De Burgerlijke Stand van 5 september

Peter WINNEN (1957, Nederland)

Ik kende hem niet toen ik in het voorjaar van 1998 bij hem aanbelde. Een rijtjeshuis in een saaie straat in een Noord-Limburgs dorp. “Pa!!!”, riep de jongen die opendeed naar boven en even later kwam hij de trap af, bestoven door wit stof. Hij was de badkamer aan het slopen om een nieuwe te kunnen aanleggen, verontschuldigde hij zich. Nadat hij zich een beetje had opgefrist namen we tegenover elkaar plaats met mijn taperecorder in de dictaatstand. Het ging niet over zijn Tourprestaties en zijn fantastische overwinningen op l'Alpe d'Huez, maar om zijn ervaringen met ploegleider Peter Post, over wie ik een boek aan het schrijven was. Het werd een moeizaam gesprek. Steeds zorgvuldig geformuleerde, aarzelend uitgesproken diplomatieke antwoorden, waar ik geen moer aan had. Hij had de naam de intellectueel van het peloton te zijn, maar uit niets bleek dat hij ernstig over de persoon Post had nagedacht. Ik zuchtte en zette mijn bandrecorder uit en maakte hem duidelijk dat hij niet bang hoefde te zijn dat ik hem uitgebreid met naam en toenaam in het boek zou citeren. Hij keek me lang en doordringend aan en er vond een metamorfose plaats. Peter begon te praten over zijn jaren bij Post. De ene na de andere messcherpe analyse van de grote ploegbaas kwam over zijn lippen. Prachtige beeldende beschrijvingen hoe Post aan tafel te werk ging als de ploeg of een bepaalde renner in zijn ogen had gefaald. Ik zag Post rond de tafel stieren, tot hij achter de gewraakte renner stond en in steeds scherpere bewoordingen zijn ongenoegen uitte. Terwijl hij dat deed masseerde hij met die grote handen de schouders en de nek van de renner, die het liefst door de grond was gezakt. Ik hoorde het gefascineerd aan en kon het haast niet geloven, maar andere renners bevestigden later dat ze dat Post vaak hebben zien doen. Toen ik twee uur later wegging had ik fantastisch materiaal op de band staan. Peter Winnen was toen nog niet de gevierde auteur, maar een oud-renner die een schat aan ervaringen mooi op papier probeerde te zetten. Hij was al jaren bezig aan HET BOEK! Hij vertelde me over zijn twijfels.

Op eerste kerstdag 2000 pakte ik bij de kerstboom een cadeautje uit. Een boek, en wat voor boek. ‘Van Santander naar Santander’, door Peter Winnen. Ik schreef er een persoonlijke ondertitel in: ‘De twijfels voorbij’. Ik heb het in één adem uitgelezen. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Piet AANDEWIEL (1892, overleden 10.10.1979, Nederland)

In mijn kindertijd stond mijn ouderlijk huis vlakbij De Krommert, een ingewikkeld kruispunt in Amsterdam West waar de Admiraal De Ruyterweg een bocht van negentig graden maakt richting Sloterdijk. Een kort stukje van die hoek verwijderd was van een benedenhuis een winkelpand gemaakt en achter de twee ramen van de voorkamer stonden racefietsen en onderdelen uitgestald. Een snoepwinkel voor een kleine jongen, die zo graag wielrenner wilde worden. ‘Aandewiel’ stond er op de ruit en ik vond het een schitterend toeval dat iemand met die naam een fietsenwinkel had. In die tijd reden veel Amsterdamse renners op Rih of op Joco en het merk Aandewiel zag je veel minder. Het winkeltje op de Admiraal De Ruyterweg kreeg even landelijke bekendheid toen buurtgenoot Piet van Heusden in 1952 verrassend wereldkampioen werd op een Aandewiel. In het blad Wielersport zag ik Piet Aandewiel vaak afgebeeld op ploegfoto’s als mecanicien. Pietje Aandewiel wel te verstaan, want er was ook een Piet. Dat was senior en dat was volgens mijn vader – die nog met hem had gereden – een goede renner geweest. Dertig jaar later ben ik er eens op een vrijdagmiddag binnengestapt. Ik was toerfietser en de volgende dag zou ik een lange rit gaan maken met mijn vereniging. Er werd regen voorspeld, veel regen en ik kocht een knalgeel regenjackje. Pietje hielp me en in het midden van het winkeltje zat een oude man in een fauteuil. Ongevraagd begon hij aan een monoloog over het voordeel van houten wielen tegenover aluminium. Hij had ze nog, zei hij, als enige en ik zou er op vliegen. Pietje stond er ongemakkelijk bij, want hij kende het verkoopverhaal van vader om alsnog de winkeldochters te slijten. Ik heb die wielen niet gekocht, maar van dat regenjackje heb ik veel plezier gehad. Kort daarna is Piet Aandewiel overleden en ik hoor dat het met Pietje nu ook niet goed gaat. Daarom een bijna vervlogen herinnering aan een merk, waar alleen Piet van Heusden me soms nog aan herinnert. (Foto: archief Wim van Eyle)

De andere op 5 september geborenen zijn:

DE RIJCK, Isidoor (1926, België)
HELM, Esther van der (1981, Nederland)
STERK, Klaas Peter (1954, Nederland)
VERSLUYS, Patrick (1958, België)

Door Fred van Slogteren, 4 september 2006 22:00

aandewiel

Artikel gelezen en het was inderdaad zoals het is beschreven, mijn aandewiel fiets waar ik het W.K. op heb gewonnen is nog altijd in mijn bezit, al rij ik nu op de baan nog op een Koga Myata,{aluminium}.
Gegroet, Piet van Heusden.

Geplaatst door piet v. Heusden, 24 maart 2009 17:12:04

Piet junior was op jonge leeftijd ook wielrenner, maar toen 'ie een keer flink op z'n hoofd was gevallen mocht 'ie van pa niet meer, want "wielrennen was veel te gevaarlijk". Piet senior zat inderdaad vaak in de winkel op een leunstoel, en zat dan wielen te vlechten. Ik heb jaren gekoerst op zulke wielen, op een Aandewiel fiets. Piet junior bouwde die met de hand op maat, en op mijn verzoek zelfs met een speciale feature. De fiets is 35 jaar oud maar ik heb er gisteren nog op gereden.

De winkel was uiteindelijk niet rendabel, ik had Piet jr wel gegund dat 'ie er iig tot zijn pensioen een boterham mee had kunnen verdienen.

Geplaatst door Christine, 02 augustus 2009 14:04:49

Aandewiel Adm. de Ruyterweg

Ter info, de winkel zit er nog steeds, alleen meer voor reparaties, maar ook nog voor fietsen. Als je de winkel instapt, lijkt het alsof je in een tijdmachine zit. Interieur uit vervlogen tijden, incl. oude foto's enz. Volgens mij zit nu de kleinzoon erin. De vrouw van Piet jr. doet vaak de deur open voor de klant.

Wil wel zeggen dat t puur een vakman is en voor een spotprijs binnen no time je fiets fixed. Heb er tot voor kort 38 jaar tegenover gewoond en ik wens deze winkel en de mensen niets dan goeds.

Geplaatst door Willem, 22 juni 2010 08:35:38

Aandewiel

Dertig jaar geleden woonde ik in Laren NH.
Op een slechte dag was mijn Germi-racefiets in Hilversum gestolen.
Mijn buren( de familie Ligtermoet van de Huret en Maillard import) hadden nog een Aandewiel-fiets staan.
Het was een hele bijzondere, lugloos gesoldeerd en superlicht.
Een paar maanden heb ik deze fiets gebruikt, hij was niet superstijf maar reed voortreffelijk.

Geplaatst door Bram Smit, 25 november 2010 12:12:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web