De Burgerlijke Stand van 12 september

Oscar CAMENZIND (1971, Zwitserland)

Michael Boogerd wil over iets minder dan twee weken graag wereldkampioen worden en hij is dan ook weer een van de favorieten voor de titelstrijd in Salzburg. In 1998 was hij er al eens heel dichtbij. In eigen land nog wel op het geliefde parcours van de Hagenees rond de Cauberg. Hij reed met groot gemak in de kopgroep, waaruit de winnaar tevoorschijn zou komen. Het wachten was op zijn demarrage. Maar Boogie kreeg op het moment suprème een lekke band en een redelijk onbekende Zwitser kon die dag alles. Hij reed zo maar bij renners vandaan als Armstrong, Bartoli en Van Petegem. Dat kan niet waar zijn, dacht ik, toen ik er naar zat te kijken, maar het was waar. Helemaal onbekend was die Camenzind nou ook weer niet, want hij had bij het WK van 1996 al sterk gereden en mooie klasseringen behaald in de Giro, maar dat hij zo goed was wist ik niet.
Met een soort stofbril op zijn neus en zwart bemodderd door het slechte weer leek hij op een mijnwerker en met het Glück Auf op de lippen danste hij solo voor het laatst de Cauberg op om in Valkenburg zegevierend over de streep te komen. 47 jaar na Ferdi Kübler was hij de derde Zwitserse wereldkampioen. Een week later won hij ook de Ronde van Lombardije met hetzelfde machtsvertoon en ook hier kon een sterke Boogerd het niet van hem winnen. In de rest van de twaalf maanden dat hij wereldkampioen was, leek de vloek van de regenboogtrui op hem van toepassing. Eenmaal bevrijd van het tricot won hij nog wel de Ronde van Zwitserland en Luik-Bastenaken-Luik, maar niet meer met die overtuiging van Valkenburg. In 2004 werd hij betrapt op het gebruik van epo. Hij wachtte de gevolgen niet af, maar zette per direct een punt achter zijn carrière. Opgeruimd staat netjes, dacht ik, en ik zag weer die beelden op mijn netvlies van een huilende Michael Boogerd, die op 11 oktober 1998 de sterkste was van de kopgroep. Zal er ooit nog wel een Nederlander wereldkampioen worden?
(Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Walter RÜTT (1883, overleden 23.06.1964, Duitsland)

Deze renner uit een grijs verleden is het Duitse equivalent van onze Piet Moeskops. Er is geen Duitser meer te vinden die hem nog heeft zien rijden, maar iedere oosterbuur met enige sportieve belangstelling heeft wel eens van hem gehoord. Hij werd op z’n zeventiende al prof en ging als sprinter de kost verdienen. Dat lukte best, want hij was razendsnel. In 1913 werd hij wereldkampioen, nadat hij in zijn vaderland weer in genade was aangenomen. In 1904 had hij geweigerd dienst te nemen in het keizerlijk leger en om aan de gevangenis te ontkomen vluchtte hij naar Australië. Daar was het veel moeilijker om als wielrenner in zijn levensonderhoud te voorzien en hij keerde naar Europa terug. Hij ging in Frankrijk wonen tot de Duitse keizer himself gratie verleende. Wilhelm de tweede was een wielerliefhebber en Rütt zou Duitsland wel eens aan een wereldtitel kunnen helpen.
Walter Rütt was ook een goed zesdaagserenner en hij won er negen, waarvan drie met de Nederlander John Stol als maat. In die tijd waren zesdaagsen nog onmenselijke evenementen, waarin zes dagen en zes nachten lang, dus 144 uur aan één stuk - gereden moest worden in sporthallen waar het binnen net zo koud was als buiten, want zesdaagsen werden uitsluitend in de winter verreden. Daar zouden Stam en Slippens hartelijk voor bedanken, maar de generatie Rütt deed het gewoon. Nadat hij zich op voorspraak van de keizer weer in Duitsland mocht vertonen werd hij gedurende de eerste wereldoorlog soldaat in het Duitse leger. Hij was daarna niet meer de grote renner van vroeger, maar hij stopte pas in 1926 met de wedstrijdsport. Hij werd directeur van de Berlijnse wielerbaan die in de jaren dertig volledig is afgebrand. Hij was in Duitsland weliswaar een legende die nooit vergeten is, maar de mens Walter Rütt stierf berooid en eenzaam. Een volledig aan hem gewijde website probeert de herinnering aan de voorvader van Altig, Thurau, Zabel, Ullrich en Voigt levend te houden.

De andere op 12 september geborenen zijn:

BAILO, Osvaldo (1912, overleden 28.02.1996, Italië)
BELDA, Vicente (1954, Spanje)
LAESER, Charles (1879, overleden 02.08.1959, Zwitserland)
LAURITZEN, Dag-Otto (1956, Noorwegen)
MATENA, Willem (1912, overleden 1982, Nederland)
PIZIKS, Arvis (1969, Letland)
RUIT, Gerrit van de (1911, overleden 30.07.1981, Nederland)
SCHURER, Eddy (1964, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 11 september 2006 22:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web