De Burgerlijke Stand van 14 augustus

Herman VANSPRINGEL (1943, België)

Een geweldige renner die alleen door zijn gebrek aan uitstraling en zijn bescheidenheid nooit een vedette werd. Hij was echter te goed om als een loser de wielergeschiedenis in te gaan. Zonder een winnaarstype te zijn won hij talloze wedstrijden, waaronder Gent-Wevelgem, de Omloop Het Volk, de Ronde van Lombardije, Parijs-Tours, het Kampioenschap van Zürich en natuurlijk zeven keer Bordeaux-Parijs, de monsterrit die helaas niet meer wordt verreden. Maar Vanspringel (en niet Van Springel) is het bekendst geworden door zijn nederlaag in de Tour de France 1968, toen hij in de afsluitende tijdrit nipt door Jan Janssen werd geklopt. Om van die dag een goed beeld te krijgen, voor mijn boek over de eerste Nederlandse Tourwinnaar, ging ik in maart 2001 bij Vanspringel op bezoek. Hij woonde toen in een klein dorp in de nabijheid van Temse samen met zijn vriendin, nadat zijn huwelijk door tragische omstandigheden was gestrand. Gewend aan de paleizen waarin oud-renners van zijn niveau plegen te wonen, was het even wennen zeker toen Herman ook nog bleek te werken. Hij was advertentie-acquisiteur voor een drukkerij gespecialiseerd in gemeentegidsen. Daar is niks mis mee en misschien deed hij het wel om niet de hele dag te hoeven niksen, maar toch. Hij had zijn naam dus niet echt uitgebuit en dat past wel bij hem.
Hij was een plezierig gesprekspartner die open en eerlijk over zich zelf en anderen sprak en zich niet groter maakte dan hij was, een handicap waar veel oud-renners het patent op hebben. Zijn relaas over die gedenkwaardige zondag in juli 1968 neemt een behoorlijke plaats in mijn boek in, want als je over die Tour (vijf hoofdstukken) schrijft dan kun je niet om Vanspringel heen.
Nadat het boek was uitgekomen werden de beide kemphanen van vroeger uitgenodigd voor een gesprek in een talkshow van de BRT. Janssen is bij dat soort gelegenheden een spraakwaterval, waar je als interviewer geen kind aan hebt, maar Herman zat er zwijgend bij. Toen hem gevraagd werd wat hij van het boek vond, bekende hij het nog niet gelezen te hebben. Ontroerend vanwege de bescheidenheid vond ik zijn woorden: “Ik zal er wel in voorkomen, want die mens is ook bij mij geweest.”
Herman, als je dit leest gefeliciteerd met je 63e verjaardag en ik hoop dat je nog net zo verliefd naar je toenmalige vriendin (nu mevrouw Vanspringel) kijkt, als toen die middag. En doe de groeten aan Rick van Berkel!
(foto: archief Wim van Eyle)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Andrea CARREA (1924, Italië)

Deze Italiaanse renner uit de jaren vijftig is voor mij de verpersoonlijking van de ‘gregario’, de waterdrager. Hij was de meesterknecht van Fausto Coppi, de man die het knechtensysteem min of meer heeft uitgevonden en optimaal heeft ingevoerd. In het peloton was Carrea niet bij zijn meester vandaan te slaan. Het was een grote vent en hij hield de maestro niet alleen uit de wind maar zette hem ook permanent in de schaduw. Hij verliet alleen zijn plekje als Coppi aangaf dat hij een uitlooppoging moest neutraliseren of als er drinken moest worden geroofd. Als hij een uitlooppoging moest verijdelen dan sprong hij achter de uitlopers aan en dat ging hem makkelijk af, want hij was natuurlijk een heel goede renner. Dan bleef hij aan het wiel en hij ontregelde waar hij kon het tempo. Meestal werden de vluchters dan weer ingerekend, maar als dat niet lukte dan ging hij in de finale voor de etappewinst of in ieder geval voor een ereplaats. Zo belandde Andrea Carrea in de Tour van 1952 volkomen onverwacht in de gele trui. Hij was meegesprongen met een kopgroep in de negende etappe van Mülhouse naar Lausanne. De Zwitser Walter Diggelmann won de rit en onze landgenoot Jan Nolten werd derde. In hun kielzog kwam Carrea – die geen centimeter kop had gedaan - over de streep en tot zijn niet geringe verbazing werd hem de gele trui aangetrokken door de permanente rondemiss Yvette Horner. Toen Coppi over de finish kwam, stond de nieuwe klassementsleider er wat beteuterd bij. Hij bood zijn baas zijn verontschuldigingen aan. Die werden ruimhartig geaccepteerd, want de frêle campionissimo wist toen al dat het maar voor even zou zijn. De volgende dag – het was de eerste keer dat de karavaan naar l’Alpe d’Huez ging – haalde Coppi vernietigend uit en hij nam de maillot jaune van zijn lijfeigene over en stond die niet meer af. Die zocht de volgende dag met een tevreden gezicht zijn plaatsje in het peloton weer op. Vlakbij Coppi en omdat hij zo’n goede renner was kon hij lang bij zijn meester blijven en eindigde hij als negende in het eindklassement. Hij wordt vandaag 81 jaar en misschien hangt die gele trui wel bij hem aan de muur. Maar ik betwijfel het. Bij hem hoort een Bianchi-truitje met uitgelubberde achterzakken door de vele flessen water die er in hebben gezeten. (foto: archief Wim van Eyle)

De andere op 14 augustus geborenen zijn:

ALDAPE CHAVEZ, Moises (1981, Mexico)
AUDEHM, Gerd (1968, Duitsland)
BALAGUER ALBAMONTE, José Julian (1963, Spanje)
BARBÉ, Médard (1914, overleden 25.08.2000, België)
BOSCOLO, Angelo (1974, Italië)
CALLENS, Christian (1947, België)
CALVENTE GORBAS, Manuel (1976, Spanje)
CAPPELLE, Marnix (1969, België)
CLAEWAERT, Jaak (1947, België)
COLETTO, Agostino (1927, Italië)
CURTOLO, Alberto (1984, Italië)
DE VLAEMINCK, Geert (1967, overleden 09.10.1993, België)
DELACOTTE, Guy (1921, Frankrijk)
DOBIAS, Richard (1975, Slowakije)
DREWNICKI, Przemyslav (1982, Polen)
DUMONT, Jean (1943, Frankrijk)
DUYVEJONCK, Jef (1907, overleden 31.01.1989, België)
ELLINIKAKI, Eleftheria (1980, Griekenland)
GUARNIERI, Jacopo (1987, Italië)
HELMINEN, Matti (1975, Finland)
HENCKAERTS, Sylvain (1938, overleden 23.01.2003, België)
JALES FERNANDES, José Arlindo (1984, Portugal)
LEACH, Ryan (1977, Verenigde Staten)
LEWIS, Shaun (1986, Australië)
LINDBERG, Marie (1987, Zweden)
MAARTENS, Jeremy (1979, Zuid-Afrika)
MORI, Franco (1944, Italië)
PERON, Andrea (1971, Italië)
PINFOLD, Andrew (1978, Canada)
RHIELE, Mohcena (1981, Marokko)
RIPOLL, José-Andrès (1965, Spanje)
ROGER, Stéphane (1973, Frankrijk)
RUDOLPH, Ehrenfried (1935, Duitsland)
SCHILLIGER, Marcel (1982, Zwitserland)
SEGUY, Claude (1961, Frankrijk)
SERPELLINI, Marco (1972, Italië)
SEUBERT, Philipp (1986, Duitsland)
STEVENS, Erik (1960, België)
TAMKORV, Helmet (1975, Estland)
TINCHELLA, Daniele (1952, Italië)
VAN NEVELE, Adolphe (1906, België)
VAN TIJGHEM, Alfons (1901, overleden ???, België)
VYNOKUROV, Andriy (1982, Oekraïne)
WEBEL, Carsten (1979, Duitsland)
YAVORSKYY, Sergyy (1982, Oekraïne)
ZELLER, Valentin (1977, Oostenrijk)

Door Fred van Slogteren, 14 augustus 2006 0:00

Jan Janssen-Herman Vanspringel

Het duel Jan Janssen Herman Vanspringel
Vandaag is Herman Vanspringel 70 jaar geworden, een mooie gelegenheid om terug te komen op de slottijdrit van de Tour van 1968. Een tijdrit die Jan Janssen zo “verrassend” won van Herman Vanspringel. De Belg was een uitstekend tijdrijder. In 1969 en 1970 won hij de Grand Prix des Nations. In vele publicaties wordt gesteld dat Jan Janssen de tijdrit van de Tour van 1968 nooit had kunnen winnen van Vanspringel. In het, overigens goed geschreven, boek van Fred van Slogteren: “Jan Janssen vedette op de grens” staat m.b.t. de tijdrit het volgende over de strijd tussen Jan Janssen en Herman Vanspringel: “Ook deze Belg (de andere Belg was Bracke) was een uitstekende tijdrijder die hij (Jan Janssen) tegen het horloge nog nooit achter zich had kunnen houden, behalve dan op de eerste dag van deze Tour in de proloog. In zo’n kort fel ritje kon Jan tot het uiterste gaan, maar in een tijdrit over bijna vijfenvijftig kilometer lag dat anders.”
Het hier bovenstaande is echter in tegenspraak met de “harde” cijfers.
Onderstaand de uitslagen van de tijdritten in de Tour de France van 1966 t/m 1968. Herman Vanspringel maakte in 1966 zijn Tourdebuut, Jan Janssen in 1963.

1966:
Eerste tijdrit Vals les Bains 20 km 1 Raymond Poulidor 28’26’’; 11 Jan Janssen op 57’; 14 Herman Vanspringel op 1’04’’.
Tweede tijdrit Rembouillet Parijs 51,3 km 1 Rudi Altig 1h 06’48’’; 11 Jan Janssen op 2’33’’; 12 Herman Vanspringel op 2’34’’
1967:
Proloog in Angers 5,75 km 1 Jos้ Maria Errandonea in 7’43’’; 3 Jan Janssen op 10’’; 15 Herman Vanspringel op 20’’.
Versailles Parijs 46,6 km 1 Raymond Poulidor 1h 02’52’’; 4 Jan Janssen op 1’30’’; 15 Herman Vanspringel op 2’34’’
1968:
Proloog in Vittel 6,1 km 1 Charly Grosskost 8’27’’; 2 Jan Janssen op 2’’; 12 Herman Vanspringel
op 23’’.
Melun Parijs 55,2 km 1 Jan Janssen 1h 20’09’’; 2 Herman Vanspringel op 54’’.

Van 1966 t/m 1968 zijn er zes tijdritten verreden in de Tour de France. In alle gevallen eindigde Jan Janssen voor Herman Vanspringel. Opmerkingen in de trant van; “Jan Janssen had normaal gesproken nooit Herman Vanspringel kunnen verslaan in de tijdrit” zijn derhalve niet terecht. Dat na 1968 Vanspringel zich ontwikkelde tot een gerenommeerd tijdrijder doet voor de beslissende tijdrit in de Tour van 1968 niet ter zake.
Tussen 1966 en 1968 kon ik geen andere etappewedstrijden vinden dan de Tour de France, waarin Herman Vanspringel en Jan Janssen tegelijk van start gingen

Een andere reeks uitslagen geeft de progressie aan van Jan Janssen in de lange tijdritten van de Tour de France van 1964 t/m 1968. In de Tour van 1963 kwam Jan Janssen niet aan de tijdrit toe.

1964 Peyrehorade-Bayonne 42,6 km 1 Anquetil 1h 01’53’’; 29 Janssen op 6’06’’
1965 Versailles-Parijs 37,8 km 1 Gimondi in 50’57’’; 18 Janssen op 2’31’’
1966 Rembouillet-Parijs 51,3 km 1 Altig in 1h 06’48’’; 11 Janssen op 2’33’’
1967 Versailles-Parijs 46,6 km 1 Poulidor in 1h 02’52’’; 4 Janssen op 1’30’’
1968 Melun-Parijs 55,2 km 1 Janssen in 1h 20’09’’; 1 Janssen op 0’00’’

Deze bijna rekenkundige (of is het meetkundig) reeks geeft een logische ontwikkeling aan in de vooruitgang van Jan Janssen als tijdrijder en de winst in de slottijdrit van 1968 komt derhalve niet als een verrassing uit de lucht vallen.

Geplaatst door Piet van der Meer, 14 augustus 2013 07:40:19

karakters

Beste Piet, Het heeft weinig zin om over feiten in discussie te gaan. Die liegen niet, maar laten wel de psychologie van verschillende karakters buiten beschouwing. Vanspringel was een betere tijdrijder dan Janssen en dat is door beide heren beaamd. Zie de resultaten van de Belg in de grote tijdritten van toen als de GP des Nations en de GP Lugano. Daar is Janssen nooit gestart omdat hij er niets te zoeken had. Waar het in de Tour van 1968 om ging was het karakter van Jan, die als het er om ging meer kon dan normaal. Vanspringel was een tijdrijder sec die gewoon altijd zo hard reed als mogelijk was. Janssen kon, zoals de Engelsen, zo mooi zeggen 'rise to the occasion', maar zou waarschijnlijk in de GP des Nations volledig door Vanspringel zijn zoekgereden. Ik heb bij mijn research voor dit boek uitvoerig met beide mannen gesproken en ze zeiden allebei dat normaal gesproken Vanspringel had gewonnen, maar er stond een Tourzege op het spel en dat woog voor het karakter van Jan iets zwaarder dan voor dat van de drie jaar jongere Herman, die overigens in die rit heel slecht is begeleid door zijn sportdirecteur Fran็ois Cools. Dat zijn allemaal dingen die niet in de statistieken staan, maar vaak wel van doorslaggevende betekenis. Ga echter door met mij waar mogelijk op de vingers te tikken, want ik ben ook maar een mens. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 14 augustus 2013 10:59:03

nogmaals Janssen Vanspringel

Beste Fred,
Ik heb me de laatste twee maanden verdiept in de Tour van 1967 i.v.m. een boek dat ik aan het schrijven ben over deze Tour. In dat jaar won Herman Vanspringel een etappe en om die reden heb ik een hoofdstukje aan hem gewijd. Ik heb Vanspringel destijds zien komen en zien gaan en toch was ik nu weer verrast over zijn schitterende carri่re. In de slottijdrit van de Tour ’67 eindigde Janssen voor Vanspringel. Ik ben toen verder gaan zoeken en ontdekte dat t/m 21 juli 1968 Janssen altijd voor Vanspringel eindigde in tijdritten. Ik kon alleen tijdritten in de Tour vinden, Ze hebben niet gezamenlijk in de Giro of Vuelta gereden, noch in Parijs-Nice of de Ronde van Zwitserland (nogmaals tot 21 juli 1968). Voor zover ik kan nagaan heeft Vanspringel voor die datum niet deelgenomen aan de Grand Prix des Nations. Hij debuteerde daar in september 1968. In mijn herinnering was Vanspringel de betere tijdrijder t.o.v. Jan Janssen en had Jan Janssen normaal gesproken de Tour van ’68 niet kunnen winnen. Echter mijn “ontdekking” wierp een ander licht op de zaak. Ik heb het verhaal dat ik gisteren op Slogblog plaatste al eerder toegestuurd aan enkele bevriende wielerliefhebbers. Ook zij waren verbaasd. Vervolgens heb ik de stoute schoenen aangetrokken en het verhaal naar Jan Janssen gestuurd. Hij was duidelijk verbaasd en verrast. De discussie is niet zozeer : wie was de betere tijdrijder. Dat was zonder meer Herman Vanspringel. Echter t/m 21 juli 1968 was Jan Janssen de betere tijdrijder. Als hij in zes opeenvolgende tijdritten sneller is dan Vanspringel, kan dat geen discussie zijn. Ik heb het verhaal niet op Slogblog geplaatst om jou op de vingers te tikken, maar om anderen deelgenoot te maken van mijn verbazing over de tijdritduels tussen Jan Janssen en Herman Vanspringel tot 21 juli 1968.
In mijn boek kom ik terug op de slechte begeleiding van Vanspringel in de beslissende tijdrit. Ik citeer: Op de slotdag van de Tour de France van 1968 stond Herman Vansprringel aan de leiding. Het was niet in het belang van de Belgische wielersport dat Vanspringel die Tour zou winnen. Eddy Merckx zou in 1969 zijn Tourdebuut maken en niemand twijfelde eraan of hij zou die Tour winnen. Het zou mooi zijn als hij na dertig jaar de eerste na oorlogse Belgische winnaar zou worden. Een Touroverwinning van Vanspringel zou het feestje van Merckx bederven. Er gaan veel indianenverhalen rond over de slottijdrit van Vanspringel in de Tour van 1968. Het staat voor mij wel vast, dat hij toen niet optimaal begeleid is. Wat overigens niet wil zeggen dat hij bij wel optimale begeleiding de Tour van 1968 gewonnen zou hebben.

PS
In mijn boek heb ik het steeds over Herman van Springel i.p.v. Herman Vanspringel. In de offici๋le startlijst van de Tour de France staat geschreven Herman van Springel en George Vandenberghe.
Sommige namen worden consequent fout geschreven. Ik denk hierbij aan bv Leo van der Pluijm en Leo Duijndam, beide namen met een lange ei en niet met een Griekse y (Pluym, Duyndam)

Geplaatst door Piet van der Meer, 15 augustus 2013 13:23:00

Janssen - Vanspringel

Beste Piet,

Met alle respect voor je "ontdekking", maar ik herinnerde mij al eens dezelfde analyse gelezen te hebben op deze blog in 2011:

http://www.bloggen.be/wielrennen_mijmeringen/archief.php?startdatum=1300662000&stopdatum=1301266800

Geschreven door een Belg, dat maakt het geheel nog wat saillanter.

Groet,
Jac

Geplaatst door Jac Zwart, 15 augustus 2013 20:52:01

Janssen-Vanspringel

Beste Jac,
Bedankt voor je tip. Ik had het woord ontdekken al tussen haakjes geplaatst, omdat ik me niet kon voorstellen dat het niet al eerder gesignaleerd was.
Ik had het overigens niet gelezen. Dat Jan Janssen tot 21 juli 1968 de betere tijdrijder was, weten weinigen.

Geplaatst door Piet van der Meer, 15 augustus 2013 21:13:38

Janssen - Vanspringel

Graag gedaan, Piet. Misschien heb je nog iets aan die informatie voor je boek. Ik was ook verrast toen ik het artikel een tijd geleden las, want de perceptie is anders.

Maar zoals Fred al zei: de feiten liegen niet.

Groet,
Jac

Geplaatst door Jac Zwart, 15 augustus 2013 21:23:28

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web