Uit de ordners van Jan …

“In het weekend van 18 en 19 februari 1984 was de aandacht van de internationale wielerwereld gericht op het Brabantse Oss. De UCI en de KNWU organiseerden op het parcours De Witte Ruysheuvel de strijd om de wereldtitels veldrijden voor amateurs, junioren en professionals. Namens de UCI schreef Luis Puig, de Spaanse voorzitter van de internationale wielerunie, een voorwoord in het programmaboek. Hij hoopte van harte dat de weersomstandigheden van dien aard zouden zijn dat de renners zich maximaal konden doen gelden. ‘De renners dank ik ... 
... voor hun deelname en inspanningen, moge de besten daarvoor worden beloond’, schreef de voorganger van Hein Verbruggen. Ook KNWU-preses Jan-Karel Hylkema schreef een hartelijk welkomstwoord, waarin hij aangaf blij te zijn dat er voor dit kampioenschap maar een bescheiden beroep hoefde te worden gedaan op de financiële middelen van de wielerunie. Dat kwam door de bereidwillige medewerking van de gemeenste Oss, het Osse organisatie comité, de politie en de vele sponsors.’  
Amateurs en junioren
Het WK-toernooi begon op zaterdagmiddag met de titelstrijd bij de amateurs. Nederland stond aan de start met Frank van Bakel, Hans Boom, Mathieu Hermans, Pierre Frijters, Riny Pley en Henk Baars. Van Bakel, de nationale amateurkampioen, schaarde zich bij de beste drie van de wereld en dat was een prestatie van formaat. De Brabander moest alleen de superieure Tsjech Radomir Simunec en diens landgenoot Miroslav Kvasnicka voor laten gaan In de schaduw van Van Bakel fietsten Mathieu Hermans naar de zevende en Hans Boom naar de negende plaats, zodat we drie landgenoten tot de beste tien veldrijders van de wereld mochten rekenen. Op de zondag was het eerst de beurt aan de junioren, voordat de grote strijd bij de profs zou losbarsten. Ons land bracht Johan Reumer, René Pluis, René Guyt, Hans Hietbrink, Marcel Gerritsen en Wiebren Veenstra aan de start en vooral Reumer en Hietbrink lieten zien dat ons land anno 1984 wel degelijk een goede toekomst had in de winterse discipline van de wielersport. Ondanks een collectieve valpartij in de eerste ronde wisten de twee Nederlanders zich op te werken tot een vijfde en zesde plaats. Wereldkampioen werd ook hier een Tsjech. Dat was Ondrej Glajza en zijn landgenoot Koberna pakte het brons net achter de Brit Dane.
Stamsnijder en Liboton
Volgens het programmaboek was Nederland in de mondiale titelstrijd voor profs vertegenwoordigd door Hennie Stamsnijder, Reinier Groenendaal, Wil Brouwers, Kees van der Wereld en Fons van Katwijk. Stammie werd achteraf de morele winnaar genoemd, maar vond zelf dat je daar niets voor koopt. Hij was vooraf in de pers tot favoriet verklaard en hij reed een puike koers en had voor eigen publiek te maken met Roland Liboton, die deze middag misschien ietsje minder was dan we van hem gewend waren. De kansen voor Stamsnijder om zijn grote rivaal weer eens te kloppen waren dus volop aanwezig. Het duel tussen trok uiteraard alle aandacht en voor de vele chauvinistische Belgen langs het parcours was het de vraag hoe lang Liboton zijn uitdager in het wiel zou dulden? Slechts een enkele Vlaming hield rekening met een eindsprint. De monden werden echter direct gesnoerd door het sterke rijden van Stamsnijder.
Liboton en Stamsnijder
De man uit Enter leidde waar mogelijk de dans en moest alleen in de tweede ronde de Belg even laten gaan. De fietswissel op een van de verzorgingsposten verliep dramatisch toen een vallende materiaalman per ongeluk de derailleur in zijn achterwiel drukte. De strijd leek verloren, want er was geen andere fiets beschikbaar. Die stond pas bij de volgende verzorgingspost en dat was een kilometer verder. Voor het merendeel lopend bereikte de Nederlandse kampioen dat punt en op een nieuw rijwiel zette hij de achtervolging in op Liboton en de Zwitserse veteraan Albert Zweifel. Ruim een ronde duurde de inhaalrace en hoewel indrukwekkend kostte het Stamsnijder veel kracht. ‘In de eindsprint miste ik daardoor net de kracht om de jump van Liboton te beantwoorden, maar voor mezelf weet ik dat ik vandaag de beste was. Liboton bevestigde dat want hij zei na afloop: Het spijt me dat ik Stamsnijder moest kloppen. want hij verdiende de titel.’ Zweifel werd derde, Rein Groenendaal zesde en Kees van der Wereld eindigde als tiende.
Tot volgende week!”
Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 13 februari 2012 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web