Afscheid van Erik Dekker

Met ingang van vandaag is Erik Dekker geen profwielrenner meer, maar ploegleider nummer vier bij Rabobank. Hij rijdt aan het eind van het seizoen nog wel een koers uit het pretpakket op Curaçao, maar daar zal hij niet extra voor gaan trainen. Dekker mag terugkijken op een mooie carrière met een indrukwekkende palmares. Hij kwam in 1993 in het profpeloton als een grote belofte. Hij had een zilveren medaille op zak, gewonnen in de Olympische wegwedstrijd waar hij wel erg makkelijk werd afgetroefd door de betreurde Fabio Casartelli. Hoewel hij mijns inziens voluit voor goud had moeten gaan, stelde hij zich veel te vroeg tevreden met zilver en hij was er ook nog dolgelukkig mee. Net als Tim Krabbé trok ik toen de conclusie dat het met die Dekker nooit iets zou worden. We hebben het gelukkig mis gehad, maar het heeft lang geduurd vooraleer hij tot bloei kwam. Zes jaar om precies te zijn. Hij was in die periode geen ...

... slechte renner, maar een topper was hij ook niet. Overwinningen in de Ronde van Nederland en de GP Eddy Merckx daargelaten won hij geen belangrijke koersen. Bij het WK in 1999 werd hij plots uitgesloten vanwege een te hoge hematocriet-waarde en als een dief in de nacht verliet hij het Italiaanse Treviso om lang onder te duiken. In het seizoen 2000 was er vervolgens een nieuwe Erik Dekker. Een renner met overtuiging en vertrouwen in eigen kunnen manifesteerde zich. Hij won de Clasica San Sebastian en in de Tour won hij maar eventjes drie etappes. En hoe? Door aan te vallen en de beuk er in te gooien. De dood of de gladiolen. Zo hadden we Erik Dekker nog nooit gezien. Hij was ineens een renner met status, een voorbeeld voor jongeren en een leuke, enthousiaste prater. In de jaren die volgden won hij nog de Amstel Gold Race, de wereldbeker en nog veel meer. De kers op de slagroom was natuurlijk zijn overwinning in Parijs-Tours in 2004. Die zal ik nooit vergeten. En ik niet alleen. Helaas werden de laatste jaren overschaduwd door de vele pech die Erik op zijn weg vond, zoals zijn zware val in Milaan-San Remo enkele jaren geleden en de smak die hij in het begin van de Tour 2006 maakte.

Blijft de vraag: wat is er in de winter van 1999 op 2000 met Erik Dekker gebeurd? Ik heb het Theo de Rooij eens gevraagd en die glimlachte veelbetekend toen hij zei: “vraag dat maar eens als Erik is gestopt.” Ik bel je binnenkort, Theo. (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 9 augustus 2006 6:41

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web