Herinneringen bij een foto …

 

Ik vind dit met voorsprong de mooiste foto die Wessel van Keuk - die aardige Amsterdamse fotograaf -  afgelopen zondag namens Fotopersbureau Cor Vos maakte. Johnny (achternaam is sinds zondag niet meer nodig), alleen met zijn intense verdriet. Doel bereikt, maar voor een veel te hoge prijs, realiseert hij zich in zijn kersverse leidersrui van het bergklassement. Onder dat helwitte tricootje met rode bollen zitten in billen en benen drieëndertig hechtingen, die hij allemaal voelt steken als de zaak vandaag op het kantje gaat en hij alles moet aanspreken om niet gelost te worden. Een karaktermannetje uit Zeeland. Alle Zeeuwse bikkels van weleer worden in …

… deze dagen weer uit de catacomben van de wielerhistorie gehaald om te vertellen wat het betekent een Zeeuwse wielrenner te zijn. Bij de beroemdste blijft de deur hermetisch gesloten, maar voor de rest zijn ze allemaal wel weer eens geïnterviewd. En Johnny maar vastbesloten vertellen de Tour te zullen voortzetten. Tegen het advies van Johan Derksen in. Ik heb Johan hoog zitten, maar van wielrennen heeft hij geen verstand. Of eigenlijk moet ik zeggen van wielrenners begrijpt hij weinig. Zou hij wel eens van Pascal Simon hebben gehoord? Een Franse coureur die in 1983 de gele trui droeg. In het geel raakte bij betrokken bij een valpartij waarbij hij zijn schouderblad brak. Hij weigerde op te geven en in de volgende vlakke ritten verbeet hij de pijn. Omgeven door ploeggenoten beëindigde hij iedere rit in het peloton en dan moest hij ook nog op het erepodium een verse gele trui ophalen. Alleen al het aantrekken bezorgde hem zichtbaar helse pijnen. Maar als het ding eenmaal aan was en hij (doucement) door de miss was gekust, was hij even pijnvrij en kon er een zuinig lachje af. Maar toen kwamen de bergen en we zagen Pascal slingerend over de hellende weg gaan, omgeven door fotografen en cameramensen die allemaal het moment wilden vastleggen dat hij huilend zou afstappen om met de gele trui om zijn gekwetste lichaam in de bezemwagen te stappen. Misschien komt dat moment vandaag ook wel voor Johnny en meldt hij zich morgen bij het ziekenhuis in Goes. Een illusie armer, maar beroemder dan hij ooit had durven dromen. Eeuwige roem is hem ten deel gevallen en dat had hij nooit bereikt als hij in deze Tour drie etappes en de bolletjestrui had gewonnen. Eén gerichte duik in het prikkeldraad en wat waterlanders waren voldoende. Het is hem van harte gegund als hij zijn broek maar direct aan het Nederlands wielermuseum i.o. schenkt. Johnny is the boy for me! (Foto: © Cor Vos)
 

Door Fred van Slogteren, 12 juli 2011 10:00

Emotie

Toen ik dit beeld op TV zag,kwam bij mij de emotie ook los!

Geplaatst door Harry Hermkens, 12 juli 2011 11:33:01

Johnny, tu n'es pas un ange

Mooi gezegd en bij je laatste opmerking ben ik onmiddellijk naar Les Paul & Mary Ford geswitcht. Hun onvergetelijke Johnny, is the boy for me staat in mijn hoofd geprent. Misschien is de uitvoering van dit Roemeense volkslied (Sanu cu Zungalai) door Edith Piaf nog wel het mooist. De titel is in ieder geval intrigerend: Johnny, tu n'es pas un ange.

We moeten oppassen in onze bewondering hem niet tot die staat te verheffen. Dat doe je zelfs je ergste vijand niet aan.

Groet

Joep

Geplaatst door joep scholten, 12 juli 2011 11:52:42

Johnny

Wij hadden in de jaren vijftig een Amsterdamse versie:
"Jan, jij bent de knul voor mijn;
altijd geweten dat je dat zou zijn.
Maar jij keek nooit naar mijn om,
jij vond mijn zeker te stom;
Jan, jij bent de knul voor mijn!
Enzovoort."

Geplaatst door Fred, 12 juli 2011 12:09:40

Johnny

Huil maar gerust hoor Johnny
Nooit is de nacht zo kort
Straks komt het einde Johnny
Straks als het ochtend wordt.

Geplaatst door Jan v d Horst, 12 juli 2011 15:16:21

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web