Uit de ordners van Jan …

 

“De tijd van het jaarlijkse terugblikken is weer begonnen, want nog maar een dikke maand en we zitten weer aan de oliebollen. Diverse wielertijdschriften bedienen hun lezers met een fraai livre d’or en er kan gekozen worden voor de renners, rensters en talenten van het jaar. En als dat allemaal voorbij is, is het voor de liefhebbers wachten op de jaarboeken van Herman Harens en Paul de Keyzer, waarin het terugblikken nog eens uitgebreid wordt overgedaan. Dat was in vroeger tijden niet anders en in de jaren zeventig was de jaarlijkse terugblik van het vermaarde Franse wielerblad Miroir du Cyclisme iets om …

… naar uit te kijken voor de Europese wielervolgers. Daarom heb ik vandaag de 209de editie van november 1975 uit mijn ordners gehaald voor een terugblik. Op de cover staat natuurlijk een actiefoto uit de Tour de France, want na zeven jaar van buitenlandse (voornamelijk Merckxiaanse) overheersing had eindelijk weer eens een Fransman gewonnen. Bernard Thevenet had, tot vreugde van alle Fransen, de schier onverslaanbare kannibaal een legendarische nederlaag toegebracht.
Op dezelfde cover werd ook prominent le fiasco de Mexico aangekondigd, zijnde de mislukte pogingen van Roy Schuiten om het werelduurrecord van diezelfde Merckx scherper te stellen. Schuiten had met zijn pogingen gehoopt daarmee zijn superseizoen 1975 in stijl af te kunnen sluiten. Hij had met overmacht de Grand Prix des Nations en de Grand Prix Lugano gewonnen en zou in deze vorm in Mexico zeker slagen. Op vrijdag 31 oktober ondernam Schuiten op de Olympische piste in Mexico Stad tot twee maal toe een poging waarbij hij niet slaagde. In de eerste had hij na een kwartier hardfietsen al een achterstand van 10 seconden op zijn eigen schema en een volle ronde op Merckx. Met een iets lichter verzet klom de Zandvoorter een uur en twintig minuten later weer in het zadel, maar na ruim 24 minuten stapte het 24-jarige talent opnieuw af. Hij had toen 22 kilometer afgelegd en noteerde bijna een minuut achterstand op de tijd van Merckx. Het ging gewoon niet, zei hij eerlijk tegen de pers. ‘Het tempo van Merckx ligt misschien te hoog voor mij. Aan de baan heeft het niet gelegen en de tweede keer ook niet aan de fiets. Ik kan niemand een verwijt maken, het lukte gewoon niet. Ik ben niet uitgeput, ik heb geen last van het hoogteverschil, maar ik kan hier gewoon niet hard genoeg rijden.’ Eddy Merckx was in Grenoble – waar hij aan de zesdaagse deelnam - niet gerust op de afloop geweest, getuige de mooie foto op pagina 19. Daarop zien we hem gespannen naar een tv scherm turen, waarop de beelden vanuit Mexico te zien zijn. ‘Ik geloof niet dat Schuiten het ooit zal redden, ik geef de West-Duitser Thurau meer kans, maar die zal in de naaste toekomst nog geen poging wagen’, zei de opgeluchte Belg volgens de begeleidende tekst.

In dit bijna afgelopen jaar heersten de Belgen in de klassiekers, want Gilbert, Nuyens, Van Summeren en Van Avermaet wonnen de belangrijkste grote eendagswedstrijden. In 1975 was de overmacht van onze zuiderburen echter nog vele malen groter. Nadat Joseph Bruyère de Omloop Het Volk had gewonnen, zegevierde Merckx in Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik. Freddy Maertens en Roger De Vlaeminck tekenden voor Gent-Wevelgem, Parijs-Brussel en Tours-Versailles (Maertens) en Parijs-Roubaix (De Vlaeminck). Alleen de Ronde van Lombardije kende in Francesco Moser een niet-Belgische winnaar. In bijna alle klassiekers overheersten de Belgen ook in de toptien. Het meest sprekend in de Ronde van Vlaanderen, waar slechts één niet-Belg (Gerben Karstens) als zesde een plaatsje bij de beste tien veroverde. De belangrijkste eendagswedstrijd van het jaar ging echter aan de Belgische neus voorbij. In het WK in hun eigen Yvoir ging Hennie Kuiper in de slotfase aan de haal en dankzij het geweldige knechtenwerk van Zoetemelk en Knetemann hadden Merckx, Maertens en De Vlaeminck het nakijken. Het was een geweldig weekend voor ons land, want vóór Kuiper op zondag de regenboogtrui greep, hadden op de zaterdag ook Tineke Fopma bij de vrouwen en André Gevers bij de amateurs dat gedaan. Bijzonder was dat in 1975 alle grote ronden een prooi waren voor thuisrijders. Augustin Tamames won in Spanje, Fausto Bertoglio in Italië en Bernard Thevenet in Frankrijk. Dit alles staat te lezen onder de kop: Tous les résultats d’une grande année.
Miroir du Cyclisme gaf enkele hoofdrolspelers van 1975 een kenmerkende omschrijving mee. Zo was Bernard Thevenet éblouissant (oogverblindend), Eddy Merckx constant, Roger de Vlaeminck omniprésent (overal aanwezig), Freddy Maertens surprenant (verrassend), Francesco Moser prometteur (veelbelovend), Lucien Van Impe mystérieux, Raymond Poulidor inquiétant (verontrustend), Daniël Morelon brillant en Joseph Fuchs inattendu (onverwacht). Over de Nederlandse helden Joop Zoetemelk en Hennie Kuiper hadden ze helaas geen omschrijving. Joop had maar zo l’homme revenu genoemd kunnen worden voor zijn uitstekende come-back na die zware val in mei 1974 toen het met zijn loopbaan gedaan leek. Binnen het jaar was hij echter weer terug op het allerhoogste niveau. Kuiper hadden ze zowel intelligente als combatif (strijdlustig) kunnen noemen. Ondanks alle successen moesten de grote jaren voor Nederland (lees Raleigh) nog aanbreken. In die periode zal het blad vast wel eens het woord dominante hebben gebruikt voor het Nederlandse geweld van de Bende van Peter Post.

tot volgende week!”

Jan Houterman
 

Door Fred van Slogteren, 28 november 2011 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web