Uit de beeldentuin van Jac …

 

“Na zijn dood op 18 november 1987 is Jacques Anquetil onder meer geëerd met deze gedenksteen. Die staat op het kruispunt van de wegen D36 en de D938 in de vallei van de Chevreuse, nabij Parijs. Dat is geen willekeurige plaats, want deze Côte de Chateaufort ligt op het parcours van de Grand Prix des Nations, de beroemde tijdrit die Maître Jacques, een van de grootste tijdrijders uit de wielerhistorie, negen maal wist te winnen. Oorspronkelijk stond er …

… op die plaats een bronzen sculptuur, gemaakt door beeldend kunstenaar Milcko Stack, maar die is op enig moment gestolen. Een replica staat bij het hoofdkantoor van de UCI in het Zwitserse Aigle. De plaquette bij het beeld van Stack is wel bewaard gebleven en siert nu de vervangende steen. Daarop staan Anquetil’s meest aansprekende overwinningen en dat zijn: vijf keer de Tour de France, negen keer de Grand Prix des Nations, één keer Bordeaux-Parijs en een verbetering van het werelduurrecord. Anquetil was een begenadigd tijdrijder maar kende in die discipline ook zwakkere momenten. Zo was hij in de prestigieuze koppeltijdrit om de Trofeo Baracchi in 1962 gekoppeld aan zijn ploeggenoot, de Duitser Rudi Altig. Die had eerder dat jaar de overwinning in de Vuelta van hem afgesnoept en ze konden daarom moeilijk door één deur. In de Tour van dat jaar had Altig de groene en Anquetil de gele trui gewonnen en het leek de organisatie daarom een goed idee de beide laureaten te koppelen. Bij de start zag Anquetil er niet goed uit, want hij was ziek, nerveus, vermoeid en vooral slecht gehumeurd. Altig daarentegen voelde zich die dag geweldig en kon het niet nalaten dat aan zijn koppelgenoot te laten merken. Vooral op de fiets, want hij reed vanuit het vertrek een dermate hoog tempo dat Anquetil volledig werd gesloopt en de laatste vijftig kilometers - bijna dood van ellende - niet meer uit het wiel kon komen. In het stadion van Brescia miste hij van uitputting zelfs een bocht en reed volkomen van de wereld als een zombie het publiek in. Gelukkig was de tijd bij het opkomen van de baan geklokt, anders was het duo daardoor de overwinning misschien nog ontgaan. Altig vindt het nog steeds een van zijn mooiste overwinningen, maar zal er niet snel bij vertellen dat er enkele dagen na die zege nog zo’n koppeltijdrit werd verreden in Baden-Baden. Toen waren de rollen omgekeerd, want Anquetil was helemaal weer Monsieur Chrono en vereffende glimlachend de openstaande rekening. Altig werd voor eigen publiek vernederd en slaagde er na de finish slechts met veel moeite in zuchtend en steunend van zijn fiets te stappen.

Tot over veertien dagen!”

Jac Zwart
 

Door Fred van Slogteren, 19 november 2011 9:00

Anquetil

Jac
Anquetil heeft twee maal het werelduurrecord verbeterd. De eerste maal in 1956 toen hij het 14 jaar oude record van Fausto Coppi verbeterde tot 46,159 km en de tweede maal in 1967 toen hij het 9 jaar oude record van Roger Rivière verbeterde tot 47,493 km. Over dat record ontstond een hoop commotie omdat Anquetil niet naar de dopingcontrole ging. De UCI zat enorm met dat record in haar maag. Er bestonden, naar ik me herinner, nog geen sancties tegen het niet ondergaan van een dopingcontrole. De UCI werd gered door Ferdinand Bracke die een paar weken later het werelduurrecord bracht tot 48,093 km.
In diverse lijsten kom je dat record van Anquetil uit 1967 tegen. Ik heb geen idee of dat record erkend is.

Geplaatst door Piet van der Meer, 19 november 2011 16:26:53

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web