De Kus!

Als ik in de Tour, Giro of Vuelta etappewinnaars op het podium zie staan met aan weerszijden een fraaie dame, dan valt het me altijd weer op hoe plechtstatig de ceremonie van het kussen tegenwoordig verloopt. Er zit geen greintje passie of lol in. Smak links en smak rechts en dat is het dan. De dames verdwijnen volgens een strakke planning om plaats te maken voor twee andere dames die hetzelfde doen met de leider in een van de klassementen. Soms valt zo’n renner even … 
… uit zijn rol en spuit hij de champagne niet alleen richting publiek en fotografen, maar ook naar de dames. Waarschijnlijk krijgt hij daar een geldboete voor, want het gebeurt slechts sporadisch. Na het kussen wordt er even cheese gezegd om iets van een glimlach op de gezichten te brengen en dan gaan de smoelwerken weer op chagrijn. Nee dan in de tijd van Rolf Aldag, de meesterknecht van Jan Ullrich, die hier op de foto staat te stralen als een aap met zeven staarten. Voor die lange Duitser was winnen niet iets alledaags, maar een belevenis waar hij – blijkens deze foto – volop van wilde genieten. Hij had gewonnen – verdammt noch mal– en dat wilde hij weten ook. Twee lekkere wijven naast hem die er ook de lol van inzagen en er hoefde echt geen Käse gezegd te worden, want de lach is spontaan en het geluk oprecht. Ook Aldag was er een van de Epo en die tijd willen we geen van allen terug. Cynici zullen nu wellicht opmerken dat die nog steeds niet voorbij is, maar op een mooie winterse zaterdag bezondigen we ons niet aan doemdenken. De tijd van de Epo hoeven we niet terug, maar wel een vrolijke kusceremonie waarbij het plezier van de winnaar op ons en de camera’s overslaat. Opdat deze rubriek nog jaren mag bestaan. (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 4 februari 2012 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web