Herinnering van een schoffie …


“Geïnspireerd door de successen van de Nederlandse renners in de Tour de France, bedacht hoofdagent Hartman van de Haarlemse kinderpolitie, in 1955 een soort mini-Tour de France. In die tijd was ‘op vakantie gaan’ voor veel gezinnen nog een onbetaalbare luxe, en dus werden de kinderen de straat op gestuurd om zich te vermaken. De schoolvakanties duurden zes weken en dat was te lang om alleen maar braaf te knikkeren of touwtje te springen. Om te voorkomen dat ze rottigheid gingen uithalen werd door agent Hartman toen de Haarlemse Muggenronde in het leven geroepen en op maandag 1 augustus 1955 ging de allereerste editie van start. Behalve brave kinderen reed er ook altijd een ploeg zogeheten schoffies mee, jongens die voor kleine vergrijpen al eens met de politie in aanraking waren geweest. De Muggenronde was dan ook tevens bedoeld als een soort opvoedingstherapie voor schorriemorrie en ik hoorde daar bij. Verse stopverf was in die tijd prachtig speelgoed om er van alles mee te boetseren en dat materiaal haalde ik op de nieuwbouw bij ons in de buurt, waar je het zo uit pas geplaatste ruiten kon peuteren. Op een dag werden we ...

... door een bewaker betrapt en mijn witblonde krullen deden me in zijn getuigenis de das om. Oom agent bracht mij naar het bureau, waar ik een ernstige schrobbering (zo heette dat toen) kreeg, honderd strafregels moest schrijven en als officieel erkend schoffie een startbewijs kreeg voor de Muggenronde. Ik beschouwde dat laatste niet als straf, hoewel ik hevig teleurgesteld was dat ik niet op mijn net verworven eerste racefiets mocht rijden, maar verplicht op mijn gewone jongensfiets mee moest doen. Met een schetterende geluidswagen voorop, trokken we op die maandag met een groot peloton kinderen een week lang door Nederland en werd er elke dag fanatiek gestreden voor de ritoverwinning en de gele trui. Met agent Hartman als een soort Jacques Goddet rechtop met z’n kop door het open dak van de geluidswagen. Hij zag alles en met zijn bonus- en strafpunten gooide hij iedere avond weer het hele klassement door de war. Op feodale wijze, mag je wel zeggen, reden waarom de man bepaald niet populair was, met name onder de schoffies. Als je onderweg onderuit ging, maar ondanks een druppeltje bloed op je knie of arm zonder te huilen weer op je fietsje klom kon je rekenen op bonuspunten, maar als de vuisten niet alleen werden gebruikt om het stuur vast te houden dan kwamen er direct strafpunten achter je naam. Wij zagen daar in onze jeugdige verontwaardiging nog niet de redelijkheid van in en dat is ook wel weer te begrijpen. Overnachten deden we in grote tenten die iedere dag opnieuw door vrijwilligers werden opgezet. Afbreken hoefde niet, want dat hadden wij meestal al voor ze gedaan. Warm eten kreeg je net als later in militaire dienst uit grote gamellen op je bord gekwakt, terwijl we van de broodmaaltijd altijd een wedstrijdje maakten van wie de meeste boterhammen weg kon werken. Dat ging net zo fanatiek als het fietsen en op een keer heb ik een broodmagere jongen eens 22 droge sneeën brood naar binnen zien werken tot hij bijna stikte vanwege een overvolle maag en gebrek aan drinken. Na een week vol lol en opvoedkundige maatregelen werd de stoet bij terugkomst op de Grote Markt onder massale belangstelling weer feestelijk ingehaald. De winnaar werd in zijn gele trui uitbundig gehuldigd, terwijl de verliezers tandenknarsend toekeken. ‘Als die Hartman mij niet elke dag strafpunten had gegeven, had ik daar kunnen staan, verdomme!’ In deze tijd is het door het sterk toegenomen verkeer helaas niet meer mogelijk een Muggenronde op die manier te organiseren. Het evenement bestaat echter nog steeds, maar zonder lange fietstochten door het land. Wel met etappes in de regio Haarlem, met steeds de finish op de Grote Markt. Ik ben vorige week weer eens gaan kijken en zag een grote groep jongens en meisjes op de fiets in een langgerekt lint vertrekken. Het zijn de kinderen en kleinkinderen van de schoffies van toen met hier en daar een donker koppie als bewijs dat de inburgering gestaag voortschrijdt. Ze zijn op de groei als wielrenners gekleed, rijden grotendeels nu wel op racefietsen, maar het geluk op de kindergezichtjes is nog net als toen. Alleen de schoffies zijn er niet meer bij, want die vinden stopverf helaas al lang niet meer interessant. (Foto: www.muggenronde.nl)

Tot volgende week!”

Jan van der Horst

Door Fred van Slogteren, 4 september 2011 12:00

herinneringen

Wat een prachtig verhaal. Ik ben nog niet zó oud maar denk nu al regelmatig dat het leven vroeger een stuk ongecompliceerder was en dat ik blij ben dat ik dat allemaal heb mee gemaakt. Kinderen van nu leven toch in een heel andere wereld waar veel meer van ze verwacht wordt.

Geplaatst door Willy Kwantes, 04 september 2011 18:39:52

" Schoffie "

Beste Jan van der Horst,ik neem aan uit Haarlem, indien juist heb ik de goede persoon voor ogen, jij bent op die manier in de wielersport terecht gekomen, die buiten het Nederlandse Kampioenschap, het jaar kan ik mij niet meer herinneren, het was ieder geval tussen 1960 en 1975 de ROOD-WIT-BLAUWE trui kreeg omgehangen te Zandvoort, dat was iets waar ik ooit van droomde echter voor mij was zo iets niet weggelegd, ik moest het een handvol overwinningen doen in de criteriums met andere ereplaatsen als tweede en derde, ja heden tendage zijn dit ook podiumplaatsen, maar in onze tijd gold alleen voor de overwinnaar de huldiging met na afloop een extra ereronde, die is ook uit onze sport verdwenen, helaas, daar de klassiekers een brug te ver voor mij waren, niet de capiciteiten lagen er aan ten grondslag, nee het waren de trainingskilometers die mij de das om deden, ja met een aanvangkelijke werkweek van 48 uur, moest ik de dagelijkse kilometers na werktijd ca. 17.30 uur nog beginnen, en vooral in het voorjaar moesten de nodige kilo's die er in de wintermaande bijgekomen waren er weer aftrainen, ja eind April was ik dan weer een concurent van jouw in de wedstrijden tot ca. 120 km. Zoals vermeld in de klassiekers kon ik geen potten breken en moest meestal, na 140 km de wedstrijd verlaten, te weinig traingskilometers, denk ik, lagen hieraan ten grondslag, maar het is fijn om te lezen dat je ook een geweldig verhaal kan vertellen voor je wielervrienden, en dat doet mij deugd, en je blonde lokken zoals jij had, zullen ook wel plaats gemaakt hebben voor hopenlijk een andere kleur, of is de mooie coupe verdwenen, ja dat kan ook bij de een wat vroeger dan de ander, nu beste kerel ik wens jou nog een vruchtbare tijd met de pen toe, zodat wij als oudrenners hier nog van kunnen genieten, in ieder geval hartstikke bedankt voor de pennenvruchten door jouw geschreven, je oude concurrent van de jaren 1960-1966, Theo ten Dam uit de residentie.

Geplaatst door Theo. ten Dam, 08 september 2011 00:09:10

Theo ten Dam

Beste Theo, leuke reactie en net als aan alle andere wielervrienden; schroom niet om jullie wieleranekdotes hier op slogblog te vertellen!

Geplaatst door Jan v d Horst, 08 september 2011 10:17:58

Burgerlijkestand

L.S., op het moment dat ik op bovenstaandstukje reageerde, 8 September 2011 00.09 uur, was mijn 74e verjaardag in Nederland 9 minuten oud, mijn zus uit New Zealand had mij een halfuur daarvoor reeds gefeliciteerd via Skype, daar was ik al bijna een halve dag jarig, dat gebeurt ook bij iedere persoon levend waar ook ter wereld, raar maar waar, ik zou als oud-renner van de jaren 1955 t/m 1970 het op prijs stellen ook in de annalen van jullie Burgerlijke wielerarchief te worden opgenomen, U weet beter dan mijn persoontje hoe dat moet gebeuren, ik hoop dat zoiets gerealiseerd kan worden, ik zeg jullie bij voor baat dank voor de te nemen moeite, Mijn naam is Theodorus J.C.P. ten Dam geboren 8-9-1937 te 's-Gravenhage ( officieel ), geen probleem om oud te worden gezond leven en blijven en doorgaan met ademhalen is mijn devies, Ik groet U allen!

Geplaatst door Theo. ten Dam, 08 september 2011 16:12:26

anekdote

Een anekdote
Naar aanleiding van het verhaal van Jan van der Horst over de poepende man (inmiddels al enige tijd geleden) moest ik denken aan de volgende anekdote, welk verhaal ik tientallen jaren geleden gelezen heb in de Panorama of Nieuwe Revu. Een anekdote is een waar gebeurd verhaal, maar dan een beetje aangedikt. Deze anekdote is wat meer aangedund.
Eind jaren vijftig, begin jaren zestig was er een etappewedstrijd in een Noord Afrikaans land (Algerije, Tunesië). Er reed een Nederlands amateurteam mee. West Europeanen hebben een wat gevoelige maag voor eten uit zuidelijke landen. Je raakt daar wat makkelijk aan de diarree. Werner Swaneveld uit Oudenbosch, één van de Nederlandse deelnemers, had tijdens één van de etappen behoorlijk last van buikloop. Hij moest diverse malen van de fiets en liet vervolgens in de greppel alle hoop varen. Het steeds terug fietsen naar het peloton kostte een hoop kracht. Een ploegmakker had een goede tip. “Werner als je nou je kont achter je zadel plaatst, zal ik je broek over het achtereind van je zadel trekken (met de huidige koersbroeken gaat dat niet) en dan laat je vervolgens alles lopen.” Een goede tip. Werner voegde de daad bij het woord en spoot al fietsend alles naar beneden. Waar de ploegmakker en Werner Swaneveld niet aan dachten, was de middelpuntvliegende kracht van de achterband. De stront spoot met dubbele snelheid terug en kwam op de rug, nek en hoofd van de renner. De afloop weet ik niet. Misschien werd hij wel direct uit de strijd genomen en heeft een jurylid zijn rugnummer afgespeld, hoewel ?
In 1972 reed ik een paar wedstrijden bij de Brabantse wielerbond. Er liep daar altijd een keurig heerschap rond, mooie regenjas en een op maat gesneden pak, licht grijzend haar. Het was Werner Swaneveld. Toen dacht ik die anekdote kan niet waar zijn.
PS 1
Theo ten Dam, nog gefeliciteerd met je verjaardag

PS 2
Theo ten Dam, Jan van der Horst was in 1966 kampioen van Nederland. Ik was toeschouwer in Zandvoort en was niet blij. mijn favoriet, Leo Duijndam (met ij en niet met y)werd tweede

Geplaatst door Piet van der Meer, 08 september 2011 20:37:39

Poep en kak

De poep vloog alle kanten op. Nou dat was even lachen zeg, ik kom niet meer bij. Maar niet heus! Het is niet te hopen dat de 'poep en kakverhalen' nu Fred weg is, de overhand krijgen.

Geplaatst door Jos Kars, 08 september 2011 22:26:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web