Het balhoofdplaatje van Otto …

“Twee weken na het wereldkampioenschap veldrijden davert het nog steeds na in België. Koksijde was een belevenis zonder weerga en Niels Albert is zonder twijfel momenteel de beste zandhaas ter wereld. Ik had jarenlang een verzamelvriend in Koksijde, Jackie Davroux, oud-veldrijder en fietsenmaker (bovenstaand zijn merkplaatje). Jackie verzamelde crossfietsen en grote, kleurige platen, als uiterlijke kenmerken van een provinciale belasting, die vanaf 1896 tot omstreeks 1990 verplicht op elke Belgische fiets moesten zitten. Omstreeks 1990, want niet alle Belgische provincies … 
… schaften de fietsbelasting tegelijk af. Antwerpen deed het als eerste en Luik ging er het langste mee door. Hoewel het weinig of niets opbracht, bleef het daar nog enkele jaren gehandhaafd omdat die provincie destijds zwaar in de schulden zat. Vóór het jaar van afschaffing kon je een in België gemaakte fiets herkennen aan het boutje links op de voorvork. Voor verzamelaars van die platen was het een hele opgave al die platen in bezit te krijgen, want in elke provincie waren anno 1976 zo’n tachtig verschillende platen in omloop en er waren acht provincies. Dat is 640, plus dan nog aparte platen, zoals in de provincie West-Vlaanderen, voor gewone fietsen, tandems, drijpikkels (bakfietsen) huurfietsen, oorlogsinvaliden (vanaf 1919), personen onder de 14 jaar en kroostrijke gezinnen. En niet te vergeten de vrijstellingsplaten voor postbodes, gasmeteropnemers en champetters (veldwachters). Als je al die ongeveer twaalfhonderd verschillende platen bij elkaar had, dan was je collectie compleet. Jackie had ze allemaal en was daar uitermate trots op. Ik heb die trots eens onbedoeld ondermijnd, toen ik hem een plaat schonk afkomstig uit Belgisch Congo, die ik dubbel had. Hij wist niet dat die belastingplicht ook in voormalige Belgische kolonie had bestaan en besefte dat het niet waarschijnlijk was dat hij al die ontbrekende platen ooit nog allemaal te pakken zou krijgen.Himmelhoch jauchzend, verwelkomde hij me en zum Tode betruebt, liet ik hem achter, na een voorzichtige poging tot troost met de woorden: ‘Een verzamelaar die niets meer te verzamelen heeft, is geen echte verzamelaar meer.’
Tot volgende week!”
Otto Beaujon 
Door Fred van Slogteren, 10 februari 2012 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web