Het was me het weekje wel!


Zelden is de laatste jaren zo naar de Tour uitgekeken als dit jaar. In de eerste plaats hadden we twee Nederlandse ploegen in plaats van één en hadden we voor het eerst sinds jaren weer een Nederlandse kopman, die volgens velen een podiumplaats niet kon ontgaan. Hoe anders is het gelopen met Robert Gesink. Hij faalde en moest in de beklimming van de Tourmalet – de eerste echte confrontatie met de favorieten - passen. Op een pijnlijke wijze en het gebaar naar Barredo was veelzeggend. Diens reactie ook, want de Spanjaard lichtte de kont en reed als een streep naar de staart van het peloton. Ik had medelijden met Robert en hoewel ik alle ...

... verklaringen serieus neem, denk ik dat de oorzaak van deze afgang tussen zijn oren zit. Hij is als talent voorzichtig gebracht, werd niet te jong in het diepe gegooid, kreeg alle ruimte om zijn rijke wielergaven te ontwikkelen. Twee keer ging hij naar de Tour in een vrije rol. Als tweede man achter Denis Menchov, de Raborus die al drie grote ronden op zijn naam had staan en in wiens schaduw het ontkiemende stekje tot wasdom mocht komen. Hij reed al een goede Vuelta en in de Tour van vorig jaar imponeerde hij. Maar altijd in de wetenschap dat hij nog mocht falen. Dit jaar werd al vroeg bekend dat Menchov bij Rabobank ging vertrekken en dat alle kaarten op Robert zouden worden gezet. Hij piepte in interviews dapper en met veel uhhhs, dat hij er klaar voor was. En dat was-ie ook, fysiek gesproken. Maar tussen de oren, zong het rond, dat de jongens met wie hij jarenlang in de kleuterklas van de bank had gelachen en gedold nu zijn knechten waren. In de boerenstand, waar hij uit stamt, is een knecht niet hetzelfde als een boer, en dat had hij moeten weten. Na elke etappe complimenteerde hij de ploeg overdadig, omdat ze zo goed voor hem hadden gewerkt. Dat heb ik nog nooit een kopman zien doen, want daar worden ze goddomme voor betaald. Een leider weet dat de taken in het leven verdeeld worden. De een is de baas, de ander de knecht. De meeste knechten blijven dat ook altijd, omdat ze de mentaliteit missen de baas te spelen. Zoetemelk was ook geen baas, maar wel het type werknemer dat bij ontstentenis van de patroon de zaak draaiende kon houden. Janssen riep zijn knechten keihard ter verantwoording als ze niet deden wat-ie wilde en voor een vloekende Raas waren ze als de dood. GODVERDOMME RIJEN!!! klonk het dan en als het toen was toegestaan de zweep te hanteren, dan was dat zeker gebeurd. Dat kan Robert niet, vrees ik, hij is meer het type van: “zou je asjeblieft voor mij een bidon willen halen? Ik heb zo’n dorst.” En dat drukte in deze Tour zichtbaar op die lieve jongen die in een rol is geduwd die niet bij zijn persoonlijkheid past. Dat voelden de benoemde knechten, die weliswaar netjes deden wat was opgedragen, goed aan maar ze voelden de onzekerheid bij hun leider die geen leider is. Robert Gesink is ongetwijfeld een van de beste renners van dit moment, maar voor het adequaat invullen van het kopmanschap zal Rabobank een andere oplossing moeten vinden. Na het debacle op de Tourmalet werd de ploegtactiek veranderd. Jongens als Tjallingii en Mollema haalden opgelucht adem en togen direct ten aanval. Ook ons lijdend voorwerp was opgelucht en er stond vrijdag voor de start dan ook een andere Robert Gesink voor de camera. De ogen knepen ontspannen, de uhhhs kwamen aanzienlijk minder uit zijn mond en hij had weer plannen. Arme Robert, ik zou hem direct binnenhalen als ideale schoonzoon, maar ik zie hem geen bedrijf leiden. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 17 juli 2011 10:00

Bedanken

Oké, een rittenkaper is iets anders dan een klassementsrijder maar ik hoor Cavendish niets anders doen dan uitvoerig zijn ploegmaten, zijn ploeg te bedanken.

Geplaatst door Jos van Nierop, 17 juli 2011 10:25:10

Arjan

Totaal niet mee eens. Ik denk dat hij echt veel last van de val had. Het enige wat mentaal zwaar voor hem is de verwerking van het verlies van zijn vader. Nota bene overleden na een val van de fiets. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Verder zit het in zijn koppie goed en is hij een prima kopman en leider binnen de ploeg. Geef Robert nog een paar jaar en dan zal hij je grote ongelijk bewijzen Fred.

Geplaatst door Arjan, 17 juli 2011 10:25:48

Leiders

Over leiderschap zijn boekenkasten vol geschreven. Bij succes twijfelt niemand aan de leider, dan vouwen we onze handen en kijken devoot omhoog en juichen ons de keel schor. Zodra het tegenzit, morrelt de goegemeente. Dan mogen psychiaters opdraven (zie Bram Bakker bij Smeets) voor een verklaring en bedrijft iedereen schaamteloos psychologie van de kouwe grond. Als een reflex menen we dan ook oude relikwieën van zolder te moeten halen. Met hun manhaftigheid geëtaleerde leiderschap van vroeger staven we ons gelijk. In dat licht gezien waren Stalin, Mao of Pol Pot grote leiders tot de geschiedenis anders oordeelde en ze van zijn voetstuk te donderden. (Genocidepleger avant la lettre J.P. Coen, lang aanbeden held uit onze geschiedenis, dreigt ruim 4 eeuwen na dato nu eindelijk zijn ereplaats te verliezen in Hoorn)

De tragiek van de huidige sport is dat er teveel aandacht voor is. Vooral verkeerde aandacht. Een overdaad aan journalisten struint rondom de grote evenementen. Hun gebrek aan fantasie proberen ze te compenseren met het opsokkelen of neersabelen van de sporter, daarbij vaak niet gehinderd door enige kennis van zaken. Prestaties worden bejubeld en in één adem wordt er aan de overwinnaar - of lijder van groots geleden leed - Jezusachtige eigenschappen toegedicht. Bij de verliezers van het moment wordt de pen in triviool gedoopt.
De grote kunst als sporter is om die onzin langs je heen te laten gaan. Die kunst moet Robert Geesink nog leren. Mocht dat niet lukken, loopt hij het risico ooit te eindigen in zelfgekozen isolement. De ‘Godverdomme Rije’ schreeuwende voormalige vedette uit Zeeland is een mooi voorbeeld. Hardnekkig boos op de hele wereld omdat hij in zijn autoriteit is aangetast.

Afgelopen zaterdag in de bijlage van de Volkskrant een mooi artikel over winnaars en losers. Het blijkt een twee-eenheid die walsend door het leven gaat. Gerefereerd wordt aan het boek van Wilma de Rek, ‘Allemaal Losers, de kunst van het verliezen.’
Ik citeer graag een behartigenswaardige zin uit dat boek: Een winnaar steekt zoveel energie in het ‘winnaar blijven’ dat de rest van het leven ongemerkt aan hem voorbijgaat.
Ga toch fietsen, zou ik willen zeggen, en kijk goed rond. Ik genoot van het oprechte plezier van Philippe Gilbert om de overwinning van Jelle Vanendert.

Geplaatst door joep scholten, 17 juli 2011 12:23:09

Leiderschap

Het falen van Robert Gesink is een samenloop van omstandigheden.De toch wel zware valpartij,en vooral het ontbreken van zijn vader,hebben er voor gezorgd dat Robert gewoon niet in goede doen is geraakt.
Ook vraag ik mij af of hij wel met de goede vorm de Tour is ingegaan want tijdens het NK stapte hij ook vroegtijdig af.Dit werd afgedaan als een verkeerd uirgevallen hoogtestage of te kort na de hoogtestage.Echter een topsporter stapt in zo'n wedstijd niet af zonder goede reden.
Voor de Alpen zie ik Gesink echt nog wel een keertje meedoen voor een etappeoverwinning,als hij op de rustdag van morgen alles eens op een rijtje zet en echt tot rust komt,zal hij er in de laatste Tourweek echt wel een keertje zijn.Klasse heeft hij,dat heeft hij de afgelopen jaren toch vaak genoeg bewezen!

Geplaatst door Harry Hermkens, 17 juli 2011 12:32:03

leiderschap

Mijn mening heeft niks met psychologie van de koude grond te maken, maar gewoon met de ervaringen van veel zogenaamde kopmannen uit het verleden, die de druk de verantwoordelijkheid voor de hele ploeg te moeten dragen, niet aan konden. Lees de column van Michael Boogerd in De Telegraaf van gisteren. In 1999 kon Michael die druk ook niet aan. Dat is niet erg, maar dan moet de ploeg een andere oplossing zoeken. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 17 juli 2011 13:09:27

Leiderschap en oordeel

Ik ben het met Joep Scholten eens.Wij weten helemaal niet waaraan Robert Gesink lijdt.
Is het de druk van het kopmanschap, is het verlies van zijn vader, is het het fysieke ongemak.Wij weten het stomweg niet en kunnen dus ook geen oordel vellen. Bram Bakker kan dat niet zonder Gesink gesproken te hebben. Fred kan dat ook niet.Fred heeft wel gelijk dat in het verleden renners de druk van het kopmanschap niet aankonden. Waar het nu omgaat dat een oordeel zonder alle relevante feiten, omstandigheden en gevoelens te kennen zeer voorbarig is!!
Hans Prakke

Geplaatst door hanspraklke, 18 juli 2011 02:31:27

weten het niet?

Beste Hans, Natuurlijk kan ik het mis hebben, maar met twee ogen, de nodige levenservaring, de lichaamstaal van Gesink en de ervaringen van eerder uit hun rol gevallen kopmannen vind ik mijn conclusie best verantwoord. Groet! Fred PS. Goed, dat je weer eens wat van je laat horen.

Geplaatst door Fred, 18 juli 2011 07:40:33

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web