De Burgerlijke Stand van 12 augustus

Laurent FIGNON (1960, Frankrijk)

De Tour de France van 1983 was om twee redenen bijzonder. In de eerste plaats zou het de eerste open Tour worden, omdat Tourdirecteur Felix Lťvitan wat leven in de brouwerij wilde brengen met de deelname van de Oost-Europese staatsamateurs. Dat ging niet door, maar wel stond er voor het eerst een Colombiaanse ploeg aan de start. De tweede reden was het feit dat het ook figuurlijk een open Tour was omdat er Ė net als dit jaar Ė geen uitgesproken favoriet was. Bernard Hinault had zijn knie laten opereren en daarom kon hij niet starten. Bij gebrek aan beter was de oude Zoetemelk voor de start favoriet, maar Joop werd al in de eerste dagen door een Ė naar later bleek onterechte Ė dopingstraf ver in het klassement teruggezet. De volgende favoriet was Pascal Simon, de oudste van vier fietsende Franse broers. Maar die brak in de gele trui bij een val zijn schouderblad en toen was daar plots een Parijze student met dun lang vlashaar en een opvallend brilletje. Zijn kop trok alle aandacht, maar daaronder zat een fantastisch atletisch lijf, waarmee het studentje goed de bergen over kwam en waarmee hij meer dan uitstekend kon tijdrijden. Hij won die Tour en bevestigde zijn zege een jaar later op indrukwekkende wijze. Daarna was Hinault weer op niveau en in diens kielzog de Amerikaan Greg LeMond. Fignon beleefde in die jaren een mindere periode, vanwege problemen met zijn knieŽn. Met LeMond zou Fignon in 1989 nog een adembenemend duel uitvechten dat pas op de streep in Parijs met acht seconden verschil beslist zou worden. ĎDe professorí won ook nog de Giro, twee maal Milaan-San Remo en eenmaal de Waalse Pijl. Een groot renner die door zijn eigenzinnig karakter nimmer de lieveling aller Fransen werd. Na zijn carriŤre werd hij eigenaar en organisator van Parijs-Nice. Hij kwam er toen achter dat een koers rijden iets anders is dan er een organiseren. Hij kwam in financiŽle problemen, waaruit hij door de Sociťtť du Tour de France werd gered, omdat die de failliete boedel overnam. Hoewel hij nog geen vijftig is, ziet hij er al lang niet meer uit als een Parijs studentje. Meer als iemand die nog steeds kwaad is omdat LeMond hem in 1989 de Tourzege afsnoepte door gebruik te maken van een vermicellistuur. Omdat zijn carriŤre aanvankelijk zo voorspoedig verliep werd hij de Zonnekoning genoemd, Maar na de secondennederlaag tegen LeMond heeft hij een andere bijnaam gekregen: Monsieur Citron. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Omari PHAKADZE (1944, GeorgiŽ)

In de jaren zestig kwamen de grote sprintmatadoren Ė zowel bij de profs als bij de amateurs - hoofdzakelijk uit de West-Europese landen. In 1965 was daar echter ineens een fors uit de kluiten gewassen Sowjet-Rus, die de zaak eens even kwam opschudden. Hij bleek een renner te zijn met een enorme snelheid die bij het sprinten alle risicoís nam. Een soort Abdoe avant la lettre, maar dan op de piste. Een duel met Omari Ė op de Amsterdamse stadionbaan spraken ze uiteraard van oom Arie Ė was niet zonder gevaar, want hij deed alles wat verboden was. En als hij daarbij zelf op zijn kokosnoot ging, so be it. Daar zat hij niet mee, maar zijn tegenstanders vaak wel. Hij pakte bij zijn debuut op het WK gelijk de wereldtitel voor grote namen als Turrini en Morelon. Hij was een sensatie en iedere baandirecteur wilde de ĎGeorgische Reusí met grote letters op zijn aanplakbiljetten. En overal waar hij kwam daar gaf hij waar voor zijn geld. Hij had waarschijnlijk graag prof willen worden, maar dat was tegen de Sowjet-reglementen. Hoewel hij bij het WK nog een keer tweede en een keer derde werd en op de Olympische Spelen van 1972 twee maal brons won, werd hij nimmer meer wereldkampioen. Na hem kwamen andere sterke sprinters uit het Oostblok, maar die waren lang niet zo populair als oom Arie. Er moet ergens in Nederland nog een Omari Koopman rondlopen, de zoon van de toenmalige Rotterdamse sprinter Wimpie Koopman, die zijn kind uit pure bewondering die uitheemse naam gaf. (Foto: archief Wim van Eyle)

De andere op 12 augustus geborenen zijn:

AGREDA, Jairo (1974, Colombia)
ALLOO, Mike (1985, Nederland)
BARONTI, Ivo (1921, ItaliŽ)
BELOKI DORRONSORO, Joseba (1973, Spanje)
BERGAMO, Emmanuele (1949, ItaliŽ)
BETHERY, Guy (1922, Frankrijk)
BETTONI, Osvaldo (1955, ItaliŽ)
BIGOLIN, Marco (1974, ItaliŽ)
BRIZUELA, Gabriel (1979, ArgentiniŽ)
BRUGNAMI, Gianluca (1963, ItaliŽ)
COTTAM, Peter (1979, AustraliŽ)
DENIS, Camiel (1983, Nederland)
DITZEL, Filip (1985, TsjechiŽ)
FERNANDES DA SILVA, Uenia (1984, BraziliŽ)
FERNANDEZ ANZUOLA, Berta (1974, Spanje)
FONT ALERA, Joan (1985, Spanje)
GAINCHE, Jean (1932, Frankrijk)
GERARDIN, Louis (1912, overleden 23.05.1982, Frankrijk)
GOMEZ SANCHEZ, Alfonso (1985, Spanje)
GROSDENT, William (1983, BelgiŽ)
HASSINK, Arne (1984, Nederland)
HELM, Christian (1982, Duitsland)
HOOG, Henk de (1918, overleden 08.05.1973, Nederland)
ISIDORO, Micael (1982, Portugal)
KRISTIANSEN, Stig (1970, Noorwegen)
LOPEZ LLANO, Asier (1983, Spanje)
LOVATT, Mark (1971, Groot BrittanniŽ)
MORET, Willy (1945, BelgiŽ)
MULLAN, John-Patrick (1952, Nieuw-Zeeland)
MULLER, Rodolfo (1876, overleden 11.09.1947, ItaliŽ)
OCHOA GONZALEZ, Miguel (1985, Spanje)
OLIJVE, Sander (1978, Nederland)
PRIOR, Antonio (1913, overleden 11.07.1961, Frankrijk)
REBELLA, Carlo (1920, overleden 06.05.2002, ItaliŽ)
RENDERS, Jens (1981, BelgiŽ)
RENDERS, Sven (1981, BelgiŽ)
ROELS, Lode (1912, overleden 17.09.1984, BelgiŽ)
SANDIG, Madeleine (1983, Duitsland)
SILLEN, Mark (1960, BelgiŽ)
SKOVLUND, Jannik (1976, Denemarken)
SPIESSENS, Frans (1911, overleden 08.05.1953, BelgiŽ)
STREEL, Marc (1971, BelgiŽ)
TACCA, Joseph (1917, overleden 18.10.1984, Frankrijk)
TAVARES CARVAJAL, Arlťs de Jesus (1979, Colombia)
VAIRETTI, Raimondo (1965, ItaliŽ)
VAN DEN BOSSCHE, Renť (1957, BelgiŽ)
VAN GARDEREN, Tejay (1988, Verenigde Staten)
WATANABE, Kazunari (1983, Japan)
YAXLEY, Louise (1981, AustraliŽ)

Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2006 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web