De Burgerlijke Stand van 23 augustus

Johan BRUYNEEL (1964, België)

Er werd als renner veel van hem verwacht. Het was ook geen alledaagse jongen, deze charmante en sympathieke coureur uit Izegem, de woonplaats van Patrick Sercu. Een elegante en gesoigneerde verschijning met een HBO-opleiding Marketing op zijn conto. In zijn profcarričre reed hij onder meer voor Lotto, Once en Rabobank. Hij had bovendien een vriendin waar iedere man het hoofd voor omdraaide, tenzij die blind of gecertificeerd homo was. Met Muriel aan zijn zijde gingen alle deuren voor Johan open. Toch is er niet uitgekomen wat er van hem werd verwacht. Hij begon zijn wielerleven op de baan en daar deed hij de souplesse op waarmee je als wegrenner het verschil kunt maken. Als beroepsrenner ging hij meer op de weg rijden en hij ontdekte zich zelf. Hij kon goed bergop en reed een redelijke tijdrit. Hij won de Henninger Turm, maar hij was toch vooral een ronderenner. In 1990 won hij de Tour de l’Avenir en hij won etappes in de Tour, de Vuelta en in kleinere rondritten, maar een derde plaats in de eindstand van de Ronde van Spanje 1995 was toch zijn plafond. Hij was iemand met een helder verstand die alles wat hij zag en beleefde op zijn harde schijf zette. Hij stopte in 1998 en werd toen direct benaderd door Lance Armstrong om de US Postal-ploeg te gaan leiden, waarmee Lance na het overwinnen van zijn ziekte verpletterend terugkwam. Ik denk dat we het aandeel van Bruyneel in het succes van Armstrong niet moeten onderschatten. De Amerikaan weet precies wat hij wil, maar ik denk dat dat toch vaak is geweest na overleg met zijn Belgische vriend. Na het afscheid van Armstrong is de ploeg nog niet het solide bolwerk van weleer, maar als grote ploeg zou ik Discovery Channel vooralsnog niet afschrijven. Zeker zolang Johan Bruyneel daar de dienst uitmaakt. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Manfred DONIKE (1933, overleden 21.08.1995, Duitsland)

Jan Janssen heeft eens een maand schorsing gehad omdat hij weigerde naar de dopingcontrole te gaan die werd uitgevoerd door ene dokter Bouteille. Die meneer Fles was een honds figuur, die totaal geen verstand van wielrennen en renners had en hij behandelde ze alsof ze oudvuil waren. Dat kon van Manfred Donike niet gezegd worden, want dat was zelf een goede wielrenner geweest voor hij bij de Spelen van 1972 in München voor het eerst aantrad als dopingcontroleur. Hij was in 1954 beroepsrenner geworden om zijn studie Geneeskunde en daarna Scheikunde te kunnen betalen. Hoewel hij ook op de weg reed en in 1960 een etappe won in de Ronde van Nederland, was Donike vooral actief in de zesdaagsen, waarin hij met Edy Gieseler een sterk koppel vormde. Om die beestachtig lange wedstrijden – 144 uur vrijwel aan één stuk fietsen – door te komen, gebruikten veel renners in die tijd amfetaminen. Niet om te winnen, maar om het vol te houden. Ook Donike greep regelmatig in de pot met pillen, maar hij kreeg last van een neveneffect: slapeloosheid. Daarom bleef hij een bescheiden gebruiker die wel zag welke verwoestende gevolgen die troep voor veel renners had.
Eenmaal gestopt als wielrenner en afgestudeerd legde hij daardoor een meer dan normale belangstelling aan de dag voor het onderwerp doping. Met zijn specifieke opleiding groeide hij uit tot een dopingjager zonder weerga, wiens naam onlosmakelijk verbonden is aan beruchte affaires als die van Ben Johnson, Katrin Krabbe en Gert-Jan Theunisse. Het door hem opgerichte Instituut voor Biochemie in Keulen werd onder zijn leiding een vooraanstaand en innoverend instrument in de strijd tegen dope en Manfred Donike was er van overtuigd dat hij met zijn instituut een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de bestrijding van het probleem en misschien wel het begin van de totale eliminatie.
Toen hij in 1995 bij de Afrikaanse Spelen in Johannesburg aan een hartaanval bezweek, begonnen in Italië en Spanje voor het eerst renners te vliegen, die tot dan tot de koekenbakkers werden gerekend. ‘Alles is ijdelheid’, staat in de bijbel geschreven.

De andere op 23 augustus geborenen zijn:

ACCORDI, Renzo (1930, Italië)
ALBERDI, Felipe (1930, Spanje)
BAEYENS, Henri (1937, België)
BARBARA, Serge (1973, Frankrijk)
BERG, Debby van de (1980, Nederland)
BIANCHI, Siro (1924, overleden 16.06.1992, Frankrijk)
BOLZ, Mario (1976, Duitsland)
DE KEYSER, Luc (1952, België)
DEGEETERE, Gustaaf (1880, overleden 21.03.1906, België)
DOWNING, Russell (1978, Groot Brittannië)
DUPREZ, Jurrina (1991, België)
ENGELEN, Jochen (1988, België)
FERNANDES SILVA, Janildes (1980, Brazilië)
HAXELMANS, Gustaaf (1929, België)
JORGE, Jaime (1982, Portugal)
KIRCH, Joé (1984, Luxemburg)
KUCUBAY, Kemal (1982, Turkije)
KUKTA, Marius (1988, Litouwen)
LAGRANGE, Pierre (1923, Frankrijk)
LUNARDI, Silvano (1933, Italië)
MARTINS LIZUARTE, Manuel Goncalves (1978, Portugal)
MOLANDSVEEN, Andreas (1983, Noorwegen)
NIHLEN, Marcus (1981, Zweden)
PAUWELS, Dirk (1963, België)
PEREIRA MAGALHAES, Delmino (1967, Portugal)
PEREZ, Cristobal (1952, Colombia)
PERMINOV, Evgeny (1984, Rusland)
POITSCHKE, Enrico (1969, Duitsland)
POTTHOFF, Daniel (1976, Duitsland)
RAMMLER, Julian (1987, Duitsland)
ROSA RIBEIRO, José Agostinho (1968, Portugal)
SAEN, Louis (1924, overleden 15.08.1995, België)
SEIZ, Hubert (1960, Zwitserland)
SILVA, Janildes Fernandes (1980, Brazilië)
STEEVENS, Leo (1933, overleden 2003, Nederland)
TOLOSA CALVO, Rafaël Antonio (1958, Colombia)
TOP, Hennie (1956, Nederland)
TRUS, Antoine (1943, Polen)
VAN DER VLOET, André (1940, België)
VANDERLINDEN, Odiel (1933, België)
WECKERT, Werner (1938, Zwitserland)
WILCHES TUMBIA, Gustavo (1962, Colombia)
WILSON, Joshua (1984, Australië)

Door Fred van Slogteren, 23 augustus 2006 0:00

Manfred Donike

Professor Manfred Dönike
Ik hoorde voor het eerst van Manfred Dönike tijdens de Tour de France van 1960. Hij was toen lid van de Duitse ploeg. Het was zowel voor mij (als toeschouwer) als voor hem (als renner) de eerste Tour. Hij wist zich een paar keer bij de eerste tien te plaatsen en stapte af in de elfde etappe.
In 1988 hoorde ik van hem als dopingbestrijder. Hij was degene die het zeer omstreden standpunt huldigde (en ook de uitvinder ervan was) dat bij een verhouding van 6:1 of meer bij testosteron en epi-testosteron er sprake moet zijn van dopinggebruik. In veel gevallen zal dat zo zijn, maar al spoedig kwam men erachter dat er wel degelijk situaties zijn, dat ondanks deze verhouding er geen sprake is van dopinggebruik. Soms wordt het epi-testosteron niet of vertraagd aangemaakt en is ondanks de normale hoeveelheid testosteron de verhouding verstoord. Veel topsporters zijn ten onrechte gestraft op een “verkeerde” verhouding van lichaamseigen stoffen. Een enkele maal kon een sporter dit “vergrijp” succesvol aanvechten.
Ooit was er een Belgische wielrenner (ik ben helaas zijn naam kwijt) die “betrapt’’ werd op gebruik van testosteron en vervolgens leverde Dönike het bewijs, dat de man onschuldig was. Toen de kritische journalist Mart Smeets aan Dönike de vraag stelde hoe het dan zat met Gert Jan Theunisse, liet onze kritische journalist zich als een klein kind in de hoek zetten. Dopingbestrijders voelen zich misdaadbestrijders. De manier van opsporen van doping is m.i. meer misdadig dan het gebruik van doping. Het volledig ontkleed pissen onder het toeziend oog van derden druist in tegen elk gevoel van menswaardigheid. De whereabouts doen denken aan elektronische enkelbanden.
Terwijl Kevin van Impe de crematie van zijn zoontje aan het regelen was, moest hij voor de ogen van een dopingcontroleur naakt een plas doen. Kurt Hovelynck kreeg een dreigbrief van de UCI omdat hij zijn whereabouts niet had ingevuld. Hovelynck lag al een tijdje in coma in een ziekenhuis. Zal de WADA waanzin ooit eindigen.

Geplaatst door Piet van der Meer, 23 augustus 2012 20:33:56

Echt waar?

Is het echt waar dat Donike een paar keer bij de eerste 10 reed in de Tour van 1960? Ik meen me te herinneren dat hij er totaal niets van bakte. De eerste keer dat ik Donike zag was in de Ronde van Nederland ook in 1960. Helmond was de finishplaats van de eerste helft van een etappe en Donike's ploeggenoot Jaroszewicz won de maasaspurt. In de vooravond was er het tweede gedeelte,een criterium eveneens in Helmond. In de tussenliggende tijd was er dus voldoende tijd om allerlei wetenswaardigheden te vergaren en jarenlang heb ik een misschien wel pagina uit het programmaboekje met de foto's van de deelnemende Torpedo renners. Waarom weet ik niet meer maar Donike werd mijn favoriet. In eerste instantie leek dat goed gezien want in diezelfde ronde zou Donike nog een etappe winnen. Vol verwachting zou ik daarna dus zijn verrichtingen in de Tour gaan volgen,maar zoals gezegd, favorieten kunnen vies tegenvallen ( ook toen al)

Geplaatst door Albert van de Donk, 25 augustus 2012 21:34:00

nogmaals Donike

Manfred Donike werd in 1960 in de etappe Brussel- Malo les Bains 10e (winnaar Rene Privat) en in de etappe limoges-Bordeaux 9e (winnaar Martin van Geneugden).

In het boek Amacordsneeuw van Joep Scholten (een buitengewoon lezenswaardig boek, jammer dat daar in de pers weinig aandacht aan besteed is) lezen we de volgende regels over Donike: "Manfred Donike, de dopingjager uit Duitsland heeft zich door Nebiolo (in 1984 voorzitter van de internat. atletiekfederatie en lid van het IOC) laten manipuleren door tijdens de O.S. van Los Angeles minstens acht namen van dopingzondaars buiten de annalen te houden.'

Geplaatst door Piet van der Meer, 26 augustus 2012 11:47:53

Ja, echt waar dus.

Bedankt Piet voor deze opfrisser. Waarschijnlijk redeneerde ik in die tijd wat minder genuanceerd als nu. Waarschijnlijk ging ik er gewoon vanuit dat je favoriet behoorde te winnen en van "slechts" een paar top-10 klasseringen werd je niet blij met als gevolg het (onterechte) gevoel dat Donike er niets van bakte. Dat leeft dan in je vage herinnering voort en komt weer bovendrijven als enige decennia later de naam voor het eerst genoemd wordt als dopingbestrijder.

Geplaatst door Albert van de Donk, 26 augustus 2012 16:24:18

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web