De Kus!

 

In de Tour was het een beetje de week van de vaders. Het falen van Robert werd door sommigen in verband gebracht met het overlijden van Gesink senior en Kees Hoogerland, de vader van onze Johnny, was uitgebreid in beeld nadat zijn zoon een innige vrijage met een stuk prikkeldraad had overleefd. Als een brokje verdriet en ellende liet Johnny zich de bolletjestrui aantrekken, maar de vreugde daarover ging verloren in de letterlijke en figuurlijke pijn, veroorzaakt door dat bizarre ongeluk. Toen was Kees …

… waarschijnlijk nog niet in de buurt en dan is het goed te weten dat er in de Tour altijd een vaderfiguur aanwezig is om als vervanger op te treden. In het echt is hij de (schoon)vader van Adrie van der Poel, maar in de praktijk is hij de vader van alle Tourrenners, ongeacht welke nationaliteit. Én ervaringsdeskundige waar het vallen betreft. “Als je het achter je hoorde kraken”, zei Jan Janssen me eens, “dan hoefde je niet eens te kijken. Het was zeker dat Poulidor erbij lag.” Raymond Poulidor, Poupou voor alle Fransen, was in zijn tijd net zo populair als Voeckler nu. In aanleg was hij een van de beste renners aller tijden, maar met een erelijst die daar niet mee in overeenstemming is. “Hij was te weinig boeffie”, zei Peter Post eens over deze sympathieke Limousin en dat is de spijker op de kop. Hij nam veertien jaar lang aan de Tour deel en dat was voor hem net zo’n routine als het voor sommige mensen is om jaar na jaar - soms tientallen jaren lang - naar dezelfde vakantiebestemming af te reizen. Hij kan niet buiten de Tour en hij is elk jaar present. Altijd in een helgeel shirtje en met een steeds witter wordende kuif. De vader van de Tour, die zo langzamerhand wel de grootvader van de Tour genoemd kan worden. Hij snapte als oldtimer direct het verdriet van Johnny en sloot de beklagenswaardige Zeeuw in zijn armen, zoals alleen een begrijpende vader dat kan. Hij sprak op zachte toon troostende woorden en hoewel het Frans van onze held niet super is, begreep die het zonder moeite. “Renners begrijpen elkaar altijd”, was een andere opmerking van Peter Post die ik nooit ben vergeten. (Foto: © Cor Vos)
 

Door Fred van Slogteren, 16 juli 2011 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web