ook eens aandacht aan deze COMMANDEUR B.D. kunnen besteden, nu dat was weer een reactie mijnerzijds en groet U allen. Theo ten Dam.

Geplaatst door Theo ten Dam, 01 mei 2012 00:05:12

Jan F. van Dulm

Ik maakte voor het eerst kennis met de Commandeur in november 1965 toen ik als boekhouder in dienst trad bij de KNWU aan de Nieuwe Uitleg 15 in Den Haag. Hij was toen Algemeen Secretaris en die functie heeft hij jarenlang vervuld. Alle Hoofdbestuursleden deden om niet hun hobby. Geweldige mensen. In 1972 nam de Commandeur (zo noemden wij hem altijd) de organisatie op zich van de Gentlemenwedstrijd in Hummelo. De vroegere organisatie was in handen van Joop Middelink, destijds wegcoach van de KNWU en in loondienst bij Vredestein Banden. Helaas moest Middelink de organisatie staken vanwege overname van Vredestein. De commendeur vroeg mij om ook in de organisatie van de Gentlemenwedstrijd te gaan zitten. Hij voorzitter, ik penningmeester. Met hulp van onder andere Piet van der Lans, hebben wij gezamenlijk 18 Gentlemenwedstrijden in Hummelo mogen organiseren. De commandeur was een perfectionist, dacht aan alle details en regelmatig kwam hij bij ons thuis (op de fiets en met druppel aan de neus kwam hij binnen) in Zoetermeer om weer één en ander door te nemen of reed ik (met auto) naar Wassenaar. Hij heeft mij veel geleerd en daar ben ik hem nu nog zeer dankbaar voor. Voor hem was iedereen gelijk. Of je nu de Prins der Nederlanden was of vuilnisophaler in Wassenaar. Iedereen moest met respect behandeld worden. Drie dagen voor hij overleed zat ik bij hem aan het bed in het ziekenhuis. "Ach", zei hij "Nu is het mijn tijd. Ik heb een mooi en spannend leven gehad." Het leven na de oorlog beschouwde hij als een extra toegift. Een extra tijdleven waarin hij heel veel goeds heeft gedaan voor heel veel mensen. Zijn kijk op het leven is voor mij een leidraad geweest en nu nog steeds. Ik zei altijd commandeur, maar nu zeg ik.
Jan Frans van Dulm bedankt voor alles.

Hans B.J. Heijn

Geplaatst door Hans Heijn, 24 juli 2013 15:35:29

Hans B.J. Heijn.

Beste Hans,

Lééf je nog jongen?
Wat leuk (en nostalgisch) je naam te lezen in het stukje dat je over de commandeur schreef.
Ja de Nieuwe Uitleg.
Ik herinner mij het allemaal nog heel goed.
Met die prachtige gebrandmerkte ramen.
In de tijd van dokter van Dijk, (en zijn vrouw), Juuf van Ballegoijen de Jong in het HB en op kantoor mijnheer Smit, de toenmalige chef de bureau.
Marian Broos (of kwam Marian pas op de Bezuidenhoutseweg?) en anderen.
Over Bezuidenhoutseweg gesproken, jij woonde toen boven het uniebureau en mijn vrouw en ik kwamen bij jou en je vrouw op visite.
Weet je het nog?
Ja dat lijkt wel honderd jaar geleden.

De commandeur was een verhaal apart.
Een bijzonder mens in de goede zin van het woord.
Ken je het verhaal over dat er een militair congres was in Vlissingen?
Daar kwam de legertop bij elkaar. Generaals, admiraals, commandeurs.
"Onze" commandeur was uiteraard ook uitgenodigd en begaf zich met zijn (militaire) limousine daar naar toe.
Zijn gewoonte was om zijn chauffeur opdracht te geven zo'n twintig á vijfentwintig kilometer vóór de plaats van bestemming te stoppen.
Daar haalde de commandeur zijn fiets uit de kofferbak en in een (overjarig) trainingspak fietste hij de rest van de afstand.
Daar aangekomen in het (chique) hotel werd hij als gast geweigerd omdat hij er te sjofel uitzag.
De toenmalige minister van defensie kwam er aan te pas en regelde dat de commandeur toch kon inchecken.

In Ahoy tijdens een zesdaagse stond ik naast hem in het urinoir. (de pisbak).
Toen ik uit geplast was en mijn handen ging wassen zei, "Je moet je handen niet wassen maar je pik".

Overigens, een ander verhaal, in de oorlog hadden onder zijn bevel onderzeeërs een aantal Duitse oorlogsschepen tot zinken gebracht.
Waarna de Duitsers een prijs op zijn hoofd hadden gezet.
Ja Hans, een bewonderingswaardige en honderd procent geweldige man.

Hoe dan ook, zoals gezegd leuk je naam te lezen waarbij weer allerlei herinneringen bij me komen bovendrijven.

Het lijkt me leuk je weer een keer te contacten, ik vermeld daarom mijn e-mailadres.
Dat is: vipservices@planet.nl

Met hartelijke groeten,
Henk Bruijntjes.

Geplaatst door Henk Bruijntjes, 25 juli 2013 16:05:17

Commandeur Van Dulm

Van Dulm, ontegenzeggelijk een dapper onderzeebootkapitein, bracht in de oorlog acht vijandelijke schepen tot zinken. Zeven in de wateren van de Indische Archipel, één in de golf van Biskaje. De laatste was de Duitse U-95, waar bij Van Dulm twaalf opvarenden wist te redden. Dat de Duitsers een prijs op zijn hoofd gezet hadden is een fabeltje, sterker er was van weerskanten veel respect voor elkaar. Tot ver in de jaren zeventig had Van Dulm nog contact met zijn voormalige tegenstanders, die hij gewoon als welliswaar toenmalige vijanden maar ook als collega's zag.

Geplaatst door cor, 28 juli 2013 14:28:39

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web