De Burgerlijke Stand van 8 september

MONSERÉ, Jean-Pierre (1948, overleden 15.03.1971, België)

Naarmate de jaren zijn verstreken heeft de periode Merckx (1965-1978) mythologische proporties aangenomen. Veel jongeren die dat tijdperk alleen van horen zeggen kennen, denken vaak dat de Kannibaal geen tegenstand van betekenis heeft gehad. Dat is niet juist, want in die dertien jaar had hij te maken met een lichting renners van zeer hoog niveau. Wie naar de erelijsten kijkt van coureurs als De Vlaeminck, Maertens, Godefroot, Van Impe, Gimondi, Motta, Ocaña, Thevenet, Guimard, Janssen, Zoetemelk, Kuiper en nog een handvol vedetten zal erkennen dat Merckx weliswaar koning eenoog was, maar niet in het land der blinden. Het zou zelfs kunnen zijn dat hij nog tijdens zijn actieve loopbaan te maken had gekregen met een aanstormend talent uit eigen land. Een jonge renner die hem zeker in de klassiekers naar de kroon had kunnen steken, ware het niet dat het noodlot ingreep. Dat was op 15 maart 1971 toen de jongste profwereldkampioen op de weg ooit tijdens een koers in Retie met een auto in botsing kwam en ter plekke overleed. Jempi Monseré, 22 jaar oud, was op slag dood en heel België was verslagen. Hij was in 1969 beroepsrenner geworden en hij won de Ronde van Lombardije, de Ronde van Andalusië en het WK van 1970 in Leicester. Hoe zou zijn carrière verder zijn verlopen? Niemand weet het, we kunnen slechts gissen. Het enige dat we weten is dat hij in de twee beroepsjaren die hem werden gegund heeft geschitterd als een ster aan het firmament. Maar er zijn sterren en sterren. Je hebt er die steeds feller gaan schijnen, maar er zijn er ook die je na verloop van tijd niet meer opmerkt. Door zijn dood werd Jean-Pierre Monseré letterlijk een eeuwige belofte.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Koen DE KORT (1982, Nederland)

‘Wie wil er nu niet voor de ploeg van Saiz rijden? Nee, daar heb ik niet over na hoeven denken. Die man heeft een geweldige reputatie opgebouwd, dat ONCE was toch een droomploeg? Ik heb deze kans dan ook met beide handen aangegrepen.’ Deze woorden liet Koen de Kort in februari 2005 optekenen door Wim Amels van Wieler Revue, nadat hij op voorspraak van Mathieu Hermans door de Spaanse ploeg Liberty Seguros-Würth was gecontracteerd. Na vier jaar in de opleiding bij Rabobank te hebben gezeten was er voor hem geen plaats in het ProTeam en daarom was het aanbod uit Spanje een geschenk uit de hemel. Of Koen nu nog zo over Saiz denkt, weet ik niet, maar hij rijdt nu in dienst van de Spaans/Katachstaanse Astana-ploeg met kopman Vinokourov. Uit de nood geboren vond Vino in zijn vaderland een rijke geldschieter om de ploeg te financieren, die door de dopingcapriolen van Saiz ontheemd dreigde te raken. Het is allemaal niet leuk, maar inmiddels is wel duidelijk dat Astana verder wil en dat bijna dagelijks demonstreert in de Vuelta. Men streeft naar een ProTour-licentie en dat lijkt met Vino in de gelederen geen probleem. Als prof won de in Gouda geboren Brabander tot nu toe enkele wedstrijden, zoals de GP Eddy Merckx (een koppeltijdrit met Thomas Dekker samen) en een etappe in de Tour de l’Avenir. Dit jaar reed hij een onopvallende Ronde van Italië, maar toen was het schandaal rond Saiz en de arts Fuentes al in volle gang. Ik hoop dat Koen na al dat gedonder de rest van het jaar en het volgend seizoen in rustig vaarwater verder kan bouwen aan zijn carrière, want hij heeft zeker talent. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 8 september geborenen zijn:

AERTS, Jean (1907, overleden 15.06.1992, België)
GRETENER, Hermann (1942, Zwitserland)
GREWAL, Alexi (1960, Verenigde Staten)
PAUWELS, Frans (1918, Nederland)
PONTONI, Daniele (1966, Italië)
REDOLFI, Attilio (1923, overleden 15.06.1977, Frankrijk)
SERRANO RODRIGUEZ, Marcos Antonio (1972, Spanje)
WACKERNAGEL, Lars (1975, Duitsland)
WILLEMS, Frederik (1979, België)

Door Fred van Slogteren, 7 september 2006 22:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web