Het fenomeen Roy Schuiten ...

 
Het is een van de mooiste verhalen uit de geschiedenis van de wielersport en omdat het al weer ruim negen jaar geleden is dat Roy Schuiten plotseling overleed, is dit een goede gelegenheid het nog eens na te vertellen. Na een geweldig amateurseizoen stapte Roy in juni 1974 onverwacht over naar de beroepsrenners. Drie maanden later werd hij wereldkampioen achtervolging, nadat hij kort daarvoor in één week tijd …

… de Ster der Beloften en de Grand Prix des Nations had gewonnen. Die laatste wedstrijd was toen min of meer het officieuze wereldkampioenschap tijdrijden, een titelstrijd die toen nog niet bestond. Een dergelijk fenomeen wilde de organisatie van de Trofeo Baracchi graag aan de start hebben omdat deze prestigieuze koppeltijdrit tussen Brescia en Bergamo altijd de grootste renners aan de start had. De favorieten waren Eddy Merckx en Roger De Vlaeminck, bepaald geen vrienden maar aan elkaar gekoppeld omdat Merckx per se wilde winnen en De Vlaeminck al weken in topvorm verkeerde. Schuiten werd gecontracteerd, maar niemand wilde met hem rijden. De wereldkampioen van 1973 – Felice Gimondi – weigerde, bang als hij was door Schuiten kapot te worden gereden en ook andere vedetten hadden geen trek. Uiteindelijk vond men het jonge opkomende talent Francesco Moser bereid met Schuiten te starten. De ambitieuze Italiaan was al een week tevoren in Brescia om iedere meter van het parcours in zijn hoofd te prenten. Na een paar dagen kwam hij Merckx en De Vlaeminck op het parcours tegen, bezig aan een meedogenloze training om maar niets aan het toeval over te laten. Maar waar was Schuiten? Die kwam pas een dag voor de start in Brescia aan, omdat hij mee had gedaan aan het wereldkampioenschap koppelkoers op de baan. Dat wordt niks, dacht Moser, maar hij schrok zich te pletter toen hij bij een korte training het wiel van Schuiten maar ternauwernood kon houden. De wedstrijd werd een sensatie. Halverwege lag het koppel Schuiten-Moser met de vierde tussentijd al twee minuten achter op Merckx-De Vlaeminck. Maar op het venijnige klimmetje van de Gussago, waar iedereen normaliter terugschakelt, daar schakelde Schuiten een paar tandjes bij en Moser moest alles geven om niet gelost te worden. In een verschroeiend tempo reed Schuiten als een streep naar de finish en Moser kon niet meer op kop komen. Toen iedereen over de streep was bleek het gelegenheidsduo bijna drie minuten sneller te zijn geweest dan het favoriete koppel Merckx-De Vlaeminck. Een staaltje machtsvertoon als maar zelden in de wielersport vertoond. De foto dateert van twee jaar later toen het duo tweede werd. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)
 

Door Fred van Slogteren, 29 november 2015 12:00

Herinnering

Bovenstaand verhaal doet me denken aan de Acht van Brasschaat, de Herkansing van het Wereldkampioenschap op de Bredabaan in Brasschaat
De stem van de microfonist klinkt me nog als muziek in de oren, maar dit terzijde.
Moser en Schuiten lieten daar een stukje hardrijden zien, geweldig!!!
Het jaar ben ik vergeten maar de herinnering is me altijd bij gebleven.

Geplaatst door Gerard Liesker, 29 november 2015 14:38:36

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web