Van de smalle bandjes naar de gladde ijzers …

 
De ongekend warme nazomer en het milde herfstweer zorgen voor een welkome verlenging van het fietsseizoen. Toch komen we er niet onderuit dat de winter komt. Sinterklaas is in het land en op tv zijn de eerste schaatswedstrijden al weer uitgezonden. De kunstijsbanen zijn ook weer geopend en op De Uithof in Den Haag, waar ik geregeld kom, trekt dagelijks een peloton schaatsers rondjes. Aan de bonte kleding kun je zien dat een groot deel van die mannen en vrouwen ook op de racefiets actief is en schijnbaar moeiteloos …

… zijn ze overgeschakeld van fiets- naar schaatsrondjes. Gezegend met stalen spieren, ijzersterke ruggen en een grote longinhoud, beulen ze zich af op het kunstijs. Ter voorbereiding op een mooie Molentocht, een alternatieve Elfstedentocht maar altijd dromend van de enige echte tocht der tochten. De fiets is de basis van hun conditie en de combinatie van schaatsen en wielrennen gaat meer dan een eeuw terug toen Jaap Eden in beide sporten excelleerde en wereldkampioen werd. Sindsdien zijn er legio voorbeelden van schaatsende wielrenners en wielrennende schaatsers. Overeenkomsten in de spiergroepen die bij beide sporten worden gebruikt, samen met het duursportkarakter worden vaak als verklaring voor dit sporthuwelijk gegeven, terwijl er ook nog wel een culturele achtergrond zal zijn. De combinatie wielrennen en schaatsen intrigeert mij, want ik ben van beide sporten een groot liefhebber. Daar zal ik in de komende wintermaanden op de slogblog een en ander over publiceren en een aantal van die duosporters uit de vergetelheid halen. Aanleiding voor deze nieuwe rubriek is een aflevering van de wekelijkse serie Herinneringen bij een foto die over Marius Strijbis (1918-2008) ging. Deze Noord-Hollander leeft bij een select aantal sportliefhebbers voort als de man van het werelduurecord. Nadat hij in 1947 in Amersfoort het Nederlands uurrecord op 30 kilometer en 56 meter had gebracht, vestigde hij twee jaar later in het Noorse Hamar een werelduurrecord met een afstand van 32 kilometer en 660 meter. Op natuurijs uiteraard, want kunstijsbanen bestonden toen nog haast niet. Dat record is nooit officieel erkend en werd pas in 1968 op kunstijs verbeterd. Voorzover ik kan nagaan is er op natuurijs nooit sneller gereden en is Strijbis dus nog altijd officieus werelduurrecordhouder. Wieleruitslagen van hem heb ik (nog) niet kunnen achterhalen, maar het staat vast dat deze sportman fanatiek het wielrennen heeft beoefend. Misschien kunnen Wim van Eyle en Hans Middelveld hierover eens reageren, omdat ik heb begrepen dat zij Strijbis hebben gekend. De in 1982 door Wim gepubliceerde verhalen over recordverbeteringen in het boek Een Eeuw Nederlandse Schaatssport heb ik natuurlijk gelezen. Daarin verwijst Strijbis naar zijn wielertrainingen als basis voor zijn schaatsprestaties. IJs en wieler dienende hoop ik op deze plaats in de komende wintermaanden een boeiende reeks verhaaltjes te kunnen publiceren over Nederlandse wielschaatsers en schaatswielers. Met een postuum eerbetoon aan Marius Strijbis, de vergeten werelduurrecordhouder om te beginnen. (Foto: archief Hans Middelveld)

Tot volgende week!”

Ad van der Linden
 

Door Fred van Slogteren, 19 november 2011 11:00

Strijbis

Marius Strijbis was een zeer
ingetogen man, bijna verlegen zou je haast zeggen. Toen ik
kennis met hem maakte woonde
hij op een geel stil plekje
in het Noorde van Noord-Holland waar hij het water
niveau in de gaten hield.
Een alleenstaand huisje en (zo te zien) een alleenstaande man. Hij vertelde over zijn record, maar alles heel rustig zonder veel enthousiasme Zo was hij nu eenmaal, rustig en gewoontjes
wim

Geplaatst door wim van eyle, 18 april 2015 16:08:40

De Fransman Léon Quaglia reed in januari 1928 op de baan van Chamonix al 32 km 970 meter. Maar alle werelduurrecords tot op heden zijn officieus. De ISU erkend ze niet. De prestatie van Quaglia bleef mede daardoor uitsluitend in Frankrijk - en vermoedelijk in en om Chamonix waar Quaglia woonde - bekend. In Nederland wist men er zeer lang niets van, zodat Strijbis ten onrechte als werelduurrecordhouder werd aangemerkt. Quaglia was ook een topijshockeyer. Hij startte in 1924 en 1928 in de Olympische Spelen. Twee weken voor de Spelen (toen nog demonstratie) van Chamonix werd hij op de nieuwe piste kampioen van Frankrijk op de lange baan door alle afstanden met ruime voorsprong te winnen.

Geplaatst door Ron Couwenhoven, 07 oktober 2015 08:54:17

Strijbis-Quaglia

Bedankt, Ron Couwenhoven, voor de aanvulling op de verbetering van het schaatswerelduurrecord door Marius Strijbis. De geschiedenis van dit record is zeker officieus te noemen. Ik ken de prestaties van Léon Quaglia en heb zijn naam ook in lijstjes van recordhouders zien staan. In on-line archieven is echter terug te vinden dat Nederlandse kranten in die tijd (1928) schreven dat er meetfouten waren gemaakt bij de poging van Quaglia. Zo zouden er vijf ronden teveel zijn geteld … Wat ook de waarheid mag zijn, zowel Quaglia als Strijbis zijn zonder enige twijfel bijzondere sportmensen te noemen. Komende winter hoop ik in de serie “Van de smalle bandjes naar de gladde ijzers“ nog eens aandacht te schenken aan Marius Strijbis. Ditmaal ook aan zijn prestaties op de racefiets.

Geplaatst door Ad van der Linden, 07 oktober 2015 11:54:45

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web